《ปรุงรักให้คุณปีศาจร้าย (Lovesick Idiot)》全部章節：第 11 章 - 第 20 章

“ไม่ได้ อเล็กซ์ไม่ยอมแน่”“ปะป๊าก็ไม่ยอมเหมือนกัน นายคิดว่าถ้ามีทางโค่นซันวาทอเรย์แล้วเราไม่ลงมือ กล้าขัดขวางจะมีสภาพยังไง นายบอกพี่ใหญ่ สุดท้ายก็ต้องให้ปะป๊าตัดสินใจ อยากเห็นพวกเขาทะเลาะกันเหรอ”“หนูจะลองดูค่ะ พี่อังเดรบอกพี่อเล็กซ์ว่าหนูอยากช่วยเถอะนะคะ ถ้าโดนดุอาริรับเอง”เอเลน่ามาหาเธอเพื่อพูดเรื่องนี้โดยเฉพาะ ทั้งอิสระที่จะได้และความฝันของทุกคน มัวแต่เป็นไข่ในหินโดนประคบประหงม ชาตินี้จะมีวันสำเร็จไหมหากตัวเองเป็นประโยชน์มากพอ เสี่ยงเดินเข้าดงงูพิษหน่อยจะเป็นไร“พี่จะคอยช่วย ไม่ต้องกลัว”“ช่วยเหรอ! ยังกล้าพูด”“หุบปากไปซะอังเดร นายไม่ช่วยก็รีบไปฟ้องพี่ใหญ่นู้นไป รำคาญ!”“ฟ้องแน่!”อังเดรคว้าจานไก่ทอดเดินหนีไปหน้าจอทีวี เขาเปิดช่องหนังดูแล้วนั่งอารมณ์เสีย ยัยคนเจ้ากี้เจ้าการ ถ้าอาริเป็นอะไรไปเขาจะไม่มีวันให้อภัยพี่ชายคนที่สี่กระฟัดกระเฟียดเหมือนเด็กห้าขวบ ส่วนพี่สาวคนที่สามก็มือสั่นอยากจะอาละวาดเพราะเหลืออด พวกเขาโต้เถียงกันบ่อยครั้ง แต่ไม่มีคราวไหนที่อังเดรจะจริงจังเช่นนี้เอาเถอะ ไม่เข้าถ้ำเสือไม่ได้ลูกเสือ“อาริไม่โกรธพี่ใช่ไหม”“หนูเข้าใจ”“แล้วกลัวหรือเปล่า”เด็กสาวตาแป๋วส่า

อาริไม่ขออยู่ในสถานการณ์ดวงซวย ใครจะบ้าไปขึ้นรถแข่งมั่วซั้วกัน ดูจากรอบสนามที่มีแต่เศษซากไหม้เกรียม เดาได้เลยว่าต้องมีคนตายเธอบ่ายเบี่ยงจะหนีแต่ชายสวมชุดสูทสีดำสองคนไม่รู้โผล่มาจากไหน หิ้วปีกซ้าย หิ้วปีกขวา สุดท้ายก็ไม่เหลือทางรอด ต้องเปิดประตูขึ้นรถไปจนได้เจ้าของเรียวขาสวยกระแทกก้นลงเต็มเบาะ จัดแจงรัดเข็มขัดนิรภัย มองหาหมวกกันน็อกเผื่อเอาไว้ พอไม่เจอก็กอดอกบึ้งตึงตลอดเวลาเธอไม่ยอมให้คนเผด็จการอยู่ในสายตาเลย แต่เพราะมีกลิ่นอายบางอย่างคลับคล้ายคลับครากับปีศาจตนหนึ่ง อาริจึงชำเลืองไปยังด้านข้างโดยไม่รู้ตัว“คุณ!”ให้ตายเถอะ ฟ้าดินลงโทษเธอแล้วมั้งเนี่ยเขาไม่พูด ดวงตาสีเข้มจดจ้องถนนเบื้องหน้า เมื่อสาวสวยสะบัดบราสีแดงสดให้สัญญาณปล่อยตัว รถยนต์ทั้งห้าคันก็คำรามพุ่งออกไปอาริกรี๊ดขาดห้วงสั้นๆ จากนั้นก็หันไปกอดต้นแขนชายหนุ่มแน่น เธอไม่สนว่าขัดขวางการขับของเขาหรือเปล่า แค่หาที่ยึดเกาะป้องกันสมองไหลออกมาทางจมูก“กรี๊ด!!ตายๆ ตายแน่ๆ”“ตายแน่ถ้าเธอไม่หยุดแหกปาก”“กรี๊ด!”ยิ่งขู่ก็ยิ่งเสียงดัง เดม่อนคร้านจะใส่ใจจึงเหยียบคันเร่งเพื่อให้การแข่งที่แสนจะบาดหูนี้สิ้นสุดสักทีเจอเธอที่คลับก็นึกว่าขย

คำตอบที่แสนเยือกเย็นนั้นดังอยู่ข้างใบหู พออาริหันไปหาต้นเสียง ปลายจมูกรั้นก็ชนกับปลายจมูกของเขาชายหนุ่มหล่อบาดใจเปี่ยมแรงดึงดูด ไม่รู้สมองประมวลผลทีท่าไหน ตอนที่โดนริมฝีปากหยักบดเบียด มือสองข้างดันไม่ยอมผลักไสคนออก ซ้ำร้ายยังปล่อยถุงขนมร่วงลงพื้น เอาแต่กำชายกระโปรงตัวสั้นแน่นด้วยเดม่อนกำลังเล่นบทผู้ชักนำ เริ่มที่จูบเธอเบาๆ ล่อลวงให้แม่สาวน้อยเพ้อฝันไปกับประสบการณ์อันช่ำชองพอคนตัวอ่อนปวกเปียก มือของเขาก็ไต่ยั้วเยี้ยไปรัดรึงร่างนุ่มนิ่มเอาไว้ เพิ่มการรุกล้ำมากขึ้น ใช้ลิ้นที่ทั้งหยาบและเฝื่อนรสชาติเบียร์ล้วงเข้าไปทันทีที่เกราะคุ้มกันของเด็กสาวลดลงอืม อาริครางออกมาสั้นๆ หลับตาพริ้มรับรู้ถึงร่างกายที่เบาหวิวราวกับลอยอยู่บนก้อนเมฆไม่เคยจูบกับผู้ชายคนไหนมาก่อน ไม่เคยเป็นฝ่ายโดนกระทำจนไร้หนทางสู้เช่นนี้ ต่อต้านได้แต่ก็ไม่สามารถยกมือขึ้น ร่างกายของเธอไร้ซึ่งเรี่ยวแรง สมองคิดอย่างอื่นไม่ออกเลยนี่สินะพลังของปีศาจจวบจนร่างถูกวางด้านหลังเบาะรถคันหรู ทันใดนั้นสติเลืองรางของอาริก็ดีดกลับเข้าที่ เธอผละออกจากริมฝีปากหยักเพื่อสูดอากาศหายใจ ยกมือดันตัวเดม่อนเอาไว้ ไม่ยอมให้เขาทำเกินเลยมากไปกว่านี

“ฮึ!ผมเองก็ยังไม่เคยโกรธแค้นใครจนถึงที่สุดมาก่อน อยากรู้เหมือนกัน ถ้าพี่ทำร้ายอาริ ผมจะสามารถเอาคืนได้เท่าไร”กล่าวจบอังเดรก็ออกจากห้องไป เขาเห็นอาริเป็นเหมือนน้องสาวแท้ๆ ส่วนเอเลน่าตั้งแต่เติบโตถึงตอนนี้ หล่อนไม่เคยสนใจใครเลยนอกจากตัวเองเด็กคนนั้นดื้อรั้นแล้วยังไง วุ่นวายแค่ไหนก็ไม่ยอมให้เธอต้องลำบากหรอกตลอดทั้งคืนสาวน้อยผู้ถูกรุกล้ำราวกับนอนอยู่บนกองไฟ พลิกไปพลิกมาจนเตียงยุ่ง กอดผ้าห่มเพราะหนาว แต่ไม่นานก็กดลดอุณหภูมิเครื่องปรับอากาศระบายไอร้อน กว่าจะข่มตาหลับลง เวลาก็ล่วงเลยมาถึงช่วงสายของอีกวันคนจำต้องตื่น เปิดอ่านข้อความที่ส่งเข้ามาทีละอย่างไม่ค่อยสำคัญมาก ส่วนใหญ่จะเป็นแจ้งเตือนเกี่ยวกับเพจน้องแมว หรือไม่ก็อัพเดทภารกิจในเว็บบอร์ด ไม่ขัดสนเงิน เธอก็คร้านจะเปิดดูแต่มีอยู่หนึ่งอันที่ทำให้สาวน้อยจอมขี้เกียจเปลี่ยนสีหน้าเป็นสงสัยได้ ไลน์บัญชีใหม่เหมือนจะมีคนพยายามติดต่อมา[มิวมิวหัวหน้าชั้นปี: @สวรรค์ของฉันคือการนอน อาจารย์ไม่เห็นมาเรียน เลยฝากเราบอกเธออ่ะ คนที่ลงแข่งทำอาหารต้องมาพบอาจารย์ตอนบ่ายโมงตรง ที่ห้องเรียน401ข้างห้องภาค ห้ามสายนะ]กว่าจะได้หลับเต็มตาไม่ง่ายเลย มีเรื่อง

อาริไปหาอาจารย์ชื่อว่าพัดชาที่ห้องทำงานส่วนตัว ท่าทางของเธอไม่เหมือนกับวายร้ายตามที่เพื่อนร่วมงานเล่าขานเอาไว้ อาจารย์สาวจึงผ่อนคลายไม่น้อย นึกว่าจะโดนหงุดหงิดใส่เสียอีก“ชื่ออาริสาใช่ไหม อาจารย์เป็นที่ปรึกษาเธอ ที่อาจารย์เรียกมาวันนี้เพราะมีเรื่องอยากคุย”“ได้ค่ะ”“เธอลงเรียนครบใช่ไหม มีปัญหาส่วนนี้หรือเปล่า”“ไม่มีค่ะ”“แล้วกับอาจารย์วิชาพื้นฐาน เกิดเรื่องอะไรขึ้น เธอไว้ใจอาจารย์ได้ นักศึกษาต้องมาก่อนเสมอ”อาจารย์พัดชายิ้มใจดี พยายามให้เด็กสาวเห็นว่าตนไม่มีเจตนาร้ายใดๆ มหาวิทยาลัยMIIมีคนเข้ามาเรียนสาขาเชฟไม่มาก ยิ่งสายของหวานหรือตะวันออกยิ่งน้อยลงทุกปี หากไม่รักษาคนเอาไว้ งบประมาณต้องหลุดลอยไปสาขาเอกอื่นแน่นอน“อาจารย์คนนั้นถามหนูว่าเชฟคืออะไร หนูก็ตอบไป ไม่ทราบจริงๆ ค่ะว่าทำผิดตรงไหน”“หนูไม่ผิดหรอกจ๊ะ แต่ว่าต่อจากนี้ อาจารย์อยากให้หนูอ่อนลงหน่อย”“ยังไงคะ”“ก็…”อาจารย์สาวไม่รู้จะกล่าวอย่างไร บอกให้ประจบก็ไม่ดี บอกให้ไปขอโทษคนก็คงไม่ยอม พูดยากจริงๆ “หนูจะทำตัวดีๆ ค่ะ อาจารย์ไม่ต้องเป็นห่วง” อาริหาทางออกให้ เธอไม่ใส่ใจคนแก่อีโก้อยู่แล้ว ไม่ได้เรียนจริงจังสักหน่อย จะเสียเวลาทำไม“ถ