All Chapters of สะดุดรักยัยกะล่อน: Chapter 71 - Chapter 80

เมื่อนึกย้อนกลับไปครั้งนั้นเขาเอาดาบวิ่งไล่ฟันนาง พยายามจับนางโยนบึงสระบัว ข่มขู่นางสารพัด คิดๆดูแล้ว เขาช่างผิดต่อนางยิ่งนัก หลี่เซียวเหยายังคงจมอยู่ในภวังค์ความคิดของตนเองขณะก้มพิศมองใบหน้างามยามหลับใหลของเจินเจิน เขายังคงก้มลงจุมพิตนางเพียงเบาๆอยู่อย่างนั้นก่อนจะกอดนางเอาไว้แนบอกอย่างแนบแน่นยามนี้นางกำลังตั้งครรภ์ให้เขาอย่างที่เขาได้ตั้งใจเอาไว้ เขามิได้สนใจสตรีนางใดนอกจากเจินเจิน แต่...จะติดปัญหาก็เพียงแค่มารดาของเขาเขาจะทำอย่างไรดี...แสงแดดยามเช้าทอประกายลอดเข้ามาทางช่องแคบๆของหน้าต่างที่ยังคงปิดเอาไว้ภายในห้องนอนของเจินเจิน หญิงสาวงัวเงียตื่นขึ้นมาพร้อมกวาดมือปัดป่ายไปทั่วๆบนบริเวณเตียงนอน นางพบเพียงความว่างเปล่าของเตียงนอนข้างกายของนาง พลันใจของนางก็เกิดกระตุกสั่นไหววูบวาบขึ้นมาเจินเจินนึกถึงความฝันเมื่อคืนความฝันที่ทำให้นางถึงกับร่ำไห้อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนถ้าหากว่าเรื่องราวระหว่างนางกับหลี่เซียวเหยามันเกิดเป็นเหมือนดั่งในความฝันเล่า ถ้าหากว่าเป็นอย่างนั้น นางจะทำอย่างไร? ถ้าหากว่าเป็นอย่างนั้น ไม่!

หลิงอวิ๋นแสร้งทำตกใจสีหน้าตระหนกสุดขีด “เป็นอย่างไรหรือไม่เพคะ หม่อมฉันผิดไปแล้ว หม่อมฉันสมควรตายเพคะ” หลิงอวิ๋นทุ่มร่างของตนลงกับพื้นพร้อมโขกศีรษะเสียงดังก่อนจะลนลานเข้าประคองเซียงหวงกุ้ยเฟยที่นอนหายใจรวยรินอย่างสิ้นเรี่ยวแรง หลิงอวิ๋นประคับประคองร่างอ่อนปวกเปียกของเซียงหวงกุ้ยเฟยขึ้นไปนอนพักบนเตียงนอนอย่างยากลำบาก แต่นางก็ยังคงพยายามเป็นอย่างดี ยามนี้เซียงหวงกุ้ยเฟยคล้ายคนเจ็บป่วยปางตายอย่างใจของหลิงอวิ๋นที่คาดหวังเอาไว้แล้ว แค่เพียงดื่มยาเข้าไปยังไม่เท่าไหร่ แต่ทำให้ล้มทั้งยืนแบบนี้ คล้ายกับจับเขย่าให้ยาเข้ากันอย่างนี้ เลือดลมผสมผสานกับยาสลายกำลังจนซึมลึกเยี่ยงนี้ มีหรือสตรีอายุมากนางนี้จะทนรับได้ไหวหลิงอวิ๋นก้มหน้ามองสตรีที่กำลังนอนยาวเหยียดอยู่บนเตียงนอนพลางยกยิ้มมุมปากอย่างสาแก่ใจโดยไม่รู้ตัว จนเซียงหวงกุ้ยเฟยที่ยังมิได้หลับตาถึงกับสะดุดใจ แต่พอจะเอ่ยปากถามออกไป กลับรู้สึกตัวได้ว่าไม่สามารถว่ากล่าวสิ่งใดออกไปได้ นางไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะปริปากเอื้อนเอ่ยสิ่งใด จึงได้แต่นอนขมวดคิ้วมองหลิงอวิ๋นตาปริบๆ“อา...อยากกล่าวสิ่งใดหรือเพคะ” หลิงอวิ๋นยังคงส่งเสียงออดอ

พลันน้ำตาจากไหนก็ไม่รู้ของเจินเจินก็เอ่อล้นออกมาจนอาบอยู่บนสองแก้มนวล ช่วงนี้ไม่รู้เป็นอันใด ร้องไห้ได้ดั่งใจสั่ง เจินเจินคิดอย่างนั้นขณะยืนร้องไห้อยู่ตรงทางเดินไม่ไกลกันจากเตียงบรรทมของเซียงหวงกุ้ยเฟย หญิงสาวยืนร่ำไห้อยู่อย่างนั้นมิได้กล่าวสิ่งใดออกมา นางเพียงยืนนิ่งๆร้องไห้อยู่เงียบๆปล่อยน้ำตาให้ไหลรินหยดลงเป็นทางโดยไม่คิดจะทำสิ่งใดมากไปกว่านี้ หลิงอวิ๋นรีบหันหน้ามามองทางเจินเจินทันทีเมื่อรู้สึกได้ว่าเหมือนมีใครมายืนร้องไห้อยู่ หญิงสาวถึงกับลอบยิ้มด้วยใบหน้าเปื้อนน้ำตาที่กำลังพยายามบีบให้ไหลออกมา ช่างดียิ่ง ดีจริงๆ หลิงอวิ๋นคิดในใจหลี่เซียวเหยาหันหน้าไปมองทางเจินเจินเช่นเดียวกันเขาเพียงมองเจินเจินนิ่งๆไม่เปลี่ยนแปลงสีหน้าจากเดิมแต่อย่างใด สายตาคมกริบดำดิ่งไร้ก้นบึ้งไม่มีใครสามารถคาดเดาความคิดของเขาได้ในขณะนี้ นางกำนัลสองนางถึงกับรู้สึกผิดอย่างมหันต์ พวกนางเพียงต้องการให้เจินเจินมาช่วยจัดการกับสตรีนามว่าหลิงอวิ๋นให้ระเห็จออกไปจากตำหนักเพื่อที่พวกนางจะได้มีเจ้านายที่เป็นชายาเอกขององค์ชายสี่เช่นเจินเจิน มิคาดว่าจะกลับกลายเป็นพาเจิน

เจินเจินยังคงหลับตาพริ้มตอบรับจูบของเขาอยู่เพลิดเพลิน พลางเบียดกายซุกซบคลอเคลียหาความอบอุ่นจากร่างบึกบึนช่วงอกแข็งแกร่ง มือเรียวงามของนางยังคงจับขยุ้มอยู่กับสาบเสื้อตรงแผงอกของหลี่เซียวเหยายามนี้นางอยากอยู่อย่างนี้ไม่อยากขยับไปไหนเอาเสียเลย “เจ้า...” หลี่เซียวเหยาขยับริมฝีปากแม้แนบชิดอยู่เพื่อเอ่ยขึ้นเบาๆขณะก้มหน้าแนบสนิทกับใบหน้างามที่ตอนนี้เริ่มแสดงออกถึงความต้องการไม่ต่างจากเขา“เจ้าควรพักผ่อน เจินเจิน...” เขาเอ่ยออกมาอย่างสุดจะกลั้นด้วยลมหายใจร้อนกรุ่น เขากำลังอยากทำมากกว่าจูบ อยากทำมากกว่าลูบคลำ อยากทำมากกว่าเบียดเสียด อยากทำมากกว่าคลอเคลียอยาก... อยากเหลือเกิน...“ท่านต้องทำถึงเพียงนี้เชียวหรือ” เจินเจินเอ่ยออกไปแม้ภายในใจจะรู้ดีถึงแผนการของหลี่เซียวเหยาแต่มันก็ยังอดที่จะนึกขัดเคืองใจมิได้ อยากทำแล้วทำไมไม่ทำเล่า??? นางคิด“ทั้งหมดนี้ ข้าทำเพื่อเรา...” ชายหนุ่มตอบเสียงนุ่มใส่หน้าสตรีในอ้อมกอด เขาต้องทะนุถนอมนางให้มากที่สุดรอจนกว่านางจะคลอดลูกออกมาแข็งแรงเป็นอย่างดี “อืม...ข้าเชื่อใจท่าน” หญิงสาวกล่าวอย่างอกเอาใจยามนี้นางรับรู้ได้ว่าหลี่เซียวเ

หลี่เซียวเหยามิได้กล่าวสิ่งใด เขาเพียงมองมารดาของเขานิ่งๆอย่างนึกห่วงใยไม่สร่างซา ก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินนำหน้า หลิงอวิ๋นออกไปตามทาง เสด็จแม่ของเขายังคงป่วยอยู่ถึงเพียงนี้เขาจึงมิอาจหักหาญน้ำใจมารดาที่กำลังทรุดโทรมได้แต่อย่างใด เขาเพียงต้องทำตามน้ำตามคำสั่งของมารดาไปก่อนอย่างหลีกเลี่ยงมิได้หลิงอวิ๋นเห็นหลี่เซียวเดินนำทางไปอย่างไม่มีเกี่ยงงอนแต่อย่างใด นางรีบเดินนวยนาดตามหลังออกไปจากห้องแห่งนี้ในทันที ตั้งแต่เซียงหวงกุ้ยเฟยล้มป่วยจนเดินเหินไม่ได้อย่างนี้ องค์ชายหลี่เซียวเหยาจึงมักจะใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่กับเซียงหวงกุ้ยเฟย ด้วยเพราะว่าเซียงหวงกุ้ยเฟยนอนป่วยเป็นผักอยู่บนเตียงนอนโดยที่องค์ชายคอยเฝ้าวนเวียนดูแลอยู่ไม่ห่างจึงเป็นผลทำให้นางที่อยู่กับเซียงหวงกุ้ยเฟยได้โอกาสอยู่ใกล้ๆเขาได้ตลอดเวลา ซึ่งนั่นจึงทำให้นางได้อยู่ใกล้ชิดสร้างความสนิทสนมกับเขาด้วยเช่นเดียวกันถึงแม้ว่าในบางครั้งมักจะมีนางกำนัลคนหนึ่งมาคอยขัดจังหวะอยู่ตลอดเวลาอย่างไม่รู้สาเหตุก็ตามทีแต่ถึงกระนั้นในช่วงเวลานี้ก็นับว่าเป็นช่วงเวลาสำคัญที่นางจะได้ทำอะไรตามอำเภอใจอย่างที่สุด องค์ชายสี่ก็มิเคยคัดค้านความต้องการของนางแต่อย่