All Chapters of ปรารถนารักสุดท้าย (Falling In Love) : Chapter 21 - Chapter 30

“ตั้งแต่เมื่อกี้แล้วนะคะ แม่ปกปิดอะไรหนูอยู่?”สายธารนั่งแหมะลงข้างบิดา เริ่มลงมือหยิบเส้นขนมจีนมาวางในจานตัวเอง จากนั้นก็ราดน้ำเงี้ยวเข้มข้นเยอะๆ ตามด้วยถั่วงอกต้นอวบแกล้มจนพูนดวงจากลมวาวกวาดมองบนโต๊ะพบว่ายังมีของโปรดวางเรียงอีกสามสี่อย่าง เป็นทอดกระดูกหมูน่าแทะ แกงฮังเลสีสันฉูดฉาด พริกหยวกยัดไส้แล้วที่ขาดไม่ได้เลยคือปลากระพงทอดกรอบเนื้อนุ่มนานๆ จะได้จัดมื้อใหญ่ล้นโต๊ะสักที ฉับพลันสิ่งที่ทำลงไปกับนทีเมื่อคืนก็ถูกเบี่ยงเบนความสนใจ“ลูกรัก” มารดาแววตาเอ็นดูสาวน้อยแก้มยุ้ย เห็นคนเจริญอาหารแบบนี้ไม่ให้นึกถึงตอนป้อนข้าวป้อนน้ำเมื่อครั้งยังเด็กได้หรือ“คะ?”“วันนี้แม่กับคุณหญิงกิ่งมาลาพึ่งตกลงกันได้”“คุณป้ากิ่งเหรอคะ” นั่นแม่ของชายหนุ่มในดวงใจเธอนี่ สายธารพลันกลืนไม่ลง ของโปรดมากมายหมดรสชาติเมื่อมารดาเกริ่นเรื่องให้ชวนระทึก“คุณป้ากิ่งเอ็นดูหนูเหมือนลูกเหมือนหลาน เมื่อวันงานการกุศลของแม่ พอเห็นหนูก็รู้สึกชอบมากๆ ทางนั้นเลยมาขอทาบทามหมั้นหมาย แม่ตกลงแล้วด้วย”เคร้ง!ช้อนในมือร่วงหล่น สายธารเบิกตาโตเท่าไข่ห่าน ประโยคหลังมารดากล่าวไม่เต็มเสียงนัก ทว่าในห้องอาหารมีกันแค่สามคนเท่านั้น ไม่มีท

ท่านวรุณกับคุณหญิงไหมงามพยักหน้าเข้าอกเข้าใจ ทั้งคู่สอบถามพอเป็นพิธีอีกเล็กน้อยเพื่อไม่ให้บรรยากาศชะงัก จากนั้นทุกคนก็รับประทานอาหารกันต่อ คุณหญิงกิ่งมาลาแม้ชวนพูดคุยหาเรื่องมาเสวนาอยู่ตลอด แต่ใบหน้ากลับชาแล้วชาอีกตรงกันข้ามกับที่แสดงออกสิ้นเชิง ดีว่าอีกฝ่ายไม่ถือสาความไม่รู้กาลเทศะของลูกชาย ไม่อย่างนั้นมื้ออาหารค่ำในวันนี้ได้จุดประเด็นแตกหักแน่จนจบครบสมควรเวลาก็ยังไม่เห็นแม้เงาของชายหนุ่ม ครอบครัวของสายธารจวนจะพากันกลับ อยู่ๆ ท่านวรุณก็พูดขึ้นทั้งที่ใบหน้าใจดีว่า“ยัยหนูเป็นลูกสาวแก้วตาดวงใจของผม ตั้งแต่เล็กจนโตผมกับเจ้านาวีให้ท้ายอยู่ตลอด อาจดูเหมือนเป็นเด็กเอาแต่ใจแต่ความจริงว่านอนสอนง่ายมาก ไม่เป็นฝ่ายสร้างปัญหาให้คนใกล้ตัวสักครั้ง ไม่เคยงอแงไร้เหตุผล ถ้าวันหนึ่งเธอร้องไห้เสียใจขึ้นมา ผมคงไม่ค่อยสบายใจ หวังว่าลูกๆ ของพวกเราจะเข้ากันได้ดี คงไม่มีปัญหาถึงขั้นนั้นได้”“คุณพ่อคะ” สายธารที่ยืนอยู่ด้านข้างรีบกระตุกแขนผู้เป็นพ่อทันที น้ำเสียงฟังดูเหมือนพูดคุยฝากฝังทั่วไปแต่ถ้อยคำแฝงตำหนิแกมข่มขู่ชัดเจน ปะป๊าเริ่มจะอารมณ์เดือดแล้ว เห็นคล้อยตามน้ำภรรยาอยู่นานสองนาน นึกว่าไม่คิดมากที่แท้ก็

สายธารไม่ทันปฏิเสธ เฟิร์สก็รีบวิ่งไปทางกลุ่มเพื่อนของเขาซึ่งกำลังพากันโหวกเหวกส่งเสียงแซว หลายประโยคทำเอารุ่นพี่สาวตากลมแบ้วถึงกับอยากเก็บของวิ่งหนี“พี่สายธารเขินใหญ่แล้ว แต้มบุญหลานรหัสมันเล่นกันได้ขนาดนี้เลยเหรอวะท่านเฟิร์ส สาวๆ ปีเราไม่มีหวังแล้วมั้ง”“ท่านเฟิร์สเล็งพี่สายธารตั้งแต่เข้ามาวันแรก สาวไหนจะทำให้เฮียเปลี่ยนใจล่ะ”“พี่สายธารน่ารักโคตร ถ้าไม่ใช่ระดับท่านเฟิร์สก็ไม่มีใครกล้าจีบแล้ว”“ฮิ้วๆ รักกันๆ ขอให้ได้กันเร็ว”เหลืออีกห้านาทีก่อนเข้าเรียน นักศึกษาส่วนใหญ่ยังนั่งสนทนากันอยู่ใต้ถุนอาคารไม่ได้รีบร้อน พอกลุ่มคนหนุ่มส่งเสียงกลายเป็นจุดสนใจ เด็กสาวที่กำลังทบทวนบทเรียนอยู่ก็ได้หยุดมองเหตุการณ์ชวนอมยิ้มเหมือนกับคนอื่นๆหนึ่งในนั้นกระซิบกระซาบอย่างเขินอายว่า“หมอนั่นลูบหัวพี่สายธารด้วยแหละ โชว์หวานตั้งแต่เช้าทำร้ายคนโสดชะมัด ยังไม่ได้ประกาศเป็นแฟนกันเลย ทำแบบนี้เกินไปหน่อยไหม”“อิจฉาก็ยอมรับมาจ้าปุยฝ้าย ปลื้มได้แต่พี่เขาก็ต้องมีแฟนนะ”“อิจฉาแล้วทำไมอ่ะ เฟิร์สโคตรหยิ่งไม่เหมาะกับนางฟ้าของฉันสักนิด พี่มังกรก็ว่าไปอย่าง”“เฟิร์สหยิ่งแค่กับผู้หญิงคนอื่นเถอะ กับพี่สายธารต่างอะไรกับ

หลังจากคำถามนั้นก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีก นทีไม่ได้ตอบว่าเธอกับเขาเป็นอะไรกัน เพียงลุกกลับห้องไปด้วยท่าทางเย็นชา ส่วนสายธารเมื่อได้อยู่คนเดียวก็ยกเข่าขึ้นมากอดแล้วฟุบหน้าลงไป“เราควรเสียใจหรือว่าดีใจนะ พี่นทีกับน้ำใสยังไม่ตกลงปลงใจเป็นแฟนกันเลย เราหมั้นกับเขาก่อน ยังนับว่าเป็นส่วนเกินในความสัมพันธ์ของคนอื่นหรือเปล่า”กว่าสองปีที่ได้แต่ส่องบัญชีโซเชียลของนทีราวกับแฟนคลับสาวตัวน้อย เวลาเจอกันตามงานสังคมเพราะมัวเขินอายจึงไม่เคยได้พูดคุยเกินสองประโยคสักครั้งทว่าตอนนี้พวกเรากลับกลายเป็นคู่หมั้นภายใต้เงื่อนไขสามข้อ เธอรับได้ทั้งหมด แต่รู้สึกตื่นเต้นระคนกลัดกลุ้มไปด้วย อุตส่าห์มีโอกาสจีบผู้ชายในดวงใจแล้ว เวลาเดียวกันยังต้องเอาชนะผู้หญิงที่เขาชอบอีกเส้นทางยุ่งเหยิงวุ่นวาย ระดมความคิดค่อนคืนก็หาบทสรุปไม่ได้ ตอนเช้าขับรถมาถึงมหาวิทยาลัย สายธารไม่รอช้ารีบคว้าตัวเพื่อนสาวคนสนิทมาช่วยหาทางออกทันที“หา!!! พึ่งได้กันไปเมื่อวันก่อนนู้น มาวันนี้หมั้นกันแล้ว เกินเบอร์ไปไหมคะเธอขา”“เบาๆ หน่อยวี เดี๋ยวคนอื่นได้ยิน เรื่องนี้ความลับสุดยอด ห้ามคุยต่อเด็ดขาด ไม่งั้นโกรธ”“ชิ!ทำไมเราต้องอุบไว้ด้วยล่ะ ประกาศไป

หล่อนย่ำบนรองเท้าส้นสูงแหวกผ่านฝูงชนเข้าไปหาเขา ก่อนจะทันได้เอื้อมมือไปแตะตัว ผู้ติดตามไม่ทราบที่มาก็ขวางไว้ก่อน“นี่!ทำอะไรห๊ะ พี่นทีนี่แยมส้มเองค่ะ”ชายหนุ่มหันมาช้าๆ เลิ้กคิ้วเข้มสูงขึ้นเล็กน้อย คล้ายว่ากำลังครุ่นคิด “แยมส้ม?”“เพื่อนน้ำใสไงคะ เราเคยเจอกันด้วย”“มีธุระอะไร?”“คือพี่นทีมาคนเดียวเหรอคะ แยมมารอน้ำใสเลิกงานค่ะ รู้สึกเบื่อๆ เลยเข้ามาที่นี่แต่ว่าไม่มีโต๊ะว่างเลย ให้แยมนั่งด้วยได้ไหมคะ”ลูกตาดำของนทีลึกล้ำขึ้นมา กวาดประเมินทรวดทรงองค์เอวของเด็กสาวน้ำเสียงเจื้อยแจ้วครู่หนึ่งก็ตอบตกลง เขากำลังอารมณ์ไม่ค่อยดี มีคนน่าสนใจมาช่วยคลายเครียดหน่อยก็ไม่เลวขณะตามหลังชายหนุ่มไป พอเห็นว่าเขาจองห้องวีไอพีไว้แยมส้มก็เอ่ยถามราวกับเด็กอยากรู้อยากเห็น “โอ๊ะ!พี่นทีนัดเพื่อนไว้หรือเปล่าคะ”“ไม่ได้นัด แค่ฉันคนเดียว”......ภายในห้องวีไอพีของผับคิงตัน หลังจากพนักงานนำเหล้าราคาแพงมาเสิร์ฟ แยมส้มก็ทำหน้าที่บรรจงรินใส่แก้วให้นทีอย่างเอาใจ พลางแอบชื่นชมเจ้าของใบหน้าหล่อเหลาเงียบๆคนๆ นี้สมบูรณ์ด้วยฐานะและรูปลักษณ์ เป็นนักธุรกิจแนวหน้าของประเทศ คนละระดับกับผู้ชายทั่วไปที่เธอเคยคลุกคลีสิ้นเชิง ต่อใ