Lahat ng Kabanata ng เหนือทัณฑ์ร้ายมาเฟีย: Kabanata 21 - Kabanata 30

โคตรบัดซบ…บัดซบตรงที่ตอนนี้เขารู้สึกเจ็บปวด ไม่ใช่เพราะคนข้างกายจะไม่มีวันฟื้นคืนมาใช้เวลาร่วมกันอีกต่อไป หากแต่เจ็บปวดเพราะแสงสว่างที่เขาคิดว่าจะช่วยดึงเขากลับขึ้นจากหุบเหวแห่งความโดดเดี่ยวกลับกลายเป็นถีบส่งเขาลงไปในหลุมที่ลึกกว่าเดิม“ที่รัก…” เสียงแหบพร่าเปรยแผ่ว ทว่าหนักแน่น “…คุณคือสิ่งล้ำค่าที่สุดในชีวิตผมเสมอมา…” ขณะเอ่ยสิ่งที่อัดแน่นอยู่ในใจ ปลายนิ้วแกร่งก็ลากไปตามตัวอักษรสลักบนหินเย็นเยือกช้า ๆ “…ตอนมีคุณอยู่ข้าง ๆ ผมเป็นผู้เป็นคนอย่างไม่น่าเชื่อ แต่พอคุณไม่อยู่ ผมก็ยังพยายาม… พยายามรักษาสิ่งที่คุณภูมิใจในตัวผมเอาไว้”น้ำเสียงที่เคยเปี่ยมอำนาจของรองบอสมาเฟียตระกูลใหญ่แตกพร่า ทว่าไม่กี่วินาทีหลังจากนั้น สุ้มเสียงของเขากลับต่ำและเย็นเยือกลงราวกับคนละคน“แต่หลังจากนี้ผมไม่รู้แล้วว่าความระยำบัดซบในตัวผม มันจะถูกกดเก็บไว้ได้มากแค่ไหน”นัยน์ตาสีเทาเฮมาไทต์ตาคู่คมแข็งกร้าวขึ้นทันทีที่จบประโยคนั้น ภายใต้ชั้นน้ำแข็งที่ทับถมกันในนั้นสะท้อนทั้งความเจ็บปวดและความเคียดแค้นที่เริ่มปะทุจากก้นบึ้งจิตใจความมืดมิดที่เขาพยายามกักกันไว้มาตลอดกำลังรุกไล่คืบคลานเข้ามาควบคุมบังเหียนจิตใจอีกครั้ง

บังเอิญระหว่างเขากับหญิงสาวที่ดึงความสนใจไปได้ทั้งหมดตั้งแต่แรกเจอมันเกิดขึ้นสองครั้ง ทว่าครั้งนี้ต่างออกไปรถหรูแล่นเข้ามาช้า ๆ ฝุ่นจากถนนลอยฟุ้งกำจาย ร่างสูงโปร่งลงจากรถพร้อมห่อผ้าสีกรมที่ห่ออะไรบางอย่างไว้อย่างดีและช่อดอกยิปโซฟิลล่าสีขาวบริสุทธิ์“ขอพบคุณเอลล่าครับ” ชายหนุ่มกล่าวกับผู้มาต้อนรับอย่างสุภาพ เมื่อผ่านขั้นตอนการตรวจความปลอดภัยทุกอย่างของตระกูลหวังเรียบร้อยแล้ว หัวหน้าพ่อบ้านจึงนำทางเขามายังสตูดิโอส่วนตัวของอีกฝ่ายภายในเรือนกระจกทรงสวยประณีต เอลล่าหวังกำลังจัดดอกไม้อย่างขะมักเขม้น เมื่อรับรู้ได้ถึงการมาของแขกผู้มาใหม่ ดวงหน้าหวานจึงเงยขึ้นมองตามสัญชาตญาณทันทีดวงคู่สวยเบิกกว้างเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจเมื่อเห็นว่าเป็นเขา…“ปารัณ?”ฝ่ายมาใหม่คลี่ยิ้มบางก่อนจะโค้งน้อย ๆ แสดงความเคารพฝ่ายอายุมากกว่า“ไม่ต้องขนาดนั้น”“ก็แอลเป็นรุ่นพี่ผม”พูดจบก็วางห่อผ้าและช่อดอกไม้ลงบนโต๊ะทำงานของอีกฝ่าย ท่าทางเงอะงะน้อย ๆ เพราะเพิ่งเคยมาที่นี่ครั้งแรกเรียกรอยยิ้มเอ็นดูจากคนมองได้ไม่ยาก“มาจริง ๆ ด้วยแฮะ แล้วไหนคะบอร์ดเกม” รอบที่แล้วบนเรือสำราญก่อนแยกย้ายกันกลับบ้าน คุณชายเล็กลูเธอร์สัญ

ลูเธอร์กาสิโนห้องทำงานชั้นบนสุดของนายเหนือหัวลูเธอร์ปิดเงียบ มีเพียงเสียงกระทบของแก้วกาแฟกับจานรอง โดยมีรองบอสอย่างเนธานนั่งฝั่งตรงข้าม นัยน์ตาสีเทาเฮมาไทต์ยังคงเยือกเย็นและลุ่มลึกถัดไปไม่ไกลเป็นร่างสูงโปร่งในชุดนิสิตของคุณชายเล็กอย่างปารัณ เครื่องหน้าคมคายราบเรียบขณะหมุนปากกาในมือเล่นฆ่าเวลา“กูได้ข่าวว่ามึงสองคนเพิ่งไปไร่ตระกูลหวังมา”นัยน์ตาสีอำพันเปี่ยมอำนาจปราดมองไปทางปารัณแวบหนึ่ง ก่อนตวัดสายตากลับไปที่คุณชายรองอย่างเนธานไม่มีคำตอบจากคนทั้งคู่ ดังนั้นคุณชายใหญ่ลูเธอร์จึงกล่าวต่อ“เนธานมึงต้องโฟกัสเรื่องโรงกลั่นน้ำมันกับท่าเรือใหม่…”ทว่ายังไม่ทันที่นายเหนือหัวลูเธอร์จะกล่าวจบประโยค น้ำเสียงราบเรียบที่เจือปะปนไปด้วยความไม่พอใจก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน“เรื่องนิทรรศการยังไม่จบ ผลงานของเอลล่าเริ่มเป็นที่สนใจในวงการมากขึ้น กูจะทำโปรเจกต์นี้ต่อ”ราฟาเอลเลิกคิ้วเล็กน้อย แม้จะพอรู้มาบ้างว่าช่วงที่ผ่านมาอีกฝ่ายไปมาหาสู่ ดูแล เอาใจใส่คุณหนูตระกูลหวังเป็นพิเศษ ทว่าลึก ๆ สัญชาตญาณของเขากลับบอกว่าคนตรงหน้ายังคงมีบางอย่างอยู่ในใจ“ตอนแรกมึงบอกไม่อยากทำงานนี้”ฝ่ายถูกหยั่งเชิงเปลี่ยนอิริ

ห้องรับรองชั้นบนเสียงหัวเราะใส ๆ ของเอลล่าหวังเล็ดลอดออกมาจากบานประตูที่แง้มไว้เพียงเล็กน้อย เสียงนั้นทั้งอบอุ่นและนุ่มนวลเหมือนสายลมบางเบา ทว่ากลับกระแทกโสตประสาทของเนธานได้อย่างร้ายกาจช่วงขาแกร่งชะงักเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่ฝ่ามือแข็งแรงจะผลักบานประตูให้เปิดออก มาเฟียหนุ่มสืบเท้าเข้าไปด้วยท่าทีที่ยังคงไว้ซึ่งการมีอำนาจเหนือทุกสิ่งภาพเอลล่านั่งอยู่บนวีลแชร์สะท้อนในนัยน์ตาคู่คม ผมสีน้ำตาลอ่อนล้อมกรอบใบหน้าเปื้อนยิ้ม ดวงตากลมโตยังคงแดงระเรื่อจากการร้องไห้ แต่ก็มีประกายสดใสเคลือบอยู่อีกชั้นข้างกายคนตัวเล็ก ปารัณเอนตัวโน้มลงเล็กน้อย ด้วยระยะห่างเพียงคืบเดียวคล้ายกำลังครอบครองพื้นที่ที่ไม่ควรเป็นของใคร สายตาสองคู่มองมาที่ผู้มาใหม่ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม ทว่าเนธานไม่คิดจะสน น้ำเสียงเย็นจัดเปรยขึ้น“ออกไปก่อน”แรงกดข่มมหาศาลที่มาพร้อมกับนัยน์ตาเย็นเยือกไร้อุณหภูมิ ทำเอาเอลล่าหายใจลำบากมากขึ้นทุกขณะ ต่างจากปารัณที่ยังคงมีท่าทางไม่ต่างจากเดิมคุณชายเล็กลูเธอร์มองหน้าอีกฝ่ายนิ่ง ๆ แม้ภายในใจจะอยากซัดหมัดหนัก ๆ เข้าที่ใบหน้าอีกฝ่ายเต็มแรง ทว่าเพราะในห้องนี้ไม่ได้มีเพียงเขากับเนธาน“กูม

เอลล่าหวังผ่านช่วงเวลายากลำบากมาได้ด้วยว่าปารัณพาเธอออกจากอาคารประมูลโอ่อ่าแห่งนี้ ทั้งคู่ผ่านโถงกระจกใสที่สะท้อนแสงแดดยามบ่าย ก่อนที่อีกฝ่ายจะเปรย“ไปเดินเล่นกันครับ”คนอายุน้อยกว่าพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าสายตากลับมีประกายคล้ายอยากปลอบโยนวาบผ่าน เห็นอย่างนั้นแล้วเอลล่าจึงตอบตกลงปารัณเข็นวีลแชร์ไปตามทางเดินเล็ก ๆ ที่มีกระแสลมเอื่อยเฉื่อยพัดผ่านแผ่วเบา นัยน์ตาสีฟ้าหม่นลอบมองเสี้ยวหน้าหวานเป็นระยะด้วยสายตาที่ทั้งเป็นห่วงและนับถือสมกับเป็นแสงสว่างของตระกูลหวัง…ทั้งที่วันนี้มันหนักหนา แต่ผู้หญิงตรงหน้าเขายังคงสงบนิ่ง ไม่ฟูมฟาย แม้นัยน์ตาสีเฮเซลนัทคู่สวยจะซ่อนความเศร้าและร่องรอยน้ำตาไว้ไม่มิดก็ตาม“คุยงานกับเนธานราบรื่นดีไหมครับ”ปารัณถามขึ้น เหมือนเป็นคำถามทั่ว ๆ ไป แม้ในใจลึก ๆ จะรู้ว่าภายในห้องนั้นไม่ได้มีการคุยงานเกิดขึ้น ดวงตาคู่คมลอบสำรวจตามเนื้อตัวอีกฝ่าย เมื่อไม่เห็นร่องรอยผิดปกติใด หว่างคิ้วที่ย่นเข้าหากันก่อนหน้าจึงค่อย ๆ คลายลงเอลล่าหวังเงยหน้าขึ้นส่งยิ้มบางให้คนตัวสูงกว่าราวกับทุกอย่างปกติ ก่อนเปรยด้วยน้ำเสียงที่พยายามประคองให้มั่นคง“ก็ เรียบร้อยดีค่ะ” น้ำเสียงที่เอ่ยก