All Chapters of ในปกครองมาเฟีย: Chapter 71 - Chapter 80

ราวหนึ่งสัปดาห์ผ่านไปการดูแลคุณชายใหญ่ลูเธอร์เป็นไปด้วยความเรียบร้อย เขาทำตามที่รับปากเธอไว้เป็นอย่างดี การแตะเนื้อต้องตัวกันเกิดขึ้นเฉพาะตอนที่เธอต้องดูแลบาดแผลและอาบน้ำให้เขาเท่านั้น จะมีก็แค่สายตาคู่คมที่เอาแต่วางไว้ที่เธอไม่ซะส่วนใหญ่ ยกเว้นเวลาที่เขาต้องทำงาน“สายตามึงนี่ละจากเธอขาได้แค่เวลาทำงานจริง ๆ ราล์ฟ” ประโยคค่อนแคะเอ่ยผ่านน้ำเสียงเบื่อหน่ายเมื่อเห็นพฤติกรรมประหลาดของคุณชายใหญ่ลูเธอร์แบบที่ไม่เคยเห็นมาก่อนไม่ใช่เพียงคุณชายสามอย่างคิริลล์ที่ลอบกลอกตาให้กับอาการคลั่งรักเกินพอดีของผู้นำมาเฟียตระกูลใหญ่ ผู้ติดตามคนสนิททั้งสองที่ยืนอยู่ไม่ไกลก็หันไปสบตากันเมื่อเห็นด้วยกับคำพูดเมื่อครู่ของคิริลล์ มุมปากหยักของทั้งคู่ยกขึ้นเบา ๆ จนแทบไม่มีใครสังเกตเห็นก่อนที่สีหน้าจะถูกปรับให้ราบเรียบนิ่งขรึมตามเดิม“เสร็จธุระแล้วก็กลับไป” เอกสารหน้าสุดท้ายถูกจรดปลายปากกาลงไปก่อนจะถูกส่งให้คนตรงหน้าที่นั่งไขว้ขาจิบกาแฟด้วยท่าทีหย่อนอารมณ์“สรุปงานระดมทุนพรุ่งนี้ไปไหว?” หัวข้อสนทนาใหม่ผุดขึ้นมาแทนที่อีกฝ่ายจะยอมกลับไปง่าย ๆงานระดมทุนที่ถูกกล่าวถึงเมื่อครู่เป็นหนึ่งในกำหนดการในตารางงานของคุณชายใ

ช่วงเย็นของวันเดียวกันกว่าครึ่งค่อนวันที่กลุ่มผู้ติดตามของนายเหนือหัวลูเธอร์ถูกสั่งให้มาทำความสะอาดบ่อจระเข้น้ำจืดขนาดใหญ่ ที่ผู้คนต่างลือกันว่านายหนือหัวเลี้ยงไว้เพื่อสังหารใครก็ตามที่ทรยศหรืออยากลองดีกับตระกูล บ้างก็ว่าเขาเลี้ยงไว้ทำลายหลักฐานจำพวกซากศพที่ถูกกลุ่มลูเธอร์สังหารจากภายนอกทว่าแท้จริงแล้วข่าวลือโคมลอยไม่ได้เฉียดใกล้ความเป็นจริงเลยแม้แต่น้อย อาหารที่จระเข้พวกนี้กินเข้าไปล้วนเป็นเนื้อนำเข้าราคาแพงไม่ใช่ซากศพของคนทรยศแต่อย่างใด ด้วยอาหารการกินที่ดีและสภาพแวดล้อมที่เหมาะสมจึงทำให้พวกมันทั้งขี้เกียจและเชื่องช้า นอนอ้าปากอาบแดดเล่นไปวัน ๆ ซึ่งเหมือนจะเป็นเรื่องดีกับกลุ่มผู้ติดตามที่ต้องรับหน้าที่ทำความสะอาดในครั้งนี้ และดูจะไม่เกินความสามารถของชายฉกรรจ์ผู้ถูกฝึกให้รับมือกับทุกสถานการณ์ได้อย่างดีเยี่ยมทว่าบ่อจระเข้ที่ว่าไม่ใช่บ่อเล็ก ๆ ทั่วไป พื้นที่กว่าครึ่งไร่ถูกจำลองให้คล้ายคลึงกับถิ่นที่อยู่ดั้งเดิมของจระเข้น้ำจืดขนาดใหญ่หลายสิบตัว แม้จะคุ้นเคยกันอยู่บ้างทว่าสัตว์นักล่าทุกชนิดล้วนมีสัญชาตญาณดั้งเดิมอยู่ในตัวนอกจากจะต้องทำตามคำแนะนำของผู้เชี่ยวชาญอย่างเคร่งครัดแล้ว พวก

“พะ…พอก่อน…”ชั่วขณะที่มือเล็กเลื่อนมาหวังจะดันมือร้ายกาจของเขาออกจากช่องทางสั่นระริกก็ถูกเขาชิงรวบไว้ วินาทีหลังจากนั้นตำแหน่งของมือธารเดือนไม่ใช่ผ้าปูที่นอนยับ ๆ อีกต่อไป ทว่าเป็นกลางกายฉ่ำเยิ้มของเจ้าตัว“ลองบดมันดูสิคะ” เสียงแหบทุ้มกระซิบพร่า ศีรษะเล็กส่ายไปมาปฏิเสธทันควัน เพราะหากทำแบบนั้นเธอคงทนไม่ไหวอีกต่อไป ทว่าชั่วขณะที่จะดึงมือกลับ นิ้วเรียวกลับถูกเขานำพาให้ออกแรงบดคลึงลงไปที่จุดกระสันนูนเปล่งในที่สุด“อ๊ะ อื้ออออ”ก้านนิ้วร้อนแทรกเข้ามาอีกหนึ่งพร้อม ๆ กับที่จุดอ่อนไหวที่สุดถูกบดคลึงหนักเข้า สติธารเดือนดำดิ่งไล่ตามความปรารถนาอีกครั้ง มือเล็กจึงออกแรงเกี่ยวจุดกระสันถี่รัวโดยที่อีกฝ่ายไม่ได้ชักนำอีกต่อไปมาเฟียหนุ่มกระตุกยิ้มมุมปาก มองก้านนิ้วที่ถูกอีกฝ่ายดูดกลืนเข้าไปพร้อม ๆ กับที่มือเล็กบดขยี้กลางกายตามที่เขาสอนด้วยความพึงพอใจ ไม่นานร่างบางก็เกร็งกระตุกโอบรับก้านนิ้วเขาแน่นเข้าอีกครั้งร่างบางถูกจับพลิกอีกรอบ สะโพกบางลอยจ่อเข้าที่ปากร้อน ๆ ของเขาอีกครั้ง มาเฟียหนุ่มดูดกลืนน้ำหวานจนหมดทุกหยาดหยด ก่อนจะกระตุกเอวบางขึ้นนั่งด้วยความเร็วกะทันหัน เรียวแขนเล็กจึงผวาโอบรอบคอของเขาเ

งานระดมทุนประจำปีของมูลนิธิลูเธอร์ปีนี้จัดขึ้นบนเรือสำราญในอีกเมือง แขกเหรื่อคนสำคัญทั้งในและต่างประเทศต่างทยอยกันมาร่วมงานการกุศลครั้งนี้ไม่ขาดสาย รวมถึงตระกูลหวังและพันธมิตรที่ส่งตัวแทนเข้าร่วมงานในครั้งนี้ด้วยร่างสูงราวหนึ่งร้อยเก้าสิบเซนติเมตรในชุดสูทสั่งตัดอย่างดี สะท้อนในนัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนของคนตัวเล็ก ที่ยืนรออยู่ไม่ห่างจากนายเหนือหัวลูเธอร์มากนัก เป็นจังหวะเดียวกันกับที่อีกฝ่ายเพิ่งจะทักทายนักการเมืองใหญ่ที่มาร่วมงานด้วยเสร็จพอดีธารเดือนสูดอากาศเข้าปอดให้ได้มากที่สุด เพื่อรวบรวมความกล้า ก่อนที่เรียวขาสวยใต้เดรสสีสุภาพจะก้าวเข้าไปหามาเฟียหนุ่ม แล้วเอ่ยขออนุญาตเขาด้วยน้ำเสียงที่พยายามปรับให้คงที่มากที่สุด เพราะคาดเดาไม่ได้ว่าสิ่งที่เธอกำลังเอ่ยขอจะทำให้มาเฟียหนุ่มขุ่นเคืองใจขึ้นมาหรือไม่“คุณชายคะ…หนูขอไปทักทายคุณชายหวังได้ไหมคะ” เพราะเป็นจังหวะเดียวกันกับที่มีแขกเดินเข้ามาทักทายคุณชายใหญ่ลูเธอร์พอดี เขาจึงฟังสิ่งที่เธอพูดไม่ถนัดนัก“ทูนหัวว่าไงนะคะ”สรรพนามที่ถูกเปลี่ยนกะทันหันทำให้คนฟังนิ่งอึ้งไปชั่วขณะเดี๋ยวก่อนนะ…ทูนหัว…อะ…ไร…แม้จะรับรู้ว่าอีกฝ่ายคิดกับเธอเช่นไร ทว่ากา

พริบตานั้นข้อมือเล็กก็ถูกรวบขึ้นไปไว้เหนือศีรษะด้วยมือแกร่งข้างเดียว ก่อนที่ใบหน้าคมคายจะโน้มลงไปขบเม้มเนื้อบางอย่างวางอำนาจอีกครั้ง“ราล์ฟ…ดะ…เดี๋ยว…อื้อออ” ท้ายประโยคถูกอีกฝ่ายฉกฉวยไปพร้อมกับริมฝีปากเล็ก เรียวลิ้นร้อนเกี่ยวกระหวัดพลิกไปมาอย่างเอาแต่ใจ ขณะที่มืออีกข้างที่ยังเจ็บเคลื่อนมากอบกุมเนินเต้าอวบอิ่ม บีบเคล้นซ้ำ ๆ จนกระแสวาบหวามไหลวนไปตามเส้นประสาททุกเส้น กระทั่งไปรวมกันที่จุดบอบบางกึ่งกลางร่างกายสั่นระริก ที่ยังมีสัมผัสของเขาจากเมื่อตอนหัวค่ำหลงเหลืออยู่ปึก!เสียงสิ่งของบางอย่างที่ร่วงลงมาไม่อาจหยุดการวางอำนาจบนเรือนร่างอดีตคุณหนูในปกครองได้ กว่าจะรู้ตัวว่าถูกร่างกายสูงใหญ่ไล่ต้อนจากผนังเย็นเยือกมาจนถึงกลางห้อง ด้วยจุมพิตที่หนักหน่วงกว่าครั้งไหน ๆ ก็ตอนที่แผ่นหลังชนเข้ากับแท่นวางงานศิลปะหายากบางชิ้นที่ตอนนี้ร่วงหล่นลงไปกองอยู่บนพื้นดะ…เดี๋ยว ราคาชิ้นนั้นมัน…“อย่าว่อกแว่ก”ฉับพลันสมาธิที่หลุดไปอยู่กับงานศิลป์ราคาเกือบสิบหลักเมื่อครู่ก็ถูกเขาดึงกลับมาอีกครั้งด้วยเสียงแหบทุ้มชวนใจสั่น มาเฟียหนุ่มบดจูบหนัก ๆ ลงมาอีกครั้ง ปลายลิ้นร้อนของเขาไล้ผ่านกระพุ้งแก้มไปยังเพดานปาก กวาดต