《ปรุงรักให้คุณปีศาจร้าย (Lovesick Idiot)》全部章節：第 31 章 - 第 40 章

อาริโดนดุก็อมลมจนแก้มป่อง เธอลุกจากที่นั่งเสริมไปอยู่ข้างเขา ข่มความอายแล้วซบหน้าแอบอิงแผ่นอกเย็น เห็นในละครก็ทำกันแบบนี้ ถือว่าขอยืมมาใช้“นึกว่ามีคนทำให้คุณพอใจแล้ว เมื่อวานคุณก็ใช้บริการพวกเธอ อาริอ่อนประสบการณ์ กลัวว่าจะทำตัวแย่จนคุณไม่อยากเจออีกค่ะ”เธอยังไม่อยากอมลำอะไรไว้ในปากต่างหาก กับเรื่องที่เปลืองเนื้อเปลืองตัวเว้นระยะทำใจหน่อยก็ดีเดม่อนเชยคางมนขึ้น ดวงตาลึกล้ำส่องสะท้อนดวงหน้าอันหยดย้อยเอาเรื่อง ใครให้ความกล้าเด็กคนนี้มากัน ตัวเองหายไปสามวันยังทำเป็นน้อยใจ เขามาแล้วไม่เจอ ต้องรอเธอด้วยหรือ สำคัญเกินไปไหม“ไม่แย่ แต่ก็ไม่ดี ควรปรับปรุง”ชายหนุ่มออกแรงบีบปลายคางรูปไข่ ฉกริมฝีปากลงไปกัดเนื้อนิ่มของสาวน้อยเอาไว้เต็มคำเดม่อนเป็นคนประเภทที่ว่ามีความสนใจจดจ่ออยู่กับสิ่งใดสิ่งหนึ่งไม่นาน หากซ้ำซากน่าเบื่อ ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป แทบไม่มีอารมณ์จะเสียเวลาแต่หลังจากเสพสมกับเด็กสาว เขาปฏิเสธไม่ได้ว่าเธอมีดีจนอยากกลับมาซ้ำอีกรอบอวดดีกล้าเรียกชื่อเขาตรงๆ งอแงไร้สาระแล้วยังหายหน้า ไม่กลั่นแกล้งให้สาสมสักหน่อยคงจะนอนไม่หลับแน่คนโดนรุกล้ำหลับตาพริ้ม พอรับรู้ได้ถึงแรงบีบเคล้นก้อนนุ่มนิ่มบร

จบสิ้นจากกิจกรรมอันเหน็ดเหนื่อย อาริก็ลากสังขารตนเองกลับมาถึงห้องพักได้สำเร็จ ก่อนไปอาบน้ำชำระล้างร่างกาย เธอไม่ลืมส่งข้อความเตือนภัยให้อังเดรคุกเอกชนที่พี่ชายลำดับสี่แฝงตัวเข้าไปคลุกคลีเป็นอีกหนึ่งธุรกิจของตระกูลซันวาทอเรย์ เขายังไม่พัฒนาไปประชิดตัวพวกบอสใหญ่ แต่จากการแอบฟังวันนี้ ไม่แน่ว่าทางนั้นจะเริ่มกวาดขันเข้มงวดแล้วระหว่างรอการตอบกลับ ที่หน้าจอพลันมีความเคลื่อนไหวบางอย่างเด้งขึ้นมา ไม่ใช่อังเดร ดูเหมือนจะเป็นเว็บบอร์ดใต้ดิน[งานด่วน!เจาะระบบรักษาความปลอดภัยของคุกเอกชน ค่าตอบแทนสิบล้านดอลลาร์ (ขอคนใจถึง) ]เมื่อคลิกเข้าไปก็พบกับความคิดเห็นมากมาย[ฉลามนั้นชอบงับคุณ: รายละเอียดล่ะ เจาะระบบคุกเฉยๆ ค่าตอบแทนขนาดนี้เชียว][เกินปุยมุ้ย: คุกไหนอย่ามาหลอกกันไปเชือดนะ ถ้าเป็นของซันวาทอเรย์ขอบาย][ใส่สบงแล้วทรงพลัง: ใครจะรับก็เตรียมตัวให้ดี โดนตามตำแหน่งเจอศพไม่สวยแน่นอน][มหาเทพ: กลัวกันไปหมด พวกนายเป็นแฮ็กเกอร์ไร้น้ำยาจริงๆ][เกินปุยมุ้ย: @มหาเทพ ถ้ากากก็อย่าปากเก่ง][มหาเทพ: ข้าอาจจะสู้กับซันวาทอเรย์ไม่ได้ แต่ลูกพี่ของข้าสู้ได้เว้ย เอ็งรู้จักหรือเปล่า @อะธีนา]เมื่อไอดีมหาเทพกล่าวถึ

เด็กสาวสูงกำลังดี อยู่ในวัยสวยสะพรั่งงดงาม ยลโฉมระยะไกลบาดใจขนาดนั้น พอมาพิจารณาใกล้ๆ ความปรารถนามากมายของชายหนุ่มก็ลุกโชติช่วง อยากจะกลืนกินเธอทั้งตัวเสียแล้วอารินั่งลง ฉับพลันหางตาเหลือบไปเห็นเงาสูงชะลูดอันคุ้นเคย วันนี้ไม่มีจองไว้ ทำไมเขาถึงมา ริคสันกับไมเคิลก็ตามหลังติดๆ ด้วย“ทำงานเหนื่อยแย่เลย คืนนี้ฉันเหมาเธอเอง ไม่ต้องไปยืนให้เมื่อยแล้ว”เสี่ยหนุ่มมือไวเบียดเข้าใกล้ พูดจาเอ็นดูเอาใจ ชวนให้คนคล้อยตาม มองเท่าไรก็ไม่เบื่อ เป็นความงามชนิดที่ว่าหาตัวจับยาก ธรรมชาติรังสรรค์โดยแท้“ขอบคุณค่ะ อยากดื่มอะไรเป็นพิเศษไหมคะ เดี๋ยวหนูทำให้”เธอจะใส่ยาเร่งเมาสักสองหยดไปเลย เอาให้รั่วจนก่อเรื่องบ้าๆ ออกมา อยากอวดเบ่งนักมันต้องสั่งสอน“ตามใจหนู เสี่ยชอบหมด”“ได้ค่ะ”อาริดูเข้ากันได้ดีกับเสี่ยพสุ สองสาวที่นั่งเป็นตัวประกอบอยู่รู้สึกไม่ชอบใจขึ้นมาหน่อยๆ อะไรกัน จู่ๆ ก็ว่านอนสอนง่ายเชียว ม้าพยศแบบนั้นสิถึงจะกระตุ้นให้ผู้ชายบ้าคลุ้มคลั่งได้เสี่ยพสุพึ่งจะรับแก้วจากมือเด็กสาว ทันใดนั้นผู้จัดการก็วิ่งตาตื่นมา “สวัสดีครับท่านพสุ ผมต้องขอโทษจริงๆ นะครับ แต่ว่าคืนนี้น้องอาริถูกจองไว้ก่อนแล้ว ผมจะหาเด็

ลิ้นที่คาวคละคลุ้งของเขา การกอดฟัดราวกับจะบีบให้แหลกสลายกลายเป็นภาพที่น่าสะพรึงกลัว“อ๊ะ!” หญิงสาวที่นั่งอิจฉาริษยามาตลอดถอยกรู แก้วเหล้าในมือหล่นแตกกระจาย ไอเย็นอำมหิตนี้ทำให้เธอขนลุกขนพองไปหมดแล้วไม่กล้าสงสาร ไม่กล้าสะใจ แค่เงียบเอาไว้เพื่อปกป้องตนเอง ไม่เคยได้ยินว่ารสนิยมของชายในฝันจะโหดเหี้ยมเช่นนี้มาก่อน เขาไม่เล้าโลมไม่อ่อนโยนก็ไม่เป็นไร แต่ถึงขั้นเลือดไหลเป็นใครก็กลัวอาริแขนขาอ่อนแรง น้ำตาสีใสไหลอาบแก้มเป็นทาง เธออดทนไม่ร้องไห้ แต่ว่าร่างกายกลับทำตรงกันข้ามทำไมเขาถึงกัดเธอ เจ้าวัวบ้าสารเลว“ชู่ว!” เดม่อนงับที่แก้มเนียน ส่งเสียงแหบต่ำคล้ายปลอบประโลมชั่วร้ายสิ้นดีอาริตัวสั่นเทาไม่พูดไม่จานานสองนาน เธอคิดว่าจบแล้ว แต่เพียงวางใจเขาก็ทำเรื่องไม่คาดฝันอีกครั้ง ลำคอระหงโดนบังคับให้โน้มเอียง ลิ้นของชายหนุ่มกดมาเลียแผลสดใหม่เบาๆริคสันได้สติก่อนใคร กุมหน้าผากไว้พร้อมกับส่ายหน้า ไม่เห็นต้องขู่ขนาดนี้ แย่งเนื้อจากปากเสือไม่มีใครทำอยู่แล้ว จำเป็นต้องซาดิสม์ให้ดูด้วย“อ่อนโยนกับเธอหน่อยเถอะ”“นั่นสิ” ไมเคิลสมทบเขาเสียดายผิวเนียนๆ ของอาริจึงไม่เล่นหูเล่นตา เร็วๆ นี้เจ้าปีศาจคงยังไม่เบื

มีดเป็นหนึ่งในอุปกรณ์สำคัญของการประกอบอาหาร การจะใช้ให้คล่องต้องเรียนทั้งทฤษฎีและปฏิบัติแทบตลอดหลักสูตรการศึกษา เธอใจกล้าไปลงแข่งกับพวกรุ่นพี่ โดนครหานินทาดังกระฉ่อนไปทั้งคณะแล้วยังลืมลงหรือ ช่างมุ่งหน้าไปสู่หายนะจริงๆเบสซี่ปวดหัวตุบๆ ไม่ใช่ปัญหาของเขาแต่ได้ยินคำสบประมาทดูถูกเพื่อนใหม่มาไม่น้อยจึงรู้สึกกังวล คนพวกนั้นพร้อมเหยียบซ้ำเสมอหากว่าเธอล้ม“ทำยังไงดี กลับไปเอาไม่ทันหรอก”สิบห้านาทีก่อนแข่งผู้สมัครต้องไปรายงานตัวเตรียมพร้อม เธอใช้มันนั่งเอ้อระเหยสูดเส้นบะหมี่ไม่เหลือแล้ว คราวนี้คงหมดหวัง เบสซี่ทำเหมือนโลกจะถล่มฟ้าจะทลาย มองเหตุการณ์เลวร้ายขั้นสุดอาริกลอกตาล่อกแล่ก ดื่มชานมสีชมพูของโปรดไปหลายอึกจึงถามหน้าแบ้วว่า “ไม่มีมีด แข่งไม่ได้เหรอ?”ไม่ทุกข์ร้อน ช่างไม่ทุกข์ร้อนเอาเสียเลยเบสซี่ตั้งท่าสวมวิญญาณที่ปรึกษาผู้เชี่ยวชาญให้เธอ “อาจารย์เบิร์ก อาจารย์นิตยา อาจารย์กุ้งนาง ทั้งสามท่านเคยทำงานในร้านมิชิลินสามดาวเลยนะ เคร่งมาก รุ่นพี่บอกว่าไม่โดนด่าคือปรานีแล้ว โดยเฉพาะตาเบิร์ก พูดภาษาไทยไม่ชัดหรอก แต่ด่าโคตรเจ็บ ถ้าไม่เห็นมีดก็จะมองว่าไม่มีความรับผิดชอบ เกิดต้องสอบหั่นเนื้อ เธอจะท