All Chapters of ปรารถนารักสุดท้าย (Falling In Love) : Chapter 11 - Chapter 20

“ขอรบกวนด้วยนะคะ”เด็กสาวตอบรับด้วยท่าทางเจี๋ยมเจี้ยมไร้เดียงสา เขาอาจจะชักชวนตามมารยาท แต่เธอที่อยากรู้ความสัมพันธ์ของนทีกับน้ำใสใจแทบขาดขอใช้โอกาสนี้สืบสาวราวเรื่องสักหน่อย“อืม รถจอดอยู่ตรงนั้น” นทีเดินนำหน้าไปสายธารเมื่อไม่เห็นน้ำใสตามเขามาก็เอ่ยขึ้นด้วยสุ้มเสียงสุดแสนจะธรรมดา “สาวๆ ที่มากับพี่นทีไปไหนแล้วคะ?”ชายหนุ่มถอยรถอย่างชำนาญ แขนขายาวกางองศาวางตัวผ่อนคลายอยู่หลังพวงมาลัย พอได้ยินน้ำเสียงอ่อนหวานของเด็กสาวก็ชำเลืองสายตาบาดผิวมองมาแวบหนึ่ง“กลับกันแล้ว หนุ่มๆ ของหนูล่ะ ทำไมปล่อยให้กลับเอง ควรจะไปส่งไม่ใช่เหรอ”หนู?สายธารพลันหน้าแดงเห่อขึ้นมาเพราะคำเรียกแทนตัวเธอของชายหนุ่ม เมื่อก่อนพวกเราไม่ได้สนิทสนมกันมากมาย เพียงเห็นหน้าคร่าตาบ้างตามงานเลี้ยงในวงสังคม พอเขาใช้น้ำเสียงเอ็นดูเหมือนเป็นคนรู้จักมักคุ้นเช่นนี้เธอจึงเสียอาการเล็กน้อย“น้องรหัสกับหลานรหัสค่ะ พวกเขาพักอยู่คนละทางกันหนูเลยไม่รบกวน โชคดีที่พี่นทีให้ติดรถมาด้วย” สายธารอึกอักชั่วอึดใจก่อนจะถามสิ่งที่ค้างคา “…พี่นทีกับรุ่นน้องในคณะหนูรู้จักกันเหรอคะ”“รุ่นน้องในคณะ? หมายถึงน้องผู้หญิงสองคนนั้นเหรอ ไม่ได้รู้จักเป็นพิ

ขวดเดียวไม่น่าจะแรงขนาดนี้ สายธารที่ยังพอประคับประคองสติได้หมุนหาตัวเลขเปอร์เซ็นต์แอลกอฮอล์ ครั้นพบว่าอยู่ที่สิบห้าเปอร์เซ็นต์ของส่วนผสมทั้งหมดก็ถึงกับปรือตาตกใจ รสชาติหวานดื่มง่ายแต่ร้ายไม่เบาเชียวนะ ซดหมดขวดไม่เมาจะไปเหลือเหรอ“เมาแล้วหรือเปล่า” จู่ๆ เสียงทุ้มราวกับระฆังสวรรค์ก็ดังขึ้นที่ข้างหู ทำเอาคนฟังขนลุกซู่ลามไล่ไปทั่วแผ่นหลังไฟกลางห้องสว่างจ้า แต่พอหันมามองผู้ชายตัวใหญ่ด้านข้าง ทุกสิ่งรอบด้านเหมือนถูกความโดดเด่นของเขากลบจนหมอง มีเพียงแววตาลุ่มลึกคู่นั้นและลมหายใจที่ค่อยๆ หนักหน่วง แล้วโลกทั้งใบก็อื้ออึงเมื่อเขาประกบริมฝีปากลงมาตึก!ขวดไวน์ถูกจับวางลงบนโต๊ะโดยชายหนุ่ม นทีที่ราวกับหมาป่าสลัดคราบรุกไล่ส่งลิ้นหยาบเข้าไปในช่องปากของเด็กสาว เธออ่อนระทวยไร้เรี่ยวแรง เอาแต่ครางเบาๆ ขออากาศหายใจอย่างน่าสงสารทว่ายิ่งดิ้นรนยิ่งปลุกเร้าให้ความสนุกเพิ่มขึ้น กว่าจะได้เป็นอิสระ ริมฝีปากรสหวานก็โดนดูดดึงจนบวมเจ่อหมดแล้ว“พะ…พี่นที จะทำอะไรคะ” ขณะฝ่ามือหนาสอดเข้าใต้เสื้อผ้าเริ่มทำการสำรวจ สติอันพร่าเลือนก็เตือนให้สายธารรู้สึกตัวสักที“ขอโทษ พี่นึกว่าหนูโอเค” นทีหยุดมือแล้วถอยตัวออก สีหน้าร

เอาแล้วสิยัยบื้อเอ๊ย!เหตุเกิดเพราะซิกแพ็คเลยเชียว ใครใช้ให้ตื่นเต้นจนเลือดตกยางออกแบบนี้ พี่นทีคงคิดว่าเธออยากจะกินเขาจนตัวสั่นแล้วมั้ง ไม่นะๆ หรือว่าจะได้หยุดความฝันไว้เพียงเท่านี้สายธารรีบผุดลุกโซซัดโซเซไปทางโซนห้องครัว ยังคงเวียนหัวแต่ก็สามารถเปิดตู้เย็นหยิบน้ำแข็งจำนวนหนึ่งมาประคบเหนือจมูกน่าอาย น่าอายเหลือเกิน มากำเดาไหลอะไรตอนนี้ก่อน“โอเคขึ้นไหม หรือให้พี่พาไปหาหมอ”สายธารสะดุ้งก่อนค่อยหันมาตอบ “หนูโอเคค่ะ แค่ร่างกายร้อนเกินไปเลือดกำเดาเลยไหล”“ไหน ให้พี่ดูหน่อย”นทีหมุนร่างคนออกมาจากหน้าตู้เย็น แววตาอมยิ้มพร้อมใช้กระดาษทิชชู่เช็ดทำความสะอาดคราบเลือดให้เธอ สถานการณ์แบบนี้เขาไม่เคยเจอมาก่อน เกือบจะได้ส่งห้องพยาบาลแทนขึ้นสวรรค์ชั้นเจ็ดด้วยกันแล้ว“มันเป็นปกติของหนูค่ะ หนูกำเดาไหลบ่อย อากาศร้อนหน่อยก็เป็นแล้ว” สายธารพยายามแก้ตัวให้ดูดี แต่ฟังไม่ค่อยขึ้นสักเท่าไรเพราะลมแอร์เย็นฉ่ำพัดกระจายมาราวกับอยากแฉเธอ โกหกไม่เนียนสาวน้อยจึงได้แต่ก้มหน้างุด อับอายจนไม่รู้จะทำยังไงต่อไปแล้ว“อืม พี่เข้าใจ” นทียิ้มอ่อนโยนปนเอ็นดู เขาก้มลงไปจูบริมฝีปากงอง้ำอีกครั้งแล้วอุ้มเด็กสาวคาบเอวแกร่งเดินไ

เด็กสาวรูปร่างเว้าโค้งพาตัวเองไปอาบน้ำสะสางคราบอะไรต่อมิอะไรออกจนหมด เมื่อสวมชุดนักศึกษาแต่งหน้าแต่งตัวเสร็จ ครบสามสิบนาทีชายหนุ่มก็มากดกริ่งเรียกจริงๆสายธารส่องกระจกให้แน่ใจว่าสารรูปใช้ได้สักแวบหนึ่ง จากนั้นก็หยิบเสื้อแขนยาวคอเต่าสีเขียวอ่อนมาสวมทับ อำพรางร่องรอยขบกัดที่เข้มชัดของเขาเธอถอนหายใจด้วยความเหนื่อยแต่ก็ยังฮึดเดินขาถ่างออกไป ครั้นสบตากับผู้ชายตัวสูงใหญ่ แทบจะวินาทีนั้นเดี๋ยวนั้น ความร้อนภายในร่างก็เอ่อล้นขึ้นมาอีกระลอก ขับพวงแก้มเนียนให้แดงระเรื่อน่ามองอย่างยิ่ง“ควรนอนพักหน่อยนะ ขาดเรียนวันเดียวไม่เป็นไรหรอก”“หนูโอเคค่ะ แค่นี้จิ๊บๆ”“ฮึ” เขาส่งเสียงในลำคอเหมือนจะชอบใจ กล่าวด้วยแววตาขบขันว่า “งั้นก็เดินดีๆ ขาสั่นแบบนี้เดี๋ยวจะโดนเพื่อนล้อ”หน้าตาแม่คุณจัดว่าสะสวยไม่ธรรมดา รูปร่างองค์เอวยิ่งไม่ต้องพูดถึง เนื้อนมไข่ส่วนไหนควรจะมีก็มีเยอะจนล้น ทว่าประสบการณ์บนเตียงกลับอนุบาลไร้เดียงสาเสียอย่างนั้น หากเธอฟังเขาหน่อยก็คงไม่ต้องลำบากกลั้นใจไปเรียน เอาแค่ท่าเดินกับเสื้อแขนยาวคอเต่าที่เลือกสวม คนไม่เคยทำเรื่องอย่างว่ายังรู้เลยว่าไปโดนตอใหญ่มา คิดจะตบตาใครสำเร็จเหรอสายธารอาศัยมา

ก็นึกว่ามารดาคิดถึงเลยโทรหา สุดท้ายเพียงต้องการพูดเรื่องดูตัวเหรอ คราวนี้ใครล่ะ ลูกชายบ้านไหนอีก?สายธารนั่งเรียนคาบบ่ายด้วยจิตใจที่เหม่อลอย ในสมองน้อยๆ เอาแต่ผุดภาพค่ำคืนที่แสนหวานกับนที ความรู้สึกซาบซ่านยามผิวกายแนบสัมผัสกันมันทำให้ขนลุกไม่หยุด เรือนร่างกำยำสุดเพอร์เฟ็คของเขา แม้จะเมาแต่เธอก็เก็บรายละเอียดได้ไม่น้อย ยังเสียดายที่ตัวเองมีปัญญาแค่ครวญคราง ถ้าเก่งกว่านี้สักหน่อยคงไม่ปล่อยให้ชายหนุ่มออกแรงคนเดียวทั้งคืนหรอก“เฮ้อ!หมกมุ่นไปหรือเปล่าเนี่ยตัวเรา” สายธารบีบขมับหันมาจดจ่อกับการเรียน ทว่าไม่เป็นผล ตัวอักษรในหนังสือพร่ามัวทำเอาเหม่อลอยอีกครั้งแล้วหลังเลิกคลาสนักศึกษาต่างทยอยพากันกลับ ช่วงนี้ใต้ถุนอาคารของคณะแพทย์ยังมีกิจกรรมต้อนรับน้องใหม่อยู่ พี่ๆ ที่ดูแลเป็นปีสองส่วนมาก ปีสามหากไม่ว่างจริงๆ ก็จะไม่ค่อยมีใครโผล่ไปร่วมสนุกนัก สายธารเดินอ้อมลานกว้างหลีกเลี่ยงฝูงชน ไม่ได้ขับรถมาเองจึงโทรให้ที่บ้านมารับ ขณะนั่งรอบนม้านั่งตัวยาวเพียงลำพัง เสียงห้าวแหบของผู้ชายก็กล่าวขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย“ไปกินข้าวเย็นกัน เราเลี้ยง”“จึ๊!ตกใจหมด นึกว่าโรคจิตที่ไหน ไม่ไปไม่ว่าง จะกลับบ้านไปหาแม