Lahat ng Kabanata ng เหนือทัณฑ์ร้ายมาเฟีย: Kabanata 41 - Kabanata 50

ตู้มมม!!ร่างบอบบางของคุณหนูตระกูลหวังถูกโยนลงไปในอ่างน้ำวนอย่างไม่ไยดี น้ำกระเซ็นเป็นวงกว้างเมื่อร่างเล็กกระแทกผิวน้ำ แรงปะทะทำให้ลมหายใจหญิงสาวขาดห้วง ดวงหน้าหวานบิดงอด้วยความเจ็บและความตกใจ น้ำอุ่นตัดกับอากาศหนาวเย็นเคลือบกลุ่มผมจนติดแนบไปกับแก้มสีระเรื่อ ริมฝีปากเล็กขบเม้มเข้าหากันแน่น ขณะที่มือทั้งสองพยายามเกาะขอบอ่างไว้เพื่อตั้งหลักเสียงน้ำกระทบผนังก้องกังวานในความเงียบ นัยน์ตาสีเทาของคนร้ายกาจเย็นเยือกยิ่งกว่าความมืดรอบข้าง เขายืนมองฝ่ายอ่อนแอกว่าสำลักน้ำนิ่ง ๆ ราวกับสิงโตที่เฝ้ามองเหยื่อตัวน้อยก่อนเปรย“อยากตายนักไม่ใช่หรือไง กระเสือกกระสนหายใจทำไม”เสียงทุ้มต่ำเย็นยะเยือกดังลอดไรฟัน สุ้มเสียงเขาหนักหน่วงจนสามารถบดหัวใจคนฟังให้สั่นสะท้านได้อย่างง่ายดาย เอลล่าปัดหยาดน้ำออกจากตา พยายามดึงลมหายใจเข้าปอดแล้วเปรยด้วยน้ำเสียงเจือโทสะ“อยากเห็นฉันตายนักก็ลงมาสิ ลงมาจับฉันกดน้ำให้ตาย ๆ ไปเลยเนธาน!”สิ้นเสียงนั้นไม่กี่วินาที คนใจร้ายก็ตามลงมา ปลายคางเปียกชื้นถูกมือแกร่งของเขากอบกุมด้วยเรี่ยวแรงมหาศาลจนความเจ็บแล่นลิ่วไปยังสมองนัยน์ตาสีเทาลึกลับสะท้อนมวลโทสะมากกว่าครั้งไหน ๆ ราวกับเขา

แสงสลัวของไฟนีออนที่กะพริบติด ๆ ดับ ๆ ทอดเงายาวบนพื้นคอนกรีตที่เย็นชื้นของปลายฤดูหนาว กลิ่นฝุ่นที่ผสมปะปนกับกลิ่นน้ำมันเก่ายังคงลอยอบอวล แม้ในโรงรถร้างชั้นใต้ดินแห่งนี้จะไม่มีรถจอดอยู่เลยสักคัน ทว่าเสียงหยดน้ำจากท่อสนิมก็ชวนให้รู้สึกเหมือนมีใครซ่อนตัวอยู่ในเงามืดตลอดเวลาคุณชายไคเซอร์ยืนกอดอกพิงเสากลมต้นใหญ่ นัยน์ตาสีฟ้าลึกลับซึ่งนิ่งขรึมกว่าปกติไม่ละไปจากประตูเหล็กที่รอให้ผู้นัดพบเดินเข้ามา ส่วนคุณชายสามอย่างคิริลล์ที่อาสามาเป็นเพื่อน นั่งไขว่ห้างบนกล่องไม้เก่า ๆ ด้วยท่าทีหย่อนอารมณ์ เครื่องหน้าคมคายภายใต้เรือนผมสีไวน์แดงไม่แสดงอารมณ์ใดออกมามากนัก ทว่านัยน์ตาคู่คมฉายชัดถึงความกังวลไม่นานเสียงฝีเท้าหนักก็ดังสะท้อนในลานกว้าง ก่อนชายวัยกลางคนในชุดลำลองจะก้าวพ้นเงาออกมา ตำรวจสืบสวนที่ทั้งคู่ดีลไว้แอบทำงานลับ ๆ ให้เดินเข้ามาด้วยสีหน้าที่ราบเรียบ อ่อนน้อมต่อฝ่ายมากอำนาจกว่า“คุณชาย”ตำรวจหนุ่มเอ่ยเสียงทุ้มสุภาพ พลางกวาดตามองซ้ายขวาเหมือนกลัวใครจะตามมาเห็น“เฮ้ ระแวงเกินไปแล้วคุณตำรวจ”คิริลล์เป็นฝ่ายเอ่ยขึ้น ทว่าคู่สนทนากลับยังไม่ลดละความระแวดระวังลง“ภารกิจซ้อนภารกิจแบบนี้ คุณชายรองไม่ปล

บาร์แห่งหนึ่งเสียงปรบมือในร้านค่อย ๆ เบาลง ช่วงขายาวของคุณชายไคเซอร์ก้าวลงจากเวที บนลาดไหล่แกร่งยังสะพายกีตาร์ ฝ่ามือเช็ดเหงื่อหยาบ ๆ ก่อนจะหยิบมาร์ตโฟนขึ้นมาแล้วกดเข้าโซเชียลแอคเคาน์ของใครบางคนตามสัญชาตญาณว่างเปล่า…เอลล่าไม่ได้อัปสตอรี่ ไม่แม้แต่จะออนไลน์ตลอดหลายวันมานี้ ปารัณจ้องหน้าจออยู่พักหนึ่ง ก่อนใช้นิ้วไถเลื่อนขึ้นลงเหมือนหวังจะเจอร่องรอยของเจ้าของรอยยิ้มสดใสที่เขาคิดถึงทว่า…“เฮ้อ…”คนตัวสูงผ่อนลมหายใจยาวเหยียด พลางยกมือขยี้ผมสีเข้มระบายอารมณ์หงุดหงิดที่ก่อตัวขึ้นอยากส่งข้อความหาอีกฝ่ายเป็นบ้า ทว่าก็กลัวจะกลายเป็นการรบกวนอีกฝ่ายมากเกินไป ที่สุดแล้วนิ้วแกร่งจึงเลื่อนเปิดแชตอีกหน้าหนึ่ง แล้วกดส่งข้อความไปหาคิริลล์แทนParunn : ว่างยัง มาฟันดาบแก้เบื่อหน่อยดิKirill : กูกำลังไปส่งเนธานParunn : ที่ไหนวะKirill : เรือลำใหม่Parunn : เค กูรอได้Kirill : หรือมึงจะไปรอบนเรือเลย?ปารัณนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนกดส่งข้อความอีกครั้งParunn : ไม่ไป ไม่อยากเจอมันตอนนี้คิริลล์ตอบกลับอย่างรวดเร็วเมื่อเพิ่งนึกบางอย่างขึ้นได้Kirill : ไม่มาก็ดี กูขี้เกียจรับมือตาพายุParunn : กูไม่เคยอยากมีปั

สามวันให้หลังในสวนริมลำธารแบ่งเขตของตระกูลหวังอบอุ่นจากแสงแดดยามบ่าย บรรยากาศบริเวณนั้นอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกกุหลาบที่กำลังเบ่งบานสะพรั่งเจ้าของร่างสูงใหญ่ของคุณชายรองตระกูลหวังยกกล่องกระดาษขนาดย่อม ๆ มาวางตรงหน้าน้องสาว ก่อนเปรย“ของฝากจากมาเก๊าครับ”เอลล่ายิ้มหวานส่งให้พี่ชาย ก่อนจะค่อย ๆ เอื้อมมือไปเปิดดู สิ่งที่อยู่ข้างในเป็นของหวานท้องถิ่นที่เธอชอบตั้งแต่เด็ก ริมฝีปากเปื้อนยิ้มกล่าวติดแซว“เฮียมาร์คยังจำได้เหรอ นึกว่าจะจำได้แต่เรื่องพี่บรูคลินซะแล้ว”“เพ้อเจ้อ ใครจะไปอยากจำเรื่องยัยนั่น”“แน๊~”มาร์คัสหวังส่ายศีรษะน้อย ๆ ให้กับท่าทางถูกอกถูกใจของน้องสาวที่ทำให้เขาเสียอาการเรื่องยัยอดีตว่าที่คู่หมั้นได้“มา ไปเดินเล่นกัน”คนตัวสูงยื่นแขนให้น้องสาวพยุงแทนการใช้รถเข็น เท้าสองคู่เดินเคียงกันไปช้า ๆ ตามทางดินที่ทอดยาวออกสู่ทุ่งหญ้ากว้างหลังไร่เสียงสายลมพัดเอื่อยพาให้ทุ่งสีเขียวขจีโบกสะบัดราวกับคลื่นทะเล จนถึงตอนนี้เธอเดินได้คล่องขึ้นมาก จะมีก็แค่บางครั้งที่ถูกความเจ็บปวดเล่นงานเธอจึงอาศัยวีลแชร์เอลล่าเหยียบย่างไปข้างหน้าอย่างระมัดระวัง ดวงหน้าหวานเปื้อนยิ้มตลอดทาง เธอรู้

ไร่ไวน์ตระกูลหวังร่างบอบบางของเอลล่ายืนอยู่กลางสนามหญ้า ขาของเธอแข็งแรงขึ้นกว่าเดิมจนไม่ต้องพึ่งวีลแชร์อีกต่อไป เจ้าเมอร์ฟี่หมาตัวโปรดวิ่งวนรอบ ๆ หญิงสาวอย่างร่าเริง เสียงหัวเราะสดใสของเธอเสริมบรรยากาศยามเย็นให้ผ่อนคลายทว่าความสงบสุขของเธออยู่ได้เพียงไม่นาน เสียงฝีเท้าคุ้นหูก็ดังขึ้นจากทางด้านหลังเนธานมาพร้อมกับช่อดอกไม้สีขาวบริสุทธิ์ในมือ นัยน์ตาคมกริบไล่สำรวจเรือนร่างที่ถูกพวกหมาลอบกัดปองร้ายอย่างพินิจ ก่อนที่ร่างสูงใหญ่จะเดินเอาช่อดอกไม้ไปวางไว้ที่โต๊ะไม้กลางสนามแล้วทิ้งตัวลงนั่ง มือแกร่งตบเบา ๆ ที่ต้นขาแล้วเปรย“มานั่งนี่”“…”“ผมอยากจูบ”คำพูดตรง ๆ ไม่เปิดช่องว่างให้คนตัวเล็กกว่าต่อรอง ร่างสูงคว้าข้อมือเล็กดึงให้ทรุดนั่งลงบนตักเขาในวินาทีนั้นริมฝีปากนุ่มเขาฉกฉวยมัน แทรกปลายลิ้นเข้าไปกวาดต้อนเอาความหอมหวานที่ไม่ได้ตักตวงหลายวันอย่างหนักหน่วง“อื้อออ~”เครื่องหน้าคมคายผละออกให้คนบนตักมีโอกาสโกยออกซิเจนเข้าปอด ก่อนจะซุกลงสูดกลิ่นหอมจากซอกคอขาว ไล่ไปจนถึงใบหูและพวงแก้มเห่อร้อนริมฝีปากร้อนลวกจงใจแตะลงทีละจุดเหมือนจะตักตวงเอาทุกวินาทีที่หายไปทว่าก่อนที่จุมพิตหนัก ๆ จะถูกป้อนให้คน