All Chapters of เหนือทัณฑ์ร้ายมาเฟีย: Chapter 61 - Chapter 70

ช่วงบ่ายหลังจากออกจากห้องประชุมเอลล่าก็เริ่มลุยงานทันที เธอใช้ห้องทำงานชั่วคราวที่ธารเดือนจัดเตรียมเอาไว้ให้ และไม่รู้ว่าเป็นความบังเอิญหรือตั้งใจ เพราะมันอยู่ตรงข้ามกับห้องทำงานของรองบอสลูเธอร์เสียอย่างนั้นร่างแบบบางแจ้งขอเข้าพบเขากับเลขาสาวหน้าห้อง สาวเจ้าก็เปิดประตูให้เธอเข้าไปอย่างง่ายดายราวกับรออยู่ก่อนแล้วแผนงานถูกเสนอให้ผู้ดูแลโปรเจกต์ทันทีที่เธอหย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้หน้าโต๊ะทำงานของเขา เอลล่ากวาดสายตามองเอกสารตรงหน้าแล้วหันกลับไปมองเจ้าของห้องที่ค่อย ๆ กวาดสายตาอ่านรายละเอียดด้วยท่าทีจริงจังเธอเพิ่งเสนอแผนจัดแสดงงานศิลปะกลางแจ้งบริเวณเมืองท่า เพื่อเชื่อมโยงผู้คนและประวัติศาสตร์ของเมืองนั้น และตามธรรมดางานใหญ่ขนาดนี้ควรต้องมีข้อโต้แย้ง หรืออย่างน้อยก็ควรมีคำถามบ้าง ทว่าคนตรงหน้าเธอกลับทำเพียงพยักหน้าเบา ๆ แล้วเปรย“เอาตามนั้นเลยครับ”สิ้นประโยคนั้น คุณหนูตระกูลหวังก็ขบเม้มริมฝีปากแน่นเข้า เรียวคิ้วสีอ่อนขยับย่นเข้าหากัน งานราบรื่นมันก็ดีอยู่หรอก แต่มันราบรื่นเกินไป เขาไม่ขัดเธอเลยแม้แต่น้อย ไม่แม้แต่จะตั้งคำถามด้วยซ้ำ“มีตรงไหนต้องปรับไหมคะ”“เพอร์เฟ็คแล้วนี่ครับ”“คุณเนธา

แสงไฟสีขาวนวลจากเพดานสูงสะท้อนกับผิวกระจกใสที่กั้นเป็นผนัง ทำให้ห้องทำงานชั่วคราวของเอลล่าดูสว่างสะอาดตา โต๊ะทำงานไม้โอ๊คเคลือบเงาถูกวางไว้กลางห้องที่อบอวลไปด้วยกลิ่นบางเบาของกุหลาบขาวปนมัสก์จาง ๆร่างแบบบางนั่งทำงานอย่างเงียบสงบ ปลายนิ้วขีดเส้นลงบนกระดาษอย่างใช้สมาธิ ก่อนที่หัวใจดวงน้อยจะเต้นผิดจังหวะทันทีที่ได้ยินเสียงเคาะประตูสองสามทีครืดดด~ประตูเลื่อนเปิดเอลล่าเงยหน้าขึ้นอย่างเลี่ยงไม่ได้ ก่อนจะรีบเบนสายตากลับไปยังแผ่นสเก็ตช์ตรงหน้าทันที เมื่อได้กลิ่นหอมล้ำลึกคุ้นเคยที่แทรกเบียดกลิ่นดั้งเดิมภายในห้องเข้ามาปะทะโพรงจมูกรั้นของเธอเนธานก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะทำงาน เงาร่างสูงใหญ่ของเขาทาบลงบนกระดาษตรงหน้าเธอ ก่อนจะวางแก้วกาแฟสีขาวลงข้างมือเล็กอย่างแผ่วเบา“ลาเต้ ไซรัป 12.5% อุณหภูมิกลาง ฟองนมน้อย”นั่นคือรสชาติที่เธอดื่มทุกเช้า และมีเพียงไม่กี่คนที่รู้ อีกอย่างจำได้ว่าเธอไม่เคยดื่มกาแฟต่อหน้าเขาแล้วทำไมเขาถึง…“ผมถามคุณแคลร์น่ะครับ”บรรยากาศตอนนี้ควรจะปกคลุมไปด้วยมวลความอึดอัด ทว่าไม่เป็นเช่นนั้น ราวกับมีบรรยากาศของอย่างอื่นที่หนาแน่นกว่า เอลล่าแตะขอบแก้วเพียงเบา ๆ ก่อนเปรย“อ่า ขอบคุณ

“ปล่อยมันไปเอลล่า ทุกอย่าง ปล่อยให้ผมเป็นคนจัดการเอง”ว่าจบ ริมฝีปากเขาก็ฉกเข้าที่เนินเต้าอีกข้าง มือแกร่งเคล้นคลึงซ้ำ ๆ ชักนำสติคนตัวเล็กกว่าให้ดิ่งลึกไปในห้วงปรารถนาพร้อมกับเขาอ่า…ที่จริงเขาควรหยุดการรุกล้ำแสนเว้าวอนนี้ ทว่ากลับกัน ยิ่งเห็นเธอตัวสั่นระริกในอ้อมแขน ยิ่งได้ยินเสียงครางหวานซ้ำ ๆ ความอดทนของเขาก็ยิ่งพังทลาย มาเฟียหนุ่มไม่หยุด ราวกับจะแสดงให้อีกฝ่ายรู้ว่าเขาจะ ‘ไม่ยั้งมือ’ อย่างไรมือใหญ่ไล้ผ่านเอวคอด จนถึงต้นขานวลเนียน เดรสสั้นแทบไม่อาจปกปิดอะไรจากสัมผัสวาบหวามนั้นได้ นิ้วเรียวยาวอีกข้างกอบกุมหน้าอกอวบเบา ๆ ก่อนจะกดริมฝีปากร้อนผ่าวซุกไซ้ลงบนความอวบนุ่มอีกครั้งจนเอลล่าเผลอแอ่นกายรับ“ดะ เดี๋ยว…”เสียงปรามนั้นสั่นพร่า เมื่อรู้สึกได้ว่าปลายนิ้วของเขาเฉียดใกล้ความอ่อนไหวกึ่งกลางกายของเธอมากเหลือเกิน แต่ถึงอย่างนั้นฝ่ามือเล็กกลับจิกลงบนบ่ากว้างแทนที่จะผลักออก“คะ คุณชาย…”เสียงเรียกสั่นพร่าจนแทบเป็นลมหายใจ ร่างเล็กหอบแรงเมื่อหลังถูกกดติดผนังเย็นชื้น มือใหญ่จับข้อมือเธอยกขึ้นเหนือศีรษะ“ให้ผมจัดการทุกอย่าง”มาเฟียหนุ่มลากริมฝีปากร้อนไปตามซอกคอขาวอีกครั้ง “คนดีแค่ครางหวาน ๆ

หลังเหตุการณ์คืนนั้น เสียงลมหายใจสั่นเครือของทั้งคู่ยังทิ้งร่องรอยอยู่ตามมุมห้องของสตูดิโอชั่วคราว ทุกอย่างระหว่างเอลล่าและเนธานค่อย ๆ เปลี่ยนไปแบบที่ไม่มีใครเอ่ยปากยอมรับตรง ๆ ขณะเดียวกันก็ไม่มีใครปฏิเสธความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาไม่ได้กลับไปในจุดเดิม ทว่ามันคือการเริ่มต้นใหม่อย่างที่เนธานพูดกับเธอคืนนั้นเริ่มจากสิ่งเล็ก ๆ ที่ไม่ควรจะทำให้หัวใจแกว่งได้ แต่กลับมีอิทธิพลกับหัวใจเธอทุกครั้ง เป็นต้นว่าบนโต๊ะทำงานของเอลล่าในสตูดิโอ จะมีกาแฟแก้วโปรดของเธอวางไว้เสมอบางวัน มีโน้ตเล็ก ๆ แปะไว้ที่ฝาน้ำหอมที่เธอกำลังออกแบบ บางแผ่นจางราวกับลายมือรีบ ๆ ที่กลัวใครมาเห็น บางแผ่นถูกเขียนอย่างตั้งใจ‘อย่าลืมทานข้าวเช้า’‘วันนี้ฝนจะตก พกร่มนี้ไว้นะครับ’‘สเก็ตช์เมื่อวานสวยมาก ภูมิใจในตัวคุณนะครับ’กระดาษโน้ตทุกแผ่นถูกคุณหนูตระกูลหวังเก็บไว้อย่างดี ไม่ต่างจากดอกยิปโซฟิลล่าที่เขาเคยนำมาให้เมื่อห้าปีก่อนใช่ เธอไม่เคยทิ้ง…ดอกไม้สีขาวพวกนั้นที่ทำให้จมูกเขาแดงระเรื่อกระทั่งวันนี้ที่จมูกเขายังไม่เลิกแดงเพราะมัน แม้ว่าเนธานจะแพ้เกสร แพ้แบบที่จมูกแดงตลอดวัน แต่เขาก็ยังซื้อมาให้ ดอกไม้สีขาวเล็ก ๆ พวกนั้นยังป

แสงยามเช้าอุ่น ๆ ของเวนิสกระทบดวงหน้าหวานของเอลล่า ขณะที่เธอเดินเคียงข้างเนธานไปตามถนนเก่าแก่ บรรยากาศเมืองศิลปะเต็มไปด้วยแสงและเงาที่สลับซับซ้อน เสียงน้ำในคลองใสสะอาดสะท้อนเบา ๆ ท่ามกลางเสียงเรือกอนโดล่าลอดผ่านสะพานโค้งหญิงสาวยังคงใจเต้นแรง ไม่ใช่เพียงเพราะเวนิสสวยงาม ทว่าเพราะมือแกร่งของเนธานที่กุมมือเธออย่างมั่นคง ความรู้สึกที่ปลอดภัย ความอบอุ่น และความคิดถึงที่เคยถูกเก็บซ่อนไว้หลายปี เวลานี้มันซ้อนทับเข้าด้วยกันอย่างสมบูรณ์กว่าอะไรทั้งหมด“วันนี้ผมอยากให้คนดีดูอะไรบางอย่าง”คนตัวสูงพูดเสียงเรียบนิ่ง มือเขาสอดประสานเข้ากับมือเธอแน่นขึ้นเล็กน้อย ครั้นเธอมองตามสายตาเขาไปก็พบประตูหินเก่าแต่ ทว่าสง่างามซ่อนอยู่ริมคลองสวยจัง…“ที่นี่คืออะไรเหรอคะ”“เข้ามาสิ”ประตูถูกเปิดออกช้า ๆ ก่อนที่คำตอบจะสะท้อนในนัยน์ตาสีเฮเซลนัทคู่สวย“เดี๋ยวนะคะ…”“หอศิลป์สำหรับคนดีของผม”วินาทีนั้น รอยยิ้มกว้างก็ถูกประดับบนดวงหน้าหวาน เอลล่ามองภาพตรงหน้าอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองหญิงสาวก้าวเข้าไปพร้อมคนข้างกาย หอศิลป์ที่ถูกรีโนเวทมาจากอาคารเก่าแก่นั้นสูงโปร่ง มีเพดานโค้งทำจากไม้เก่าทว่าเงางามทรงคุณค่า แสง