Lahat ng Kabanata ng เหนือทัณฑ์ร้ายมาเฟีย: Kabanata 31 - Kabanata 40

กลางดึกคืนเดียวกันห้องพักชั้นสูงสุดของโรงแรมในเครือลูเธอร์เงียบสงัด มีเพียงเสียงแอร์เย็นจัดที่พ่นลมออกมาอย่างสม่ำเสมอ เอลล่าที่เพิ่งผ่านวันอันหนักหน่วงเอนกายอยู่บนเตียงกว้าง โทรศัพท์ในมือเปิดวิดีโอเบาสมองเรื่อยเปื่อย ทว่าหัวใจดวงน้อยกลับไม่ยอมสงบลงเลยสักนิดเหตุการณ์ในห้องประมูลยังคงฝังตัวเป็นเงาดำมืดกลางโพรงอก ภาพแสงไฟสปอตไลต์ที่ฉายลงบนร่างเธอ ภาพสายตาเหยียดหยามที่มองมา เสียงซุบซิบประเมินราคาและดูถูกเธอเหมือนสิ่งของหนึ่งชิ้นอ่า…ราวกับถูกค้อนหนัก ๆ ที่กระแทกซ้ำ ๆ ลงมาที่เดิม หญิงสาวยังจำได้ดีถึงเสียงหัวเราะขบขัน ถ้อยคำบาดลึกราวกับจะฉีกเลาะเนื้อเธอออกเป็นชิ้น ๆ ไม่ต่างจากการถูกจับวางลงกลางโต๊ะต่อหน้าฝูงชนที่พร้อมจะตัดสินและพิพากษาเธอโดยไม่ฟังคำแก้ต่างใด ๆไหนจะเสียงกระสุนตัดผ่านอากาศนั่น ที่ไม่รู้ว่าจงใจยิงใส่เธอหรือปารัณที่นี่มัน…ป่าเถื่อนสิ้นดีแน่นอนว่าเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นวันนี้เอลล่าไม่มีทางปล่อยให้ไปถึงหูคนในตระกูลเธอเด็ดขาด โชคดีที่ในห้องประมูลไม่มีใครรู้จักเธอ เนื่องด้วยเธอเป็นศิลปินที่ไม่เคยอยู่กลางแสงสปอตไลต์ แม้จะเคยมีบ้างที่ใบหน้าเธอไปแปะอยู่ตามสื่อ แต่มันก็นานมาแ

แสงไฟสลัวในห้องนอนทอดเงาอุ่น ๆ ลงบนเรือนร่างซ่อนรูปเปลือยเปล่าที่ถูกบังคับให้นอนหงายติดผ้าปูสีขาวสะอาด เอลล่าขยับกายดิ้นขืนไขว่คว้าหาอิสระ โดยที่ไม่รู้เลยว่าการกระทำนั้นยิ่งทำให้บ่วงที่พันธนาการเจ้าตัวอยู่แน่นขึ้นทุกขณะ“ยะ…อย่าเลียนะ อื้อออ~”ไม่ทัน…คุณหนูตระกูลหวังร่วงหล่นลงไปในห้วงพันธนาการของซาตานร้ายในวินาทีนั้น เนธานกดริมฝีปากร้อนลวกลงบนผิวกายขาวเนียน ส่งปลายลิ้นร้อนไล้เลียจากลำคอระหงเรื่อยไปจนถึงลาดไหล่มนลมหายใจร้อนจัดกับปลายลิ้นเย็นชื้นที่กรีดลงบนผิวเนื้อบางราวกับการลงโทษและปรนเปรอไปพร้อม ๆ กัน“มาดูกันว่า ‘ปาก’ ของผมมันจะทรมานคุณได้แค่ไหน”เสียงทุ้มต่ำกระซิบกดชิดผิวเนื้ออ่อน ก่อนปลายลิ้นร้อนจะลากไล้เชื่องช้า ทิ้งร่องรอยเปียกชื้นจนคนใต้ร่างต้องแอ่นกายหลบหนีทว่าการกระทำนั้นกลับถูกฝ่ามือใหญ่ตรึงไว้มั่น เนธานจงใจทำให้ทุกสัมผัสยืดยาว เหมือนต้องการเห็นเธอทุรนทุรายด้วยความทรมานจนถึงที่สุดเขากัดเบา ๆ บริเวณเนินไหล่จนเอลล่าหลุดเสียงครางหวิว นัยน์ตาคมเข้มสบประสานลงมากับสายตาเธอที่เต็มไปด้วยการต่อต้านปนสั่นไหว เอลล่าพยายามผลักอกเขา แต่แรงหญิงสาวไม่อาจเทียบได้กับแรงกดของมาเฟียใหญ่เธ

เอลล่าเลื่อนปลายนิ้วเปิดไฟล์หลักฐานทั้งหมดที่เขาเคยส่งมาให้อีกครั้ง หลักฐานที่ชี้ว่าตระกูลหวังและเธอมีส่วนทำให้ผู้หญิงคนหนึ่งตาย ข้อมูลเหล่านั้นยังคงกรีดลึกลงหัวใจเธอได้อย่างสาหัส ความรู้สึกผิดผสมกับความสับสนไม่เข้าใจตีรวนอัดแน่นกลางโพรงอกทุกครั้งที่เปิดดูมันในความทรงจำของเธอ วันนั้นมีเพียงอุบัติเหตุที่พรากชีวิตคนขับรถไป ส่วนเธอก็หมดสติในที่เกิดเหตุทันทีกระทั่งตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าทุกอย่างถูกจัดการอย่างเงียบงันโดยคนในตระกูล เธอเพิ่งได้รู้ผ่านหลักฐานของเขา ว่ามีอีกชีวิตที่สูญไปในเหตุการณ์เดียวกัน และนั่นคือโลกทั้งใบของเขาเอลล่ากดปิดอีเมลด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง นัยน์ตาหม่นแสงช้อนขึ้นมองเสี้ยวหน้าคมคายที่เวลานี้บริสุทธิ์ปราศจากการคาดโทษเธอของเขา เปลือกตาสีอ่อนปิดสนิทราวกับบุรุษผู้ไร้พิษภัยความรู้สึกหม่นเศร้าแผ่กำจาย…เรียวมือเล็กเคลื่อนไปลูบกลุ่มผมนุ่มของคนตรงหน้าแผ่วเบาราวกับสิ่งที่เธอกำลังสัมผัสคือของต้องห้าม ความรู้สึกผิดเจือปะปนกับความเจ็บปวดเวลานี้ไต่ออกมาราวกับฝูงหมด“คนที่เสียใจที่สุดคงเป็นคุณ…”เอลล่าเปล่งถ้อยคำออกมาอย่างแผ่วเบาและสั่นไหว “…ขอโทษนะคะ”เสียงสั่นพร่าของเธอล่องลอยในอา

ทันทีที่ถึงแปลงยิปโซฟิลล่า เปลวไฟจากไฟแช็กราคาแพงเงาวับก็สะท้อนในนัยน์ตาสีเทาเข้ม ก่อนที่มันจะโหมเลียปลายยอดต้นอ่อน ยอดไม้ค่อย ๆ ม้วนงอ กลายเป็นเถ้าดำในเวลาเพียงไม่กี่วินาที กลิ่นหอมหวานบางเบาแตกสลาย กลายเป็นกลิ่นควันฉุนและเถ้าร้อนที่ฟุ้งกำจายอาบบรรยากาศบริเวณนั้นแขกผู้มาใหม่ขยับยิ้มมุมปากเบาบางในแบบที่ยังไม่หลุดจากกรอบความนิ่งขรึม ขณะยืนมองผลงานแรกตั้งแต่เท้าเหยียบลงแผ่นดินบ้านเกิดต่างจากเจ้าของบ้านในเวลานี้…กลิ่นควันบาง ๆ ยังไม่จางหาย เศษซากไหม้เกรียมของต้นอ่อนดอกไม้ที่ปารัณตั้งใจปลูกให้อย่างดีก็สะท้อนในนัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนสั่นระริกวินาทีนั้นหัวใจดวงน้อยของหญิงสาวหล่นวูบกะทันหัน เมื่อความจริงตรงหน้าคือเครื่องยืนยันว่าช่วงเวลาสงบสุขของเธอนั้น…หมดลงแล้วนี่เขา ทำอะไรลงไป...คำถามมากมายที่มีคำตอบอยู่แล้วผุดขึ้นในหัวไม่หยุด ครั้นมองไปที่แขกไม่ได้รับเชิญก็เห็นว่าดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นใสสะท้อนเปลวไฟที่ยังไม่มอดดับดีนัยน์ตาเย็นเยือกราวกับมีชั้นน้ำแข็งมากมายทับถมในนั้น เมื่อมันตัดกับแสงเรืองรองของเปลวไฟแล้วชวนให้บรรยากาศรอบตัวหนักอึ้งขึ้นหลายเท่าเอลล่ารู้สึกเหมือนถูกเขาตรึงไว้ด้วยสา

ความเค็มของทะเลยังคงค้างอยู่ในลมหายใจ ไม่ว่าเอลล่าจะกะพริบตากี่ครั้ง ภาพตรงหน้าก็ยังพร่าเลือนด้วยหยดน้ำที่เกาะอยู่บนขนตา เสียงผู้คนแตกตื่นรอบท่าเรือผสานเข้ากับเสียงเรือบรรทุกสินค้าที่แล่นทอดตัวกลางผืนน้ำหญิงสาวไม่แน่ใจว่าร่างกายตัวเองถูกพาขึ้นจากความเวิ้งว้างนั้นมาได้อย่างไร จำได้เพียงจังหวะที่ปล่อยให้ร่างทั้งร่างหงายหลังลงไป เสี้ยววินาทีนั้นเอลล่าคิดเพียงว่า ถ้าเขาจะต้อนเธอให้จนมุม งั้นก็ให้เขาเป็นฝ่ายรับผลการกระทำของเขาดูบ้างทว่าความตายกลับยังไม่พร้อมโอบรับ เธอไม่ถูกมหาสมุทรกลืนลงไปอย่างที่หวังเมื่อคนงานริมสะพานช่วยกันคว้าตัวเธอขึ้นมา ขณะที่แผ่นหลังเย็นชาของใครบางคนไม่ได้หันกลับมาแลเหลียวเธอแม้แต่เสี้ยววินาทีคุณหนูตระกูลหวังถูกพามายังห้องรับรองบนเรือสำราญโดยแดเนียลเครื่องหน้าที่ผสมระหว่างตะวันตกกับเอเชียราบเรียบไม่ต่างจากผู้เป็นนาย หากแต่แววตากลับสะท้อนความกังวลออกมาเบาบาง“ผมจะตามหมอมาตรวจร่างกายนะครับ”เสียงทุ้มราบเรียบเอ่ยบอกก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปทันที เมื่อเลขาสาวเตรียมจัดการกับเสื้อผ้าที่เปียกชุ่มของเธอ“ขอบคุณนะคะ”เอลล่ากล่าวขอบคุณเลขาคนสวยที่ช่วยดูแลเธอราวกับเธอเป็นแขกคนส