All Chapters of ในโลกใหม่ ข้าคือผู้ช่วยวายร้าย: Chapter 71 - Chapter 80

“เจ้าอยากฟังคำพูดนั้นใช่หรือไม่”มุมปากของตงฟางฉีกระตุกยิ้ม ทำเอาลี่หยวนย่นคิ้วเข้าหากันทันควันตงฟางฉีแค่มอบยาให้นางเสียก็สิ้นเรื่อง นางมีชิงช่ายยืนอยู่ตรงนี้ทั้งคน ไม่เห็นต้องลำบากเขาลงมือทายาให้นางด้วยตนเองเลยสักนิด!หากยังมิทันที่ลี่หยวนจะพูดสิ่งที่คิดออกไป ความเย็นก็แผ่ซ่านลามจากข้างแก้มมายังบริเวณดวงตา ส่งผลให้เด็กสาวเกิดอาการระคายเคืองจนน้ำตาแทบไหล“ตัวยาตัวนี้แม้จะเย็นไปสักหน่อยแต่ก็ได้ผลดีเลิศ ในระหว่างนี้คุณหนูควรหลับตาลงก่อน หากความเย็นที่แก้มทุเลาลงแล้วค่อยลืม”“แล้วท่านอ๋องน้อย...”ชายหนุ่มคล้ายจะเข้าใจความคิดของนางจึงพยักหน้า “ข้าจะรออยู่ที่นี่ ไม่ไปไหน”สิ้นเสียงนุ่มทุ้ม ลี่หยวนที่ฝืนลืมตามาพักหนึ่งก็ปิดเปลือกตา ภายในใจเริ่มครุ่นคิดถึงเรื่องราวภายในสกุลลี่แม้ท่านปู่จะเป็นบิดาของลี่ชิวหม่า ทว่าชายชราก็มิได้ดำรงตำแหน่งผู้นำตระกูลที่จะช่วยเหลือนางได้ทุกคราโดยเฉพาะอย่างยิ่ง เรื่องที่ซ่งหรู่ฮวาสั่งให้ลี่เผิงกระทำอุกอาจเพื่อพาตัวนางกลับไปในวันนี้!ท่านแม่ใหญ่คงมิใช่แค่อยากให้นางแต่งเป็นชายาขององค์ชายสี่ที่อาจหรือมิอาจขึ้นเป็นกษัตริย์ได้ในอนาคตเท่านั้น แต่คงเป็นด้วยเรื่องพิธ

ผู้ช่วยวายร้ายครุ่นคิดพลางพ่นลมหายใจอย่างอ่อนล้า พยายามดิ้นให้หลุดจากวังวนนี้แทบขาดใจ สุดท้ายก็มิวายต้องกลับมาเดินเส้นทางนี้อีกจนได้...แต่ว่าอย่างน้อย นางก็เชื่อใจตงฟางฉีมากกว่าซุนโม่เฉิน ขอเพียงแค่นางระวังไม่ให้ตกหลุมรักบุรุษหล่อร้ายกาจผู้นี้เหมือนลี่หยวนในนิยายที่หลงใหลซุนโม่เฉินก็พอพอเห็นว่านางเริ่มใจลอย ชายหนุ่มก็ทวงถามต่อ “เจ้าพูดประโยชน์ที่ข้าจะได้รับมาแล้วสองข้อ แล้วข้อสามเล่า” “ข้อสาม...” เสียงของนางสั่นนิดๆ จนเจ้าตัวต้องเว้นจังหวะเพื่อกระแอมไอสักทีสองที “ท่านอ๋องน้อยมิใช่เคยตรัสว่าอยากจะหมั้นหมายกับหม่อมฉันหรอกหรือ”ชายหนุ่มได้ฟังเช่นนั้นก็นิ่งไปเล็กน้อย ใบหน้าเอียงคล้ายฟังไม่ถนัด กระทั่งใบหน้าที่มีเค้างดงามของเด็กสาววัยสิบสี่เงยหน้าสบตาอย่างตรงไปตรงมา เขาจึงพลันระลึกได้ว่าสิ่งที่ตนได้ยินนั้นเป็นเรื่องจริง“ในเมื่อเคยตรัสว่าพวกเราลงเรือลำเดียวกันแล้ว ดังนั้นคงจะไม่แปลก... ที่ท่านอ๋องน้อยจะทรงรับผิดชอบเรื่องความปลอดภัยของหม่อมฉัน ใช่ไหมเพคะ”เงียบกริบ...บรรยากาศอันอึดอัดส่งผลให้แขกของวังอ๋องรู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัว นัยน์ตาของตงฟางฉีจับจ้องนางนิ่งราวกับจะมองลึกเข้าไปให้ถึงค

ขี้ขลาดตาขาว!“ฟังจากน้ำเสียงอันมั่นใจของท่านแล้ว ข้าตงฟางฉีรู้สึกนับถือในบารมีขององค์ชายแปดยิ่งนัก...” พระเนตรเฉียบคมของท่านอ๋องน้อยประหนึ่งอสรพิษร้ายอุณหภูมิร่างกายของซุนเวยอี้ลดลงอย่างรวดเร็ว“นะ...แน่นอน บะ...บารมีของข้าย่อมมีมากกว่าบุตรอ๋องเยี่ยงเจ้าที่มารดามาจากชาติตระกูลอันต่ำต้อย!”“ต่ำต้อย...” เสียงแหบต่ำที่พึมพำออกมาจากริมฝีปากของตงฟางฉี ส่งผลให้บรรยากาศภายในห้องแปรเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงลี่หยวนรู้สึกหนาวทั้งที่อยู่ในช่วงฤดูร้อน ดูท่าประวัติความเป็นมาของชายหนุ่มจะเป็นทราบกันดีแม้แต่ในหมู่เชื้อพระวงศ์ด้วยกันต่ำต้อยเช่นนั้นรึ... แล้วนางที่เป็นเด็กกำพร้าไม่แย่กว่าหรืออย่างไร! ลี่หยวนคิดพลางกำมือแน่น เจ้าลาโง่ผู้นี้วัดคุณค่าของคนด้วยชาติกำเนิดและฐานะ ไม่ดูสารรูปของตนเองบ้างเลยว่านอกจากบารมีของบิดาแล้วยังมีสิ่งไหนให้มอง! หากยังไม่ทันที่ลี่หยวนจะอ้าปาก สิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นเสียก่อน“อ๊าก!”ตุบ!จู่ๆ บุรุษร่างท้วมก็ล้มตึงลงกับพื้น ดิ้นพล่านไปมาราวกับถูกน้ำร้อนลวก!ลี่หยวนชะงัก ครั้นก้มมองต่ำก็เบิกตากว้าง มองภาพที่เกิดขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อสายตา “

16ริบหรี่รูปร่างอรชรน่าทะนุถนอม ผิวขาวเหลือบวาวประดุจไข่มุก นัยน์ตาสีฉ่ำวาวสีแดงสดดุจเม็ดทับทิมหลังจากถูกปลุกขึ้นมากลางดึกด้วยของขวัญสุดพิเศษจากท่านอ๋องน้อย ลี่หยวนก็ใช้เวลาหลายชั่วยามนั่งจ้องตากับงูสีขาวเผือกที่นอนขดอยู่บนโต๊ะข้างเตียง กว่าจะรู้ตัวอีกครั้งก็เมื่อแสงตะวันสาดส่องลอดช่องหน้าต่างเข้ามา“ว๊าย!”เสียงกรีดร้องของชิงช่ายที่เพิ่งเข้ามาปลุกให้เจ้างูหันขวับ ลิ้นสองแฉกของมันแลบยาวขณะที่ชะโงกศีรษะมองอย่างอยากรู้อยากเห็น“คะ...คุณหนู” สาวใช้ผู้ภักดีทำหน้าพร้อมจะร้องไห้อยู่รอมร่อ รีบตรงเข้ามาคว้าร่างเด็กสาวให้ถอยห่างจากอสรพิษสีขาวนวล “มีสัตว์ร้ายเข้ามาในห้อง ไยจึงไม่เรียกทหารให้มาช่วยเล่าเจ้าคะ!”“ท่านอ๋องน้อยมอบมันให้ข้า” ลี่หยวนหันไปตอบผู้มาใหม่ด้วยสีหน้าเรียบเฉยก่อนหน้านี้นางยอมรับว่าตกใจอยู่บ้าง แต่พอใช้เวลาอยู่กับเจ้าสัตว์เลื้อยคลานตาสวยตัวนี้นานๆ เข้า นางก็มีความรู้สึกว่าเจ้างูตัวเล็กนี่ก็น่าเอ็นดูอยู่ไม่น้อยฝ่ายชิงช่ายทำตาเหลือกโตเท่าไข่ห่าน “ท่านอ๋องน้อยหรือเจ้าคะ!”นางรึก็อุตส่าห์นับถือตงฟางฉีว่าเปี่ยมไปด้วยปัญญาและความรอบคอบ ของขวัญให้สตรีมิใช่เรื่องยุ่งยาก เครื่องปร

แม้ว่ารูปลักษณ์ภายนอกของเขาจะไม่เป็นที่ประทับใจดังที่คาดหวัง ทว่าตงฟางฉีกลับรู้สึกนับถือจิตใจอันโดดเดี่ยวแน่วแน่ของท่านโหวผู้มีอายุรุ่นราวคราวเดียวกับบิดาของตน“ท่านโหวฟาง ข้านับถือในความกล้าหาญ ความจงรักภักดีต่อราชวงศ์และความรักที่ท่านมีให้แก่พวกพ้องมาโดยตลอด” ตงฟางฉีสบตาฟางอวี้ตรงๆ “และท่านก็คงรู้ว่า องค์ประกอบเหล่านี้ได้กลายเป็นจุดอ่อนที่ชักนำท่านให้มาสู่จุดนี้”“ฮึ ท่านอ๋องน้อย ดูแล้วทรงน่าจะอายุไม่ถึงยี่สิบ ยังทรงพระเยาว์ การรีบตัดสินผู้อื่นนั้นไม่ใช่ทางเลือกที่ชาญฉลาดนัก”ตงฟางฉีเชิดหน้าขึ้นน้อยๆ “หรือท่านจะบอกว่าสิ่งที่ข้าพูดไปนั้นไม่เป็นความจริง? ”ครานี้ฟางอวี้ไม่ตอบ เงียบเช่นนี้ไม่ต่างจากการยอมรับ“ข้ามิอาจพาลูกเมียมาเยี่ยมท่านได้ แต่...” ผู้กล่าวล้วงมือเข้าไปในสาบเสื้อเพื่อหยิบแผ่นกระดาษยื่นส่งให้แก่ท่านโหวผู้ต้องโทษฟางอวี้รับจดหมายฉบับนั้นมาคลี่อ่าน มันคือข้อความจากฮูหยินของเขา นางบอกว่าบัดนี้ท่านอ๋องน้อยได้รับราชโองการมาพิจารณาคดีนี้ ทั้งยังคอยคุ้มครองนางกับบุตรของพวกเขาเป็นอย่างดีชายชาตินักรบถอนหายใจอย่างโล่งอก พับเก็บจดหมายพลางเงยหน้าสบตาคนหนุ่ม “ที่แท้เรื่องก็เป็นเช่