Lahat ng Kabanata ng เหนือทัณฑ์ร้ายมาเฟีย: Kabanata 51 - Kabanata 60

5 ปีต่อมาเวลาห้าปีคล้ายจะผ่านไปเร็ว ทว่าสำหรับเอลล่าหวังมันคือช่วงเวลาของการฟื้นฟูตัวเองทีละก้าว จากหญิงสาวที่เคยต้องนั่งอยู่บนวีลแชร์ ที่สุดเธอก็ลุกขึ้นเดินได้อีกครั้ง ผ่านการทำกายภาพที่ทรมานแทบทุกนาที น้ำตาที่เคยร่วงหล่นเพราะเจ็บปวดแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเมื่อก้าวแรกที่มั่นคงมาถึงเอลล่าเลือกเส้นทางของตัวเอง ไม่พึ่งชื่อเสียงของตระกูลหวัง ไม่เอาสายสัมพันธ์ใด ๆ มาเป็นบันได หญิงสาวใช้ผลงานศิลปะของตัวเองเป็นตั๋วในการเดินทาง โดยได้ทุนจากมูลนิธิ The Aurora Foundationมูลนิธิที่สนับสนุนเยาวชนที่มีพรสวรรค์ด้านศิลปะ วรรณกรรมและดนตรี ไปเรียนต่อด้านศิลปะที่อิตาลีได้สำเร็จจากคนที่เคยติดหล่มอยู่กับความเจ็บปวดทางร่างกายและจิตใจ เวลานี้เธอกลายเป็นศิลปินรุ่นใหม่ที่ถูกจับตามองในเวทีนานาชาติผลงานของ L. Lys เต็มไปด้วยความคิดสร้างสรรค์และแฝงความหมายล้ำลึก เช่นหนึ่งในผลงานที่ใช้สีเข้มบนผืนผ้าใบ ก่อนจะถูกฉาบทับด้วยสีสว่างซึ่งราวกับต้องการประกาศกร้าวว่า ‘แผลเป็นนั้นสวยงามได้’ และเธอตั้งชื่อให้งานนี้ว่า‘เสียงสะท้อนแห่งการเยียวยา’และเนื่องจากได้ทุนสนับสนุนในการเรียนต่อ เอลล่าจึงเดินหน้าโปรเจกต์ใหญ่ในชีวิ

“แยกย้ายไหม กูกับเสี่ยมีประชุมต่อ”เสียงแหบทุ้มของคุณชายสามดังขึ้นแหวกความเงียบในที่สุด ก่อนที่ทุกคนจะพร้อมใจกันแยกย้ายไปทำหน้าที่ของตนเองต่อเนธานโน้มตัวลงไปเกลี่ยดินรอบต้นยิปโซฟิลล่าต่ออย่างขะมักขเม้น ทว่าภายใต้ท่าทางที่ดูสงบนิ่ง ใจเย็นเวลานี้กลับอัดแน่นไปด้วยคลื่นอารมณ์โหยหาที่ไม่เคยหยุดซัดสาดเข้ามาในจิตสำนึกเขาเลยสักวันกลิ่นหอมอบอุ่นประจำกายเส้นผมสีน้ำตาลอ่อนที่พลิ้วไหวยามสายลมอ่อน ๆ พัดผ่านดวงตากลมโตที่เคยสะท้อนเพียงภาพเขาชัดเจนในนั้นอ่า โคตรคิดถึง…ประโยคเดิมที่ผุดขึ้นในหัวซ้ำ ๆ มาตลอดห้าปีราวกับกิ่งก้านที่แตกหน่อผลิใบอยู่ภายในอก มันทั้งเสียดแทง บาดลึก ทว่า…สวยงามเขาเพิ่งจะเข้าใจว่าการจากเป็นมันทรมานกว่าการจากตายมากแค่ไหน ไม่ใช่ว่าเขาไม่คิดถึงเพนนี ทว่าเธอคนนั้นถูกจัดอยู่ในที่ซึ่งเป็นความทรงจำที่มีคุณค่าที่เขาจะระลึกถึงตลอดไปหากแต่กับเอลล่า ผู้หญิงที่เป็นดั่งแสงสว่างเดียวในชีวิตเขาหลังเจอมรสุมใหญ่ เขายังไม่สามารถวางเธอเอาไว้ในที่ที่เขาไม่สามารถจับต้องเธอได้อย่างหมดหัวใจใช่…เขายังหวังว่าในโลกของอีกฝ่ายจะยังพอมีพื้นที่เล็ก ๆ ให้เขาหลงเหลืออยู่บ้างในฐานะอะไรก็เอาทั้งนั้นก

อากาศยามค่ำคืนในยุโรปเย็นจัด กระแสลมฤดูหนาวพัดเข้าปะทะผิวอ่อนใสแรงพอจะทำให้เรียวมือเล็กต้องยกขึ้นกอดอก ทว่าไม่ว่าจะกอดตัวเองแน่นแค่ไหน หัวใจดวงน้อยก็ยังไหววูบซ้ำ ๆ เมื่อกลิ่นแอลกอฮอล์อ่อน ๆ ยังคงติดตรึงอยู่ในความทรงจำแม้จะเดินห่างออกมาไกลแล้ว ทว่าเอลล่ากลับรู้สึกเหมือนกลิ่นขมปร่านั้นยังคลุ้งกำจายโอบล้อมเธออยู่ทุกย่างก้าวเธอทำเกินไปไหมนะ…แต่หม่าม้าเคยสอนเธอว่าหากปล่อยวางทิฐิไม่ได้ ก็ให้หาวิธีระบายมันออกมา ก่อนที่มันจะกัดกินหัวใจตัวเองจนไม่เหลือแรงจะยืนและใช่…เธอยังปล่อยวางทิฐิที่มีต่อเขาไม่ได้…เสียงดนตรีคลาสสิกจากห้องโถงจัดงานยังเล็ดลอดออกมาเบา ๆ ทว่าเอลล่ากลับไม่ได้ยินมันเลยแม้แต่น้อย เพราะสิ่งเดียวที่ยังก้องอยู่ในหูเธอตอนนี้คือเสียงของเขา…ผมคู่ควรเหรอ?กระแสเสียงแหบทุ้มในโทนที่แผ่วเบา ทว่าเต็มไปด้วยหลายสิ่งที่กดทับลงบนบ่าแกร่งนั้น…ให้ตาย…คนสูงส่ง เย่อหยิ่งและไม่ประนีประนอมให้กับอะไรทั้งนั้นอย่างเขามีคำคำนั้นในพจนานุกรมได้ยังไงหรือเธอทำเกินไปจริง ๆ“เฮ้อ~”เจ้าของร่างบางผ่อนลมหายใจยาวเหยียดออกมาหวังให้มันลดทอนความสับสนตึงเครียดที่อัดแน่นอยู่กลางโพรงอก ก่อนจะพยายามสูดลมหายใจเ

ชื่อของ L. Lys หรือ เอลล่า หวัง กลายเป็นที่รู้จักไปไกลกว่าฐานะทายาทตระกูลผู้ทรงอิทธิพลในโลกใต้ดิน มูลนิธิ Little Wings Foundation ของเธอทำงานด้านศิลปะและการกุศลจนผู้คนให้การยอมรับและครั้งนี้ เอลล่าเปิดตัวสินค้าคอลเลกชันใหม่ที่ผู้คนต่างจับตามอง ผลงานที่นำลายเส้นผลงานศิลปะของเธอมาดีไซน์ลงบนสินค้า เสื้อผ้า ชุดนอน เคสโทรศัพท์ เคสแอร์พอด ไปจนถึงเคสไอแพดเอลล่าโพสต์สตอรี่ในอินสตาแกรมเพื่อโพรโมตภาพ เธอใส่เสื้อตัวอย่างในคอลเลกชันใหม่ สีอ่อนละมุน ท่ามกลางสตูดิโอที่จัดแสงอบอุ่น พร้อมแคปชันสั้น ๆ ว่าพรุ่งนี้เที่ยงตรง เจอกันนะคะปลายนิ้วแกร่งของมาเฟียหนุ่มหยุดเลื่อนหน้าจอทันทีที่เห็น ก่อนที่เจ้าตัวจะกดส่งข้อความไปในกรุปแช็ตของบรรดาคุณชายลูเธอร์Nathan : ลิงก์สำหรับซื้อของ พรุ่งนี้เที่ยงตรงไม่กี่วินาทีต่อมา คิริลล์ก็ส่งสติกเกอร์รูปน้องหมาใส่แว่นเข้ามาพร้อมข้อความKirill : มึงจะไปสุดที่ตรงไหนวะเสี่ยเนธานขยับยิ้มมุมปากเบาบางพลางเอนตัวพิงเก้าอี้ทำงาน สูดนิโคตินเข้าปอด ก่อนผ่อนลมหายใจออกมาเป็นควันสีขาวขุ่น นัยน์ตาเฮมาไทต์ที่ตอนนี้สะท้อนเพียงประกายความภาคภูมิใจในตัวคุณหนูตระกูลหวังจดจ้องหน้าจออีกคร

เส้นทางเดินเขาไม่ยาวนัก ก้อนหินขรุขระเรียงรายตามธรรมชาติ ต้นสนสูงชะลูดไหวเอนเมื่อกระแสลมอุ่น ๆ พัดผ่าน เอลล่าก้าวไปตามทางช้า ๆเธอคิดว่าคนที่เพิ่งบังเอิญเจอกันคงเดินไปอีกทางแล้ว ทว่าเมื่อเหลียวมองกลับหลัง ร่างสูงสง่าของเขายังคงอยู่ในกรอบสายตาเธอ เขาก้าวเดินเงียบ ๆ เว้นระยะห่างออกไปพอสมควร ราวกับไม่อยากรบกวนวันพักผ่อนของเธอเอลล่าเม้มริมฝีปากแน่นเข้า พลางสูดลมหายใจเข้าลึก ดึงสมาธิให้อยู่กับเส้นทางที่ทอดยาวเบื้องหน้าและธรรมชาติที่เธอโหยหามาตลอดหลายปีบนวีลแชร์เมื่อถึงจุดชมวิวที่เบื้องหน้าเป็นภูเขาซ้อนทับกันกับทะเลหมอก ดวงอาทิตย์คล้อยต่ำฉาบแสงสีทองทั่วผืนฟ้าเอลล่าแทบหยุดหายใจไปชั่วครู่ให้กับความสวยงามราวกับภาพวาด ปล่อยให้ความงดงามของธรรมชาติโอบล้อมหัวใจ โดยไม่รู้เลยว่าในสายตาของใครบางคน เธองดงามยิ่งกว่าทิวทัศน์ทั้งหมดตรงหน้าเสียอีกเนิ่นนานที่ทั้งคู่จมอยู่ในความสวยงามนั้น จู่ ๆ พายุที่ไม่มีใครคาดคิดก็เริ่มก่อตัว เมฆหม่นครึ้มเคลื่อนตัวเข้าปกคลุมอย่างรวดเร็ว พร้อมกับลมกระชากแรงจนกิ่งไม้ไหวระริกหมับ!โดยไม่ทันตั้งตัว ข้อมือเล็กก็ถูกใครบางคนฉวยไปข้างบนนี้นักท่องเที่ยวบางตากว่าช่วงเวลาพีคไ