All Chapters of ในโลกใหม่ ข้าคือผู้ช่วยวายร้าย: Chapter 171 - Chapter 180

ชายหนุ่มตรงมาคุกเข่าลงตรงหน้า “นายหญิง ท่านจ้างให้ข้าเป็นองครักษ์ของคุ้มครองท่าน” ลี่หยวนตกใจรีบผุดยืนจากเก้าอี้ ว่ากันว่าเข่าของบุรุษหนักเท่าทองพันชั่ง และนี่ก็เป็นครั้งแรกที่มีบุรุษมาคุกเข่าลงต่อหน้านางเช่นนี้ “กัวหลง...” “น้องสาวของข้าบอกว่า สาเหตุที่ข้ารอดพ้นจากความตายคราวนี้มาได้ เป็นเพราะนายหญิง” “ผู้ที่ช่วยเหลือเจ้าจริงๆ ไม่ใช่ข้า” นางแก้ไขให้ถูกต้อง “ข้าเพียงแค่เอ่ยปากขอร้องเขาก็เท่านั้น” “ท่านยอมให้ตนเองติดหนี้บุญคุณเพื่อแลกกับชีวิตของข้า” กัวหลงดื้อดึงไม่ยินยอมให้นางปัดความดีความชอบนี้ออกจากตัว “นายหญิง ท่านไม่ใช่นายคนแรกที่ข้าเคยรับใช้ แต่ท่านเป็นคนแรก... ที่ยอมขอร้องให้ผู้อื่นช่วยชีวิตข้า” กัวหงตรงเข้าไปคุกเข่าข้างกายบุรุษผิวเข้ม หางตาเปียกชื้นด้วยความซาบซึ้งเหลือประมาณพี่ชายของนางกล่าวได้ถูกต้อง ที่ผ่านมาแม้กระทั่งบิดาแท้ๆ ยังไม่เคยดูดำดูดีและเป็นห่วงกัวหลงมาก่อน ลี่หยวนจึงเป็นคนแรกที่มอบความเมตตาให้แก่พวกนางสองคนพี่น้อง“นายหญิง ตลอดชีวิตกัวหลงทำเพื่อข้ามาโดยตลอด นี่เป็นครั้งแรกที่

“หม่อมฉันเองก็นึกคำเรียกไม่ออกเพคะ” นางทำหน้ายุ่งยากกว่าเดิม “มันเป็นหน้ากากที่พอสวมแล้วจะเปลี่ยนใบหน้าเราให้กลายเป็นอีกคน ทรงพอรู้จักบ้างหรือไม่”ชายหนุ่มพยักหน้า ในที่สุดก็เข้าใจเสียทีว่านางกำลังหมายถึงอะไร “หน้ากากหนังมนุษย์”เมื่อชื่อเรียกที่นึกมานานถูกพูดออกมา อาการคิ้วขมวดของหญิงสาวก็มลายหายไปอย่างรวดเร็ว “ใช่แล้วเพคะ หน้ากากหนังมนุษย์”“เจ้าอยากได้?”แน่นอนว่านางอยากได้ เพื่อให้ตัวตนของลี่หยวนหายไป นางย่อมจำเป็นต้องเดินเหินและใช้ชีวิตในเมืองหลวงด้วยใบหน้าอื่น ไอ้ครั้นจะให้ใส่หน้ากากเหมือนยามอยู่ในเมืองเยว่ฉีก็ดูเหมือนจะเป็นการดึงดูดความสนใจให้คนอื่นเพ่งเล็งมากเกินไป ดังนั้นหน้ากากหนังมนุษย์ที่ว่าดูจะเป็นทางเลือกที่ปลอดภัยที่สุดเท่าที่นึกได้ในเวลานี้“ข้าไม่มี แต่หากเจ้าอยากได้ ข้าก็รู้วิธีทำ”เดิมทีลี่หยวนสนใจอยากถามเขาเรื่องกรรมวิธี แต่พอคิดไปคิดมา เรื่องนี้ไม่ถามน่าจะดีกว่าหน้ากากหนังมนุษย์ ชื่อมันก็บอกตรงตัวอยู่แล้วว่ามันทำมาจากอะไร ดังนั้นงานนี้นางขอแสร้งโง่ ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นเพื่อความสบายใจของตนเองก็แล้วกันคิดเหม่อลอยอยู่นานก็ถูกแรงรัดที่เอวคอดถึงสติกลับมาปลายคางของเจ้

พิธีคัดเลือกหญิงงามเข้ามาใกล้มากขึ้นทุกขณะ จึงไม่แปลกที่วังหลังจะคึกคักเป็นพิเศษเดิมทีองค์ชายมักจะไม่ได้รับอนุญาตให้เข้ามาในเขตพระราชฐาน ทว่าหากฮ่องเต้ทรงมีพระราชโองการ องค์ชายบางพระองค์ซึ่งเป็นที่โปรดปรานจึงมักจะได้รับสิทธิ์ให้เข้าพบมารดาได้เดือนละครั้งสองครั้งพระวรกายงามสง่าขององค์ชายสี่เป็นที่โดดเด่นสะดุดตา เหล่านางกำนัลอายุน้อยพากันมองตามด้วยแววตาเป็นประกายชมชอบและคาดหวัง กระทั่งเหล่าคุณหนูตระกูลใหญ่น้อยที่มาฝากตัวให้บรรดานางสนมยังหยุดเดินเพื่อชายตามองตามหลังจากใกล้และไกลความหล่อเหลาและความสามารถของซุนโม่เฉินเป็นที่เลื่องลือกันในหมู่สตรีเมืองหลวง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อบัดนี้เขายังครองตัวเป็นโสดและมิได้มีคู่หมั้นคู่หมายอย่างเป็นทางการทว่าต่อให้ชายหนุ่มเดินผ่านสาวน้อยวัยแรกแย้มมากมายที่เจตนามาย่างกรายสวนเฉียดใกล้ตัวมากเพียงไร ดวงตาทรงอำนาจกลับไม่แยแสพวกนางเลยสักนิดน่าเบื่อ... ไม่ว่าอะไรก็น่าเบื่อไปเสียหมดผู้ที่มองสรรพสิ่งรอบตัวด้วยความเฉยเมยคิดเช่นนั้น จวบจนกระทั่งเดินทางมาถึงตำหนักมี่ฮวานางกำนัลผู้เฝ้าอยู่ด้านนอกเห็นผู้มาใหม่ก็ส่งเสียงทันที “องค์ชายสี่เสด็จแล้ว!”ซุนโม่เฉินย

“วัดหลงซื่อ” ซ่งมี่เซียวกระซิบพลางบีบมือกร้านของบุตรชายอย่างนุ่มนวล หากแท้จริงแล้วมันคือการส่งต่อกระดาษแผ่นเล็กแผ่นหนึ่งสีหน้าของซุนโม่เฉินราบเรียบ ยากจะคาดเดาได้ว่าเจ้าตัวคิดอะไรอยู่ แม้กระทั่งผู้เป็นมารดาแท้ๆ ก็มิอาจมั่นใจได้ว่าเขาจะไปหรือไม่ไปพบคนที่วัดหลงซื่อ“อาเฉิน... ” ซ่งกุ้ยเฟยย้ำอีกหนด้วยเกรงว่าบุตรชายจะไม่ยอมไปสองแม่ลูกวัดใจกันอยู่นาน สุดท้ายชายหนุ่มก็กำแผ่นกระดาษพร้อมกับผ่อนลมหายใจออกมาอย่างหนักหน่วง “ลูกจะไป... แต่ลูกขอบอกไว้ตรงนี้ ว่าที่ลูกตัดสินใจไปเป็นเพราะพระมารดา ไม่ใช่ลี่เตา”ซุนโม่เฉินกล่าวอย่างตรงไปตรงมา ชนิดที่ว่าหากชายชราผู้แนะนำมาได้ยินคงอึ้งกับตอบรับอย่างเย็นชาและไร้ความเชื่อใจซ่งมี่เซียวพยักหน้าน้อยๆ เท่านี้นางก็พอใจมากแล้ว ซุนโม่เฉินกตัญญูต่อนางก็จริง แต่เขาก็มีความคิดแยกแยะเป็นของตนเอง ซึ่งสิ่งนี้เป็นสิ่งที่สองแม่ลูกให้เกียรติกันและกันเสมอ“อาเฉิน จำไว้ให้ดี การจะอยู่เหนือผู้อื่นได้ คือบุคคลที่รู้จักมองหาทุกโอกาสและผลประโยชน์ที่มีอยู่รอบตัวในทุกชั่วขณะ ความทะเยอทะยานย่อมควบคู่มากับความกล้าที่จะเสี่ยง แต่หากปราศจากปัญญาในการไตร่ตรองก็มีแต่จะพาตนเองไปสู่หา

37โอกาสที่หยิบยื่น“ถวายบังคมองค์ชายสี่เพคะ”เจ้าของเสียงหวานเอ่ยทักทายผู้มาใหม่อย่างนุ่มนวล หาได้นำพาต่อสีหน้าที่เปลี่ยนไปมาของชายหนุ่มไม่“ไย... จึงเป็นเจ้า”เสียงทุ้มที่สั่นนิดๆ คล้ายกำลังโกรธจัด ส่งผลให้หญิงสาวเหลือบสายตามองผู้ถาม แววตามีประกายความสงสัยวาดผ่าน“องค์ชายสี่ ทรงคาดหวังจะได้เจอผู้อื่นนอกจากหม่อมฉันหรือเพคะ” นางถามพร้อมรอยยิ้มใสซื่อซุนโม่เฉินใบหน้าดำคล้ำ นางถามเช่นนี้ไม่ต่างจากการตบหน้าเขาแม้แต่น้อยเพียงเพราะว่านางมีรูปร่าง เสียงและกลิ่นกายที่คล้ายคลึง ก็ไม่ได้หมายความว่าสตรีนางนี้จะเป็นผู้ที่อยู่ในใจของเขา หากที่น่าเจ็บใจยิ่งกว่านั้น... คือแม้กระทั่งแววตาของนาง ก็ยังเหมือนกับลี่หยวนไม่ผิดเพี้ยน สตรีในอาภรณ์สีฟ้ามีใบหน้ารูปไข่ ผิวขาวดุจหยกและนัยน์ตากลมโตดุจกวาง ทว่าเครื่องหน้าอื่นๆ คิ้วบางพาดเฉียง จมูกหยดน้ำ และริมฝีปากบางดุจกลีบดอกท้อช่างแตกต่างจากสตรีในความทรงจำ เห็นได้ชัดว่าพวกนางเป็นคนละคน ต่อให้เป็นลี่หยวนปลอมตัวมา หญิงสาวที่ใช้เพียงพู่กันแต่งแต้มเติมหนวดเคราเป็นบุรุษในวันวานก็ผุดขึ้นมาห้วงคำนึง ย่อมเป็นไปไม่ได้ที่นา