All Chapters of ปรารถนารักสุดท้าย (Falling In Love) : Chapter 101 - Chapter 110

คืนนั้นสายธารให้เขาดื่มนมเสร็จก็ไม่ได้กลับไปอ่านหนังสือ อยู่กับชายหนุ่มจนกระทั่งถึงวันสอบ แม้จะเพียงวิชาเดียวแต่ก็หนักเอาเรื่อง ใช้เวลาสู้กับโจทย์ทั้งวันจนเหนื่อยล้าไปหมด พอสอบเสร็จสามสาวขอบตาคล้ำก็มานั่งจิบชานมปล่อยตัวตามสบาย“เย้ๆ ข้อที่อ่านมาออกครบหมดเลย ดีว่าเน้นเรื่องนั้นเป็นพิเศษ”“สอบเสร็จแล้ว พรุ่งนี้วันเสาร์ไปดื่มกันไหม”สายธารส่ายศีรษะ “เราเข้าไม่ได้ วีกับหมี่ไม่ชอบนั่งชิลด้วย ไปกันเถอะ ไว้อีกสิบเดือนต่อจากนี้เราค่อยไปด้วย”เธอเป็นคนมีชื่อเสียงพอสมควร หากถูกพบเห็นเข้าผับทั้งที่อายุไม่ถึงยี่สิบปีคงโดนวิจารณ์จนส่งผลกระทบกับคนรู้เห็นเป็นใจ ฉะนั้นไปกินหมูกระทะกับสาวๆ ดื่มเบียร์สักกระป๋องก็พอกับการให้รางวัลตัวเองแล้วทั้งสามกินเสร็จก็แยกย้ายกันกลับ สายธารมาถึงห้อง สิ่งแรกที่ทำคือส่งข้อความไปหานที[สายธาร: สอบเสร็จแล้ว หว้า!เหนื่อยมากๆ เลยค่ะ อยากกอดพี่ให้ชื่นใจ]อีกด้านนทีกำลังทำหน้านิ่งฟังรายงานการประชุมอยู่ พอมีข้อความเข้ามาก็เปิดอ่านรอยยิ้มมุมปากราวกับชอบใจ ซึ่งไม่ได้ปรากฏมานานแล้ว ทำให้หัวหน้าแผนกทุกคนใจชื้นขึ้นมา อย่างน้อยบอสใหญ่ก็อารมณ์ดี พวกเขาจะได้ไม่ต้องเดาว่าวันนี้ควรห

น้ำใสวางกระป๋องเบียร์ ร่างกายถูกสายตาดั่งกองเพลิงของเขาแผดเผาจนเสียการควบคุม เธอไม่คิดอะไรอีกก็ปล่อยตัวปล่อยใจ เอนเข้าไปจูบแนบริมฝีปากหยักสีเข้ม กอดลำคอหนาไว้แล้วหลับตาลงไม่เจอหน้าเขาก่อนเลิกงานติดต่อกันหลายวัน เดิมทีเธอคิดว่าชายหนุ่มถอดใจไปได้ก็ดี แต่พอใกล้ถึงเวลาแล้วมองไปยังนาฬิกา ก็พบว่าตัวเองเอาแต่นึกถึงท่าทางหยิ่งทะนงกับใบหน้าเจ้าเล่ห์นี้ ประกอบกับมีผู้หญิงคนนั้นเข้ามา ความรู้สึกว้าวุ่นจึงพุ่งทวีคูณ หากกลับเข้าสังคม ตัวตนที่แท้จริงของเธอเหมาะสมคู่ควรกับเขาแล้ว เรื่องของเราหลังจากคืนนี้จะเป็นยังไงกันนะเพราะมีเสียงเพลงหวานละมุนล่องลอยกลบเสียงรบกวนอื่น จึงไม่มีใครรับรู้ได้ถึงการมีตัวตนอยู่ของบุคคลที่สาม ไฟกลางห้องสีนวลผ่องเปิดสว่าง เมื่อเดินผ่านชั้นวางของตกแต่งเรียบง่ายเข้าไป ฝีเท้าของเด็กสาวหยุดชะงักฉับพลันเธอซ่อนตัวอยู่ด้านหลัง เมื่อมองผ่านช่องว่าง นัยน์ตาพลันสะท้อนภาพของชายหนุ่มกำลังซุกไซ้ซอกคอขาวผ่องของหญิงสาวเขาไล่ริมฝีปากขึ้นมาจูบหล่อน ร่างสองสายแนบชิดกันพลางหอบหายใจ แม้มีเสียงเพลงเปิดไว้ทว่าเสียงหอบนั่นก็ราวกับก้องอยู่ในหูของเธอใบหน้าสะสวยที่เคลิบเคลิ้ม กลิ่นอายความใคร่ท

น้ำตาหยดแหมะลงเคล้ากับข้าวผัดไข่ เกิดเป็นรสชาติประหลาดในช่องปาก ภูวินล้วงผ้าเช็ดหน้ากลิ่นหอมออกมาซับคราบเปื้อนให้ ไม่นึกว่าวันที่แม่สาวน้อยแก้มกลมจะเสียใจมาถึงเร็วขนาดนี้ เธอกินไปคำสองคำ ดื่มน้ำตามก็ไม่อยากกินอีก“เดี๋ยวก็ดีขึ้น เวลาช่วยเยียวยาจิตใจคนเราเสมอ ร้องเถอะ ถ้าไม่ร้องเลยพี่ยิ่งจะเป็นห่วงเรา”“หนู…ฮึก!หนูทรมานจังเลยค่ะ หนูคิดว่าตัวเองรับไหว แต่พอโดนเข้าจริงๆ ก็หยุดร้องไห้ไม่ได้ หนูจะทำยังไงดีคะ”“พี่กลัวแต่ว่าเราจะชอบผู้ชายคนนั้นมาก จนใจอ่อนกลับไปอยู่จุดเดิมอีก”“หนู…”คำพูดของภูวินไม่ผิด เธอชอบเขามากจนตัดใจไม่ขาดเลยในทันที ที่ฟูมฟายอยู่นี้ก็เพราะหัวใจทำงานตรงข้ามกับสมอง อยากเสแสร้งแกล้งทำเหมือนไม่ได้รู้สึกอะไร อยากพยายามจีบเขาต่อ แต่ยิ่งรักมากก็ยิ่งเจ็บมาก ไม่มีแรงกระตุ้นพอให้ลบล้างภาพของเขากับผู้หญิงคนนั้น แค่หายใจก็เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว“พี่รู้ว่าไม่ควรพูดแบบนี้ในเวลาที่เราเปราะบางที่สุด แต่พี่ยินดีจะใช้ตัวเองช่วยให้เราลืมความเจ็บปวด…”สายธารสมองมึนๆ อึนๆ เงยหน้าขึ้นมองปู่รหัสพร้อมกับแววตาตั้งคำถาม ที่เขาพูดหมายความว่ายังไงลมพัดผ่านช่องว่างระหว่างกลาง จากนั้นสายธารตัวแข็งค

ก่อนหน้านี้พวกเราเหมือนกำลังไปกันได้ดี นทีดูชอบเธอแล้วจริงๆ หากแต่พอเห็นฉากรักของเขากับผู้หญิงคนนั้น บอกตามตรงว่าพยายามเสแสร้งแกล้งไม่สนไม่ได้ เธอมีเขาเป็นรักครั้งแรก ไม่เคยเปิดหัวใจให้ใครเข้ามา พอภูมิคุ้มกันความผิดหวังต่ำ มันจึงทรมานเจ็บปวดเหมือนโดนมดรังใหญ่รุมกัดฉีกทั่วร่างกายเธอรู้ดีว่าไม่มีสิทธิห้ามไม่ให้เขานอนกับคนไปทั่ว แต่ก็แอบหวังลึกๆ ว่าชายหนุ่มจะหยุดอยู่ที่ตัวเอง ช่างโง่เง่าสิ้นดี ตอนนี้ไม่มีแรงกระตุ้นให้อยากเข้าหาเขา ไม่อยากเห็นหน้าด้วยซ้ำ ไม่อยากฝืนกอบกู้หัวใจมาสู้เพื่อความรักงมงายอีกแล้ว“เขาไม่มีทางหยุดที่เรา เรารักเขามากยิ่งเจ็บมาก สายธาร ความปรารถนาที่เธอต้องการ ควรพอสักที”เด็กสาวไปเรียนตามปกติ แต่งหน้าให้สดใส ใส่เสื้อแขนยาวปกปิดอำพราง แม้ดวงตายังบวมเป่งเหมือนไข่ต้มแปะอยู่สองฟองก็ไม่เป็นอุปสรรค ยังคงยิ้มร่าเริง เวลาว่างระหว่างคาบหาเรื่องมาคุยจนเพื่อนประหลาดใจสภาพคนยังไม่ค่อยดีอย่างเห็นได้ชัด พึ่งผ่านเรื่องหนักมากลับไม่แสดงอารมณ์เศร้าหรือร้องไห้ฟูมฟายเลย วีวี่กับบะหมี่ยิ่งเป็นกังวล ครั้นถามไถ่สายธารก็บอกว่าตัวเองเป็นคนใหม่สามารถตัดใจจากนทีได้แล้ว หรือว่ากลับไปกับคู่ห

จากนั้นเมื่อเริ่มเข้าเรียนมหาวิทยาลัย ได้ออกค่ายทำกิจกรรมตากแดดตากลมที่ต่างจังหวัดกับรุ่นพี่เป็นครั้งแรก ภาพความทรงจำขนมห่อเล็กที่ทำให้เด็กตัวกระจ้อยมีความสุข มันเปลี่ยนมุมมองของเธอหมดเลย เช่นนั้นพอทำการไลฟ์แก้โจทย์แล้วมีรายได้เข้ามา เธอจึงแบ่งไปบริจาคช่วยสร้างโรงพยาบาลบ้างและมอบให้มูลนิธิเด็กบ้าง แม้ไม่มากมาย แม้ไม่ใช่หน้าที่ ก็ถือว่าเป็นความสุขทางใจอย่างหนึ่งก๊อกๆเสียงเคาะประตูทำให้คนที่อยู่เงียบเชียบมาสักพักสะดุ้งเฮือก ดวงตากลมโตมองไปอย่างสงสัย พอเดินไปส่องผ่านลูกตาแมวก็เห็นพนักงานผู้หญิงแต่งชุดสุภาพยืนอยู่ ด้านหลังของหล่อนยังมีผู้ชายสูงท่วมศีรษะคนหนึ่ง เธอมองเห็นใบหน้าของคนๆ นั้นชัดเจน จึงขมวดคิ้วเกิดความไม่เข้าใจคลิ๊ก!กลอนล็อคถูกไขด้วยกุญแจเข้ามา เด็กสาวผงะถอยหลังไปสองสามก้าว ถลึงตาพลันจดจ้องคนที่บุกรุก“ขอบคุณที่มาส่งครับ” น้ำเสียงหล่อทุ้มทำเอาพนักงานด้านหลังน้อมรับอย่างเขินอาย ไม่มีการอธิบายใดๆ ประตูก็ปิดลง เหลือเพียงคนสองคนจ้องหน้ากัน“เข้ามาในห้องหนูทำไม…”“เธอเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า เป็นห้องของพี่ต่างหาก” นทีอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงสแลคสีดำขับเน้นช่วงขา เขาเดินไป