บททั้งหมดของ ในโลกใหม่ ข้าคือผู้ช่วยวายร้าย: บทที่ 81 - บทที่ 90

นอกจากผู้เป็นแม่ที่ลาจากโลกใบนี้ไป ก็มีเพียงลี่หยวนเป็นสตรีคนเดียวที่ทำให้เขาอยากเข้าใกล้ได้โดยไม่รู้สึกรังเกียจผิวใสกระจ่างดุจหยกหิมะ มือเล็กๆ ริมฝีปากบางรูปกระจับสีแดงระเรื่อ นัยน์ตากลมมนที่ใช้ความเขินอายซุกซ่อนปัญญาไหวพริบที่มากกว่าวัย นางเปรียบเสมือนหยกล้ำค่าที่ไม่เหมือนเด็กทาสที่ถูกเก็บมาจากข้างถนนเลยแม้แต่นิดท่วงทำนองที่บรรเลงอย่างดุดันแผ่วเบาลงเมื่อบทเพลงดำเนินมาถึงช่วงท้าย ตงฟางฉีซึ่งกำลังยืนฟังอย่างเงียบงันค่อยๆ ลืมตา ก้าวถอยหลังเตรียมผลุบหายเข้าไปในเงาไม้เพื่อเดินทางกลับตำหนักของตนเอง“ใจคอท่านอ๋องน้อยคิดมาจะมาแอบดูสตรีเงียบๆ และจากไปอย่างเงียบๆ หรือเพคะ” ร่างบางที่เดินมาเปิดหน้าต่างเท้าคางถาม ตงฟางฉีเคลื่อนไหวอย่างเงียบงันสมกับเป็นผู้ที่มีวรยุทธ์ หากมิใช่เจ้าตัวขาวในกรงตื่นเพราะสัมผัสถึงการมาของอีกฝ่ายและสะบัดหางใส่กรงเพื่อส่งเสียง ลี่หยวนคงจับโจรถ้ำมองผู้นี้ไม่ได้แน่ตงฟางฉีมินำพาต่อน้ำเสียงไม่พอใจนั้น ใบหน้าหล่อเหลาผินกลับมามองผู้ถาม “ข้าไม่อยากรบกวนเวลาพักผ่อนของเจ้า”แม้เดิมทีตั้งใจจะจากไปโดยไม่ทักทาย ทว่าน่าแปลกที่ตงฟางฉีบังเกิดความรู้สึกยินดีที่นางเป็นฝ่ายทักทายเขาก

ซุนจื่อหมิง องค์รัชทายาทผู้สง่างามกวาดสายตามองผู้คนที่มีสีหน้าตกใจด้วยความสุขุม เขารู้ดีว่ายามนี้ตนกำลังตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบ แต่การสูญเสียฟางอวี้ก็ใช่ว่าตำแหน่งรัชทายาทจะตกเป็นของซุนโม่เฉินเสียเมื่อไหร่ คนเหล่านี้ควรรู้สิ่งใดควรทำไม่ควรทำ จัดงานเลี้ยงฉลองโอ่อ่าประหนึ่งเพิ่งได้รับพระราชทานตำแหน่งองค์รัชทายาท ชักจะเหิมเกริมเกินไปหน่อยแล้วกระมัง!ทางด้านองค์หญิงชิงเยว่ นางคือพระขนิษฐาแท้ๆ ขององค์รัชทายาท องค์หญิงวัยสิบสี่ปีมีอุปนิสัยซุกซนชอบงานรื่นเริง เพียงรู้ว่าพี่ชายต้องการมาร่วมงานเลี้ยงขององค์ชายสี่ก็ตื้อขอติดตามมาด้วย หาได้รู้ลึกถึงประสงค์ของซุนจื่อหมิงที่ต้องการปรามฝ่ายอำนาจของฝั่งองค์ชายสี่ไม่“ถวายบังคมองค์รัชทายาท! ถวายพระพรองค์หญิง!”บรรดาขุนนางและบ่าวไพร่ต่างทำความเคารพโดยทั่วกัน จะมีก็เพียงองค์ชายสี่ที่ลุกขึ้นจากเก้าอี้ใหญ่แล้วประสานมือด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม“ท่านพี่ น้องหญิง”“น้องสี่ เจ้าจัดงานเลี้ยงทั้งทีไยจึงไม่เชิญข้ากับน้องหญิงบ้าง เจ้าก็รู้นี่ว่านางชอบความครึกครื้นมากเพียงไร” รอยยิ้มของซุนจื่อหมิงอ่อนละมุนกว่าวายร้ายของเรื่องอยู่ขั้นหนึ่ง“นั่นสิพี่สี่ ท่านน่าจะทราบดีว่าข

ล้อรถม้าที่บดขยี้กับพื้นถนนประสานเป็นจังหวะเดียวกับเบาะนั่งใต้ร่างที่กระเด้งไปมา ทำเอาผู้นั่งรู้สึกร้าวราวไปหมดทั้งตัวนี่เป็นครั้งแรกที่ลี่หยวนต้องนั่งรถม้าเดินทางไกล แม้จะเจ็บตัวก้นระบม เด็กสาวก็ไม่มีสิทธิ์บ่นเพราะนางเป็นคนขอติดสอยห้อยตามใครบางคนออกจากวังอ๋องด้วยตนเอง“อดทนได้มากกว่าที่คิดนะ”สุรเสียงทุ้มถูกลมพัดปลิวมาจากที่นั่งฝั่งตรงข้ามลี่หยวนยิ้มตอบ “หม่อมฉันแข็งแรงกว่าที่คิดนะเพคะ”ตงฟางฉียื่นหน้าเข้ามาใกล้พลางทำหน้าฉงนสนเท่ห์ “แล้วข้าจะระลึกไว้ว่าศิษย์ข้า...ก้นหนากว่าสตรีอื่น”นางฟังแล้วแทบสำลักน้ำลาย เขากล้าพูดถึงก้นของสตรี ช่างหน้าไม่อาย!“พูดจาน่าเกลียด”พูดเรื่องก้นก็ว่าน่าเกลียดแล้ว เขายังมีหน้ามาเปรียบเทียบกับสตรีอื่นอีก นางอยู่ที่วังอ๋องมาสามวันยังไม่เคยเห็นสตรีอื่นเดินเพ่นพ่าน แต่มันก็ไม่ได้หมายความว่าบุรุษผู้นี้จะไม่เคยไปเด็ดดมดอกไม้ตามหอโคมเขียวลี่หยวนไม่ใช่คนไร้เดียงสา นางในชาติที่แล้วอายุสามสิบห้าเข้าไปแล้ว แต่ถึงอย่างไรท่านอ๋องน้อยก็ควรให้เกียรติร่างของเด็กสาวอายุสิบสี่ในชาตินี้เสียบ้าง นางล่ะเชื่อเขาเลยจริงๆ“สตรีที่บุกมายังเรือนข้าตั้งแต่เช้ามืดไม่ถือว่าน่าเกล

18ไม่อาจหันหลังกลับเป็นอีกครั้งที่ลี่หยวนมีลางสังหรณ์ว่า เป้าหมายการหนีจากปัญหาวุ่นวายช่างห่างไกลออกไปมากขึ้นทุกทีและครานี้... ดูเหมือนมันจะหนักกว่า รุนแรงกว่าคราวก่อนๆ เสียอีก โครม! “มีผู้บุกรุก!” “มีคนร้าย! รีบคุ้มกัน...อ๊าก!!” เสียงตะโกนลั่นและเสียงร้องโหยหวนจากทหารในชุดเกราะดังระงมจากทุกสารทิศ ลี่หยวนซึ่งยืนชิดจนเหมือนมีกาวติดกับร่างสูงโปร่งเม้มริมปากแน่น เหงื่อแตกพลั่กไปทั้งตัว ก่อนหน้านี้นางเคยมีความคิดที่จะขอตัวกลับวังอ๋อง แต่มันก็อันตรายเกินไปเพราะไม่มีสิ่งใดรับประกันได้ว่าจะไม่มีคนร้ายโผล่ออกมาทำร้ายนางระหว่างทาง ตงฟางฉีได้รับแต่งตั้งจากฮ่องเต้ให้รับผิดชอบคดีนี้ การคุ้มครองทั้งพยานและผู้ต้องหาล้วนแล้วแต่อยู่ในความดูแลของเขา ด้วยเหตุนี้ตงฟางฉีจึงไม่ปล่อยให้นางต้องเดินทางตามลำพัง ทั้งสองต่างเห็นตรงกัน อยู่ติดกันไว้ท่าจะเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด เพราะในสถานการณ์เช่นนี้ ผู้ที่ยังตั้งสติได้ดีคือตงฟางฉี ชายหนุ่มวัยสิบแปดผู้นี้แม้อายุยังน้อย หากช่วง

ลี่หยวนที่เพิ่งตระหนักได้ว่าตนกับเขาร่างแนบชิดติดกัน แต่เวลาหน้าสิ่วหน้าขวาน นางก็ไม่มีอารมณ์มาผลักเขาออกเพราะไม่อย่างนั้นคงไม่มีคนช่วยคุ้มกัน นึกไม่ถึงว่ายามนั้นจะมีเสียงคล้ายงูขู่ฟ่อดังมาจากอีกทาง“ลี่หยวน!”เจ้าของชื่อสะดุ้งตัว นี่คงเป็นครั้งแรกที่ตงฟางฉีเรียกนางด้วยชื่อจริงร่างที่ยังคงอยู่ในอ้อมกอดของซุนโม่เฉินผินหน้าไปหาผู้เรียก เห็นหมอปีศาจใช้ใบมีดปาดคอนักฆ่าคนหนึ่งก็รีบหันหน้ากลับไปมองอกของวายร้ายตามเดิมลี่หยวนเห็นฉากปาดคอในกองถ่ายมาก็มาก แต่พอมาเห็นของจริงนี่มันคนละเรื่องกันเลยการตายในโลกใบนี้คือการตายอย่างแท้จริง ต่อให้นางจะพยายามทำใจว่ามันคือนิยายเรื่องหนึ่ง แต่มันก็คือโลกที่พวกนางมีชีวิต และหายใจอยู่ก้อนเนื้อในอกที่เต้นกระหน่ำเป็นเครื่องยืนยันได้เป็นอย่างดีหมอปีศาจเห็นนางเบือนหน้าหนีก็หงุดหงิด ทว่างานที่ต้องสะสางก็ทำให้เขาหันหน้าไปสั่งกำชับคนใกล้ตัว“เร็วเข้า! รีบไปคุ้มกันผู้ต้องหา!”เมื่อตะโกนสั่งการเสร็จก็มุ่งหน้าผ่านพวกนางไปยังคุกใต้ดินโดยไม่เหลียวหลังกลับ ปล่อยให้ซุนโม่เฉินทำหน้าที่ปลอบใจสาวน้อยที่กำลังเสียขวัญ ซึ่งเขาก็ทำมันได้อย่างดีเยี่ยม“มาเถิด ข้าจะพาเจ้าไปพั