ตอนที่ 10 ตอแยไม่เลิก

ตอนที่ 10 ตอแยไม่เลิก

วันต่อมา

“น้ำอิงไปเอาผ้าปูโต๊ะที่ห้องเก็บของมาให้พี่หน่อยสิ งานเลี้ยงวันนี้เราจะใช้ผ้าสองสีนะ อ้อแล้วก็อย่าลืมไปนัดสต๊อกผ้ามาให้พี่ด้วยเผื่อขาดเหลืออะไรพี่จะได้ส่งเรื่องไปขอเบิกงบที่ฝ่ายจัดซื้อ” 

“ค่ะ เอ่อแล้วให้อิงเอาผ้าลงมาด้วยมั้ยคะ”

“จ๊ะ เอามาหมดนั่นแหละ เดินไปถามพี่โก้แม่บ้านก่อนนะว่ารถอยู่ไหนผ้ามันหนักหอบมาคนเดียวไม่ไหวหรอก”

“ได้ค่ะ” พนักงานรุ่นพี่ขอให้น้ำอิงช่วยงานของเธอที่มีล้นมือเต็มไปหมด น้ำอิงเองก็เต็มใจที่จะช่วย

หญิงสาวเดินออกจากห้องจัดงานแล้วเลี้ยงซ้ายไปทางด้านหลังลิฟต์ตัวหลักของแขก ปกติแล้วโรงแรมนี้จะมีลิฟต์ใช้งานอยู่ 4ทางด้วยกัน ตัวแรกจะอยู่ที่ด้านหน้าเป็นลิฟต์ตัวหลักที่ตรงไปยังฟอนต์ของโรงแรมที่อยู่ชั้น5 อีกตัวจะเป็นลิฟต์ส่งของอยู่ทางด้านหลังข้างบันไดหนีไฟ ลิฟต์ตัวที่สามจะอยู่ที่ลานจอดรถด้านหลังของตึกเป็นลิฟต์ที่พนักงานใช้กัน ส่วนอีกตัวจะเป็นลิฟต์ของผู้บริหารที่ขึ้นไปยังชั้นผู้บริหารซึ่งลิฟต์ตัวนี้จะอยู่ทางบันไดหนีไฟใกล้ๆกับลิฟต์ส่งของจอดทุกชั้น แต่พนักงานไม่มีสิทธิ์ใช้

“อยู่ไหนนะ สีขาว11 สีชมพู12” เธอท่องสิ่งที่ตัวเองมาเอาให้ขึ้นใจก่อนจะเดินเลือกของที่เธอต้องการเพื่อไปห้องเก็บผ้ากับห้องจัดเลี้ยงอยู่ชั้นเดียวกัน แวะมานับเพื่อนับจำนวนก่อนจะเดินลงไปขอรถเข็นกับแม่บ้านถ้าผ้าไม่ครบจะได้ไปขอเบิกกับส่วนกลางด้วยทีเดียว

ร่างเล็กๆรูปผอมปราดเปรียวคล่องแคล่วหยิบจับนั่นนี่นับไปพลางจดจำนวนใส่กระดาษไป ทว่าชั้นผ้าที่ถูกจัดไม่ค่อยมีระเบียบเท่าไหร่ จากคนที่ใช้ครั้งก่อนทำให้มีผ้าจำนวนมากกองกันมั่วไปหมด หญิงสาวจึงต้องปีนป่ายดูชั้นเหล็กวางของเพื่อดู เผื่อว่าเธอจะนับตกหล่น

“ไม่ถึง…ทำไมต้องเกิดมาเตี้ยขนาดนี้เนี้ย” น้ำอิงบ่นพึมพำสองมือจับราวเหล็ก สองขาก้าวปีนชั้นด้วยความกระฉับกระเฉงตามประสาลูกแม้ค้าที่ผ่านมาทุกสมรภูมิแค่ชั้นวางขอไม่กี่ชั้นไม่ได้เป็นอุปสรรค์ของเธอสักเท่าไหร่ หญิงสาวจะปีนชั้นวางของเพื่อไปหยิบผ้าสีชมพูที่ถูกทับด้วยผ้าหลากสีอยู่ด้านบนสุด แต่ทว่ารองเท้าคัดชูเจ้ากรรมกลับลื่นและมีส้นทำให้เธอพลัดตกลงพื้นแต่โชคดีที่ปืนขึ้นไม่ยังไม่ได้สูงอะไร ร่างเล็กๆผุดลุกขึ้นยืนใช้สองมือปัดฝุ่นจากพื้นที่เปื้อนกางเกงก่อนจะหาวิธีปีนขึ้นไปต่อ แต่ความคิดนั้นก็ต้องหยุดชะงักเมื่อรู้สึกว่าแผ่นหลังสัมผัสความอุ่นแผ่ซ่านเป็นวงกว้างด้วยความตกใจเธอหันขวับกลับไปดูพบเสื้อสูทสีเท่าเข้มที่มาพร้อมกลิ่นน้ำหอมที่แสนคุ้นเคย

“คุณศิลารัตน์”

นี่เขาอีกแล้วเหรอเนี้ย! ตามติดจองเวรจองกรรมเธอเหมือนเจ้ากรรมนายเวรเลยจริงๆ

หญิงสาวเรียกชื่อเขา ร่างของเธอถูกดันจนติดชั้นเหล็กวางของไหล่เล็กๆถูกกดลงไปแนบจนแผ่นหลังรู้สึกถึงความเย็นจนกราวเหล็ก ชายหนุ่มโน้มใบหน้าลงมาใกล้ด้วยความสูงลิ่ว เทียบกับความสูงของหญิงสาวที่สูงเพียงหน้าอกของเขาเท่านั้นแต่ความแตกต่างนี้ช่างพอเหมาะกับตอนที่เค้าโน้มลงมาแล้วใบหน้าแนบชิดใบหูพอดิบพอดีนี่เหลือเกิน

“ถะ ถอยไปนะ” หญิงสาวว่าพลางยกมือขึ้นป้องกัดหน้าอกที่ถูกเขาบดเบียดภายใต้สูทตัวใหญ่ที่ใส่ประชุมมาทั้งวัน

“เมนส์หมดรึยัง” เสียงแหบพร่าดังขึ้นข้างหู หญิงสาวขึ้นลุกเกรียวสั่นไปทั้งตัว

“ยะ ยัง” น้ำอิงหลบหน้าเพราะกลัวจะถูกจับได้ว่าโกหก วันนี้เธอไม่ได้ใส่ผ้าอนามันมาด้วย

“โกหก”เขาว่าพลางยกมือขึ้นพิสูจน์

นิ้วเรียวยาวยกขึ้นปาดช่องน้อยภายใต้ชุดพนักงานของโรงแรม เขากดนิ้วลงปาดช่องรักนั้นจนเธอต้องกำแขนเสื้อของเขาเอาไว้แน่น

“อย่าทำแบบนี้นะคุณศิลา....อื้อออ”

“งั้นให้ฉันเอาอย่างอื่นเข้าไปแทนนิ้วได้ใช่มั้ย”

“ไม่ หมายถึงให้คุณ อื้ออ เลิกทำ อื้อ” ความดื้อดึงกดลงบนกลีบบางสีชมพูอ่อน ก่อนจะเลื่อนขยับอยู่บนปลายปทุมที่เป็นจุดรวมของความเสียวสะท้านทั้งหมด

“พะพอแล้ว” มือเล็กๆพยายามตีแขนแกร่งให้เขาหยุดลานลามเธอ

“ชอบใช่มั้ย”

“ไม่”

“เสียวใช่มั้ยละ”

“มะ อื้อออ มะ ไม่” พูดหนึ่งคำกดลงไปหนึ่งที ร่างบอบบางแทบยืนไม่ไหว วันนี้เจ้านายหนุ่มนั้นมาแปลกไม่พูดพร่ำทำเพลงอยากจับเธอกดลงบนราวเหล็กท่าเดียว หรือเขาอยากจะมาทวงเงินห้าแสนของเขาคืนเพราะวันนั้นเธอยังไม่ได้ทำอะไรให้เขาเลยด้วยซ้ำ ไม่อยากจะใช้ด้วยวิธีนี้ทวงคืนเลย

แต่...เธอใช้เงินของเขาหมดไปแล้วนี่สิ เธอจ่ายค่ารักษาแม่รอบก่อนที่ติดค้างโรงพยาบาลไว้ ค่าผ่าตัดแม่ ค่าเทอมน้อง ค่าหนี้นอกระบบของพ่อ สารพัดค่า จนทำให้เงินห้าแสนบาทหมดไป เธอแทบจะไม่ได้ใช้เงินนั่นส่วนตัวเลย

“คุณจะให้ฉันใช้หนี้ห้าแสนใช่มั้ย” หญิงสาวพูดออกมาอย่างที่ใจคิด

“หนี้อะไร” เขาว่าพลางก้มลงจูบต้นคอระหงฝังความต้องการไว้บนเรือนร่างเธอด้วยรอยจ้ำสีแดงสด

“กะ ก็หนี้ที่คุณให้ฉันยืมไง”

“ค่าที่เธออมให้ฉันน่ะเหรอ...”

“นี่คุณ!”

“เปล่านี่ ทำไมฉันให้เยอะไปหรืออยากได้ก้อนใหม่” ชายหนุ่มถอนจูบออกมาก่อนจะมองรอยนั้นด้วยความพอใจ

“เปล่า ฉันแค่คิดว่าคุณตามตอแยฉันเกินไป คิดว่าคุณคงเสียดายเงินที่ให้ฉันวันนั้นแต่ยังไม่ได้ทำอะไรเกินเลย เลยตามมาเก็บดอกกับฉัน...” น้ำอิงพูดออกมาอย่างที่ใจคิดเอาไว้ทุกคำ ทำเอาชายหนุ่มที่เข้ามาหาเธอด้วยใจปรารถนาถึงกับต้องชะงักราวกับรู้ตัวแล้วว่ากำลังตอแยเธออยู่

 “น้ำอิงผ้าพี่ได้หรือยะ ...ท่านประธานมาทำอะไรที่นี่คะ” เสียงสวรรค์มาช่วยเธอแล้วเธอถูกเขาผละออก จัดสูทของตัวเองให้เข้าที่ก่อนจะหันไปมองหน้าแขกแขแต่ก็ไม่ได้ตอบคำถามอะไรก่อนจะเดินออกไป แขกแขเองก็ไม่ได้ติดใจและไม่กล้าไปซักไซ้ท่านประธานจอมโหดก็เลยหันมาถามลูกน้องของเธอแทน

“น้ำอิง ท่านประธานนี่เค้ามาทำอะไร ท่านจะเอาอะไรรึเปล่า” พนักงานรุ่นพี่เอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น ก่อนที่สายตาของหญิงวัย30ปลายๆจะหันไปเห็นรอยแดงเป็นจ้ำที่คอของหญิงสาวจึงไม่ได้ติดใจและติดสินใจเองแล้วว่าน้ำอิงนั้นมีความสัมพันธ์ที่ไม่ธรรมดากับท่านประธานแน่

“ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ น้ำอิงขอตัวนะคะจะลงไปเอารถมาขนผ้า”  

“เอ่อ พี่ว่าไปเข้าห้องน้ำหน่อยก็ดีนะ” ไม่รู้อะไรกัน…พนักงานรุ่นพี่คิดในใจ เมื่อกี้ก็เห็นลิปมันของน้ำอิงเลอะอยู่ปากของท่านประธานไม่ใช่รึไง เป็นเด็กใหม่แท้ๆคิดจะใช้เต้าไต่ แบบนี้ต้องหาคนมาระบายด้วยซะแล้ว ว้ายๆ

“ทำไมคะ” หญิงสาวยังไม่รู้ว่าตอนนี้เจ้านายหนุ่มได้ฝากรอยเอาไว้บนเรือนร่างประจานเธออยู่ตอนนี้

“เออหน่า ไปเถอะเดี๋ยวรถเข็ญพี่ไปเอาเอง” อนึ่งความต้องการที่อยากรู้อยากเห็น อีกหนึ่งก็ไม่ได้กล้าใช้รุ่นน้องอย่างเอาเป็นเอาตายแล้วเพราะกลัวว่าหาก น้ำอิงเป็นที่รักลับๆของท่านประธานจริงๆเธออาจจะซวยเอาก็ได้

เมื่อน้ำอิงเดินออกไปจากห้องมาก็หาชายหนุ่มจอมลวนลามคนนั้นไม่เจอแล้ว เธอจึงเดินเลี่ยงผู้คนไปใช้ลิฟต์ขนของเพื่อลงไปยังชั้นของห้องพักพนักงานตามที่รุ่นพี่แนะนำ เมื่อเดินเข้ามาภายในห้อง น้ำอิงแทบจะร้องกรี้ด รอยสีแดงเด่นเป็นจ้ำอยู่บนคอถึงสามรอย เขาใช้กลลวงชวนเธอคุยเพื่อหลอกล่อให้เธอหลงกลแล้วฝากรอยน่าอายนี้เอาไว้ประจานเธองั้นสินะ

“แล้วจะลบออกยังไงละทีนี้ บ้าจริงๆ”

“น้องอิง”

“คุณแพท สวัสดีค่ะ” อยู่ๆเลขาของศิลาก็ปรากฏตัวขึ้นในห้องน้ำพร้อมกับกระเป๋าเล็กๆในมือ “เอะคอเป็นอะไรไหนพี่ดูสิ เกาจนเป็นรอยเลยใช่มั้ยเนี่ย” พนักงานสาวสวยเดินเข้ามาก้มดู

“มาเดี๋ยวพี่ช่วย” พูดจบแพทก็หยิบเครื่องสำอางราคาแพงของเธอขึ้นมาก่อนจะหยดน้ำสีเนื้อลงบนหลังมือแล้วปาดลงบนผิวของน้ำอิงที่มีรอยแดงเต็มไปหมด

แพทใช้ฟองเกลี่ยอยู่สักพักรอยที่คอของน้ำอิงก็หายไปราวกับไม่เคยเกิดขึ้น

“เสร็จละ”

“รอยหายไปเลย ขอบคุณนะคะ” น้ำอิงยกมือขึ้นไหว้แพท เหมือนแม่พระที่มาโปรด

“ไม่เป็นไรจ๊ะ คราวหน้าก็ระวังหน่อยก็ดีนะเป็นพนักงานได้ต้อนรับแขกจะมาเสียภาพลักษณ์แบบนี้ไม่ได้...แล้วไหนดูสิ หน้านี่ก็ซีดไปมานี่พี่ช่วย”

“เอ่อ...ไม่เป็นไรค่ะ”

“เอาหน่าแป๊บเดียว เชื่อมือพี่” แพทเริ่มละเลงศิลปะลงบนใบหน้าที่งดงามของหญิงสาวอย่างเบามือ ก่อนที่สีหลากหลายจะถูกวาดไล่ความหนักเบากระทั่งขนตาก็ถูกปัดขนจนงอนสวยเรียงเส้นเท่ากัน ปิดท้ายด้วยลิปสติกสีหวานที่เธอใช้อยู่ประจำ เป็นอันเสร็จ

“เสร็จละ เป็นไงบอกแล้วแป๊บเดียว”

น้ำอิงมองหน้าตัวเองที่ถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางจนสวยผุดผาด เธอตะลึงตาค้างเพราะตั้งแต่เป็นสาวมานอกจากครีมราคาถูกๆเครื่องสำอางสักอย่างก็ไม่เคยโดนผิวเธอเลย ใช่ว่าเธอจะไม่ชอบของพวกนี้หรอกนะแต่ด้วยบริบทในชีวิตประจำวันที่เธอเป็น บวกกับเวลาที่ทุกวินาทีต้องเอาไปแลกเงินนั้น เลยทำให้หญิงสาวที่เอาแต่ทำงานงกๆไม่ได้มีเวลาดูแลตัวเองแบบนี้เลยสักครั้ง

“สวยจังเลยค่ะ”

“คนสวยอยู่แล้ว แต่นิดเดียวก็สวยนี่ไว้หาเวลาว่างไปซื้อเครื่องสำอางมาใช้ซะบ้างนะเรา ของดีมีก็โชว์หน่อย”

 แพทแนะนำ จริงๆมองออกตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกันเลยว่าเด็กคนนี้หากจับมาแต่ตัวสักหน่อย ก็คงเด่นไม่แพ้แม่ดาราแนวหน้าทั้งหลายที่มาพลีกายให้เจ้านายเธอแน่นอน

แชะ! แพทถ่ายรูปของน้ำอิงเอาไว้ก่อนจะพูดขึ้น “เอาไลน์มาสิ พี่จะส่งรูปให้”

“อ๋อ ค่ะ nnaming111ค่ะ”

“ไว้เดี๋ยวพี่ส่งรูปให้นะ พี่ไปทำงานก่อนสายมากละ”

“ค่ะ ขอบคุณนะคะ”

แพทเดินจากไปทิ้งไว้แค่สาวน้อยที่ยืนชื่นชมตัวเองในกระจกไม่ขาดปาก

น้ำอิงเดินกลับบ้านทางเดิมที่เธอเดินอยู่ทุกวันแต่พอมาถึงหน้าบ้านเธอกลับต้องแปลกใจเมื่อมีรถคันที่มาส่งเธอเมื่อวานจอดอยู่หน้าบ้าน เธอจึงรีบวิ่งเข้าไปในบ้านก็พบว่าศิลารัตน์นั่งเล่นอยู่กับแม่และน้องของเธอภายในบ้าน

“คุณมาทำไม แม่ให้เค้าเข้ามาทำไมคะ” น้ำอิงถามขึ้นทำเอาแม่ของเธอร้องปรามที่ลูกสาวพูดจาไม่น่ารักกับคนเป็นเจ้านายเลย

“คุณศิลารัตน์บอกว่าเป็นเจ้านายของลูกแม่เลยให้เค้าเข้ามา เห็นว่ามาขออนุญาตพาหนูไปทำงานด้วย” แม่ของเธอตอบ

น้ำอิงงงหนักเข้าไปอีก ไม่รู้ว่าเจ้านายสุดแสบจะมาไม้ไหนอีก