All Chapters of ในโลกใหม่ ข้าคือผู้ช่วยวายร้าย: Chapter 61 - Chapter 70

“สุดท้ายแล้วไม่ว่าเรื่องราวความเป็นมาของสิ่งนี้จะน่ากลัวเพียงไร ผู้ที่ไม่รู้...ก็มักจะเลือกมองเพียงผลงานที่ออกมาอย่างสวยงามเท่านั้น” ซุนโม่เฉินกล่าวขึ้นลอยๆ ราวกับสามารถอ่านความคิดของน้องชายต่างมารดาได้ซุนเวยอี้ยังอ่อนหัดนัก ไม่ว่าเขาจะคิดอะไรก็แสดงออกมาทางสีหน้าจนหมดวายร้ายของเรื่องวางมือลงบนไหล่หนาของซุนเวยอี้ ออกแรงบีบเบาๆ พร้อมกับก้มลงกระซิบที่ข้างหู “ทีนี้เราคงต้องมาดูกันว่า... โอรสพระองค์ใดจะสามารถเผาเครื่องปั้นออกมาเป็นสีแดงที่สวยสดงมงามมากที่สุด”อีกนัยหนึ่ง ขอเพียงผลงานออกมาสวยถูกใจ ต่อให้ผู้คนต้องเสียเลือดเสียเนื้อมากแค่ไหนก็ไม่เป็นไร...เขากำลังถูกซุนโม่เฉินข่มขู่! ใบหน้ากลมๆ ของผู้ฟังขาวซีดจนไร้สีเลือดเสียงทุ้มนั้นดุจเทพแห่งความตาย รอยยิ้มบนใบหน้าหล่อเหลาพร้อมที่จะปลิดลมหายใจของผู้มองได้ทุกเมื่อซุนเวยอี้เริ่มหายใจติดขัด แต่ถึงกระนั้นก็ฝืนยืนอยู่ มองแผ่นหลังของซุนโม่เฉินจากไปอย่างเอื่อยเฉื่อยจนกระทั่งลับสายตาตุบ!ผู้ที่กลัวจนขาสั่งทิ้งตัวลงบนพื้น เดือดร้อนเหล่าข้าราชบริพารที่รีบเข้ามาช่วยพยุงกันอย่างลนลาน“องค์ชาย!”“องค์ชายเพคะ!”หลังจากได้นอนพักหนึ่งคื

เนื้อผ้าและลวดลายการปักอันเป็นเอกลักษณ์นี้มาจากร้านหมื่นเส้นเข็มที่มีชื่อเสียงในหมู่นางสนมในวังหลัง เสื้อผ้าแต่ละตัวใช้ช่างมากฝีมือประมาณยี่สิบคนในการปัก แต่ถึงกระนั้นระยะเวลาที่ใช้ก็ค่อนข้างนาน ลำพังเพียงการรับงานจากสตรีในรั้วในวังก็ทำให้ร้านแห่งนี้แทบไม่มีเวลามากพอที่จะรับงานจากที่อื่น นับประสาอันใดกับการรับงานของเหล่าขุนนางคุณหนูที่เห็นระยะเวลาการรอแล้วก็พากันทอดถอนใจไปเสียก่อนเป็นธรรมดาที่ลี่หยวนจะไม่ทราบเรื่องนี้เพราะนางไม่ค่อยสนใจเรื่องความสวยความงาม หากกลับเป็นลี่เผิงเสียอีกที่มองน้องสาวด้วยสีหน้าดำคล้ำ นางที่ไม่มีสายเลือดของตระกูลลี่ กลับวางตัวเกินหน้าเกินตาเขาซึ่งเป็นบุตรชายคนโตที่สืบทอดสายเลือดที่แท้จริง ชักจะหน้าด้านเหิมเกริม! ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ!ลี่เผิงย่างสามขุมเดินเข้าหาหญิงงามที่นั่งดื่มน้ำชาเพียงลำพัง ชิงช่ายขยำผ้าเช็ดหน้ายืนตัวลีบอยู่อีกด้านหนึ่ง เพราะคำสั่งของลี่หยวนนางจึงต้องรอดูสถานการณ์อย่างเงียบๆ โดยไม่แสดงตัวเดิมทีนายของนางไม่ต้องการที่จะพบกับคุณชายใหญ่ที่นี่ แต่ในเมื่อมันคือพระประสงค์ของท่านอ๋องน้อยโดยที่นางเองก็ไม่ทราบเหตุผล ลี่หยวนจึงรับปาก ยอมเผชิญห

14ลงเรือลำเดียวกัน“ได้โปรดประทานอภัยให้แก่บุตรชายที่โง่งมของกระหม่อมด้วย!” ลี่หยวนซึ่งใช้ผ้าเช็ดหน้าปิดใบหน้าซีกหนึ่งมองแผ่นหลังของบิดาที่ค้อมลงเพื่อขอความเมตตาให้กับลี่เผิง จากนั้นค่อยเคลื่อนมันไปยังร่างสูงโปร่งผู้ยืนอยู่ถัดออกไปด้วยแววตาอ่านยาก บัดนี้ลี่เผิงถูกควบคุมตัวอยู่ในห้องขังของวังอ๋อง และในฐานะบิดาของผู้กระทำความผิด ลี่ชิวหม่าซึ่งเป็นถึงเสนาบดีจึงต้องเร่งรุดมาขอขมาที่นี่ด้วยตนเอง “คุณชายลี่ทำร้ายร่างกายคุณหนู ซึ่งเป็นพยานคนสำคัญในรูปคดี” ตงฟางฉีเอามือไพล่หลัง สีหน้ามิได้โกรธเกรี้ยวหรือก้าวร้าว ในทางตรงข้ามกลับมีเหตุผลและน่าเชื่อถือ “ท่านเสนาบดี ไม่ว่าเหตุผลของบุตรชายท่านจะเป็นอะไร ท่านก็คงมิอาจอธิบายหรือโน้มน้าวให้ผู้อื่นปฏิเสธในสิ่งที่เขากระทำลงไปได้อยู่ดี” “กระหม่อมเข้าใจดี” ชายวัยกลางคนก้มหน้า ทุกคนต่างทราบกันดีว่า ลี่ชิวหม่าเป็นกำลังหนุนให้กับองค์ชายสี่ บัดนี้ลี่หยวนกลายเป็นพยานคนหนึ่งในคดีของฟางอวี้ การที่ลี่เผิงบุกมาทำร้ายนางในเวลานี้ย่อมทำให้ผู้คนเชื่อมโยงไปในทิศทางเดียวกัน อย่

“ขอเวลาเพียงหนึ่งเค่อ[1]ก็พอ” เหล่าทหารร่างใหญ่หันมามองหน้ากัน เรื่องที่คุณหนูสกุลลี่เป็นแขกของวังอ๋องเป็นเรื่องที่เล่าลือกันตั้งแต่โรงครัวจวบกระทั่งถึงคนเลี้ยงม้า ภายหลังจากที่นางได้ทำความเคารพท่านอ๋องและได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่น จึงไม่แปลกที่สถานะจะถูกยกให้กลายเป็นคนสำคัญที่พึงระวังในระดับหนึ่ง โดยเฉพาะอย่างยิ่ง... เรื่องที่ท่านอ๋องน้อยทรงตบผู้ที่ถูกขังคุกอยู่ ณ ขณะนี้เพื่อเด็กสาว “เช่นนั้นพวกเราจะรออยู่ด้านนอก” ทหารผู้อาวุโสที่สุดในที่นี้เป็นผู้กล่าว ลี่หยวนก้มหน้าขอบคุณโดยมีสายตาหลายคู่จับจ้องมาอย่างสำรวจจนกระทั่งพวกเขาหายลับไปจากสายตา ลี่ชิวหม่าเหลือบมองลี่หยวน นางทำเช่นนี้เพราะคิดถึงหน้าตาของสกุลลี่ เห็นที... ในบรรดาบุตรของเขาทั้งหมดคงมีเพียงนางที่คำนึงถึงความเป็นไปของวงศ์ตระกูล นางมีไหวพริบ มีทักษะในการเอาตัวรอด นางมีความละเอียดลออและตรึกตรองด้วยเหตุผล...ทว่าน่าเสียดายนักลี่หยวน นางเป็นเพียงอิสตรี สตรีที่ไม่ใช่สายเลือดตระกูลลี่โดยแท้ สตรีที่

“คะ...คิดว่าข้าจะเชื่อเจ้ารึ!”“แล้วอะไรที่ทำให้ท่านจะไม่เชื่อข้า” ครานี้นอกจากนางจะยิ้มแล้วยังมีการกอดอกเอียงคอเพิ่มเข้ามาด้วย “ที่ท่านต้องมาอยู่ในคุกมิใช่เป็นเพราะข้าหรอกหรือ” “เจ้ามันงูพิษ!”“อืม” ลี่หยวนพยักหน้า “งูพิษกับลาไร้สมองกระมัง”ลี่เผิงตาเหลือกโตจนแถบถลนออกจากเบ้า นางกล้าเรียกเขาว่าเป็นลา!“เลิกใช้อารมณ์กับเรื่องไร้สาระได้แล้ว ตกลงท่านอยากบวชหรือไม่อยากบวชก็รีบตัดสินใจเข้าเถิด ข้าไม่ได้มีเวลาทั้งวันหรอกนะ”ลี่หยวนกล่าวเสียงราบเรียบ ทว่าแววตาที่เจือความกดดันอยู่กลายๆ เป็นสิ่งที่ลี่เผิงไม่เคยเห็นมาก่อน“คุณหนูเจ้าค่ะ จวนจะครบเวลาหนึ่งเค่อแล้ว”ชิงช่ายซึ่งยืนอยู่ทางด้านหลังแจ้งแก่นายของตน ลี่หยวนหันไปพยักหน้ารับรู้“พี่ใหญ่ ท่านช่างใจแข็งเด็ดเดี่ยวมากจริงๆ ” น้ำเสียงของนางแฝงความชื่นชม “วางใจเถิด ข้าจะไปแจ้งแก่ท่านพ่อว่าท่านต้องการรับโทษทั้งหมดอย่างสง่าผ่าเผย”คุณหนูสกุลลี่ทำความเคารพพี่ชายของตนเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะหมุนกายแล้วเดินตรงไปหาชิงช่ายที่ยืนสงบเสงี่ยมอยู่อีกมุมหนึ่งนางมิได้มองหน้าสาวใช้คนสนิท หากเป็นภาพสะท้อนในดวงตาของชิงช่ายที่กำลังจับจ้องลี่เผิงซ