All Chapters of สะดุดรักยัยกะล่อน: Chapter 81 - Chapter 90

“องค์ชายโปรดอภัย กระหม่อมมีคนรักใหม่เสียแล้ว นางคงไม่อาจจะแบ่งข้ากับใคร” เอี้ยนหนันเฟยยังคงยกเหตุผลมาช่วย“เอาคืนไป” หลี่เซียวเหยาเบื่อต่อความจึงเอ่ยเพียงสั้นๆเพื่อรวบรัด“ไม่เอา” เอี้ยนหนันเฟยตอบสั้นๆรวบรัดเช่นเดียวกัน“เอาไป”“ไม่เอา” “ถ้าเจ้าไม่เอานางไป ข้าจะฆ่าเจ้า”“กระหม่อมไม่เอา กระหม่อมยอมตาย”“อยากตายใช่หรือไม่” หลี่เซียวเหยาถลึงตาใส่“กระหม่อมไม่อยากได้นาง องค์ชายได้โปรด” เอี้ยนหนันเฟยถึงกับหน้าซีด“เอาไป”“ไม่เอา”“เอาไป”“ไม่” ทั้งสองยืนเถียงกันไปมาคล้ายเตะลูกหนังใส่กันอยู่กระนั้น เพราะต่างคนต่างไม่มีผู้ใดยอมที่จะรับสตรีนามว่า หลิงอวิ๋นเอาไว้ ชาวบ้านที่พากันมุงดูมุงฟังต่างหูกางผึ่งผ่างอย่างสนใจด้วยเพราะเหตุการณ์ที่เคยพบเจอนั้นมักจะมีแต่บุรุษพากันยื้อแย่งใคร่ได้ในตัวของสตรีแต่ยามนี้บุรุษสองคนนี้พากันผลักไสสตรีผู้นี้อย่างไม่มีใครยอมใคร อา... อนิจจา เกิดมากระทั่งอายุปูนนี้ถึงได้มาเจอเป็นครั้งแรกบรรดาผู้คนที่มุงมองอยู่ไม่ไกลต่างพากันคิดในใจทำนองเดียวกันหลิงอวิ๋นถึงกับอึ้งตะลึงงันอ้าปากแข็งค้าง แทนที่จะยื้อแย่งกันต้องการนาง แต่กลับพากันผลักไสนางทะเลาะกันเพื่อที่

โทษของหลิงอวิ๋นที่ได้รับก็คือถูกเนรเทศไม่ให้เข้ามาเหยียบบนแผ่นดินของแคว้นหลีและแคว้นต้าหลี่อีก และโทษนี้ก็ตกไปถึงเอี้ยนหนันเฟยและเซียงอวี๋ด้วยเนื่องจากเซียงอวี๋เคยล่วงเกินหลี่เซียวเหยาเอาไว้เมื่อครั้งใช้ยาปลุกกำหนัดจนถูกสั่งเนรเทศให้ออกไปก่อนหน้าแล้ว แต่ว่านางยังกล้ากลับเข้ามา ส่วนเอี้ยนหนันเฟยนั้นต้องโทษฐานล่วงเกินหลี่เซียวเหยากลางตลาดโดยการโต้เถียงกับเชื้อพระวงศ์ต่อหน้าชาวเมืองมากมาย ทั้งสามคนถูกหลี่ซ่งหมินสั่งเนรเทศออกนอกแคว้นให้ไปอยู่ด้วยกันยังดินแดนห่างไกล ด้วยเหตุนี้ทั้งสามคนที่ประกอบด้วยหนึ่งบุรุษเอี้ยนหนันเฟย สองสตรีหลิงอวิ๋นกับเซียงอวี๋ จึงจำต้องกลายเป็นสามคนผัวเมียไปโดยปริยาย... “เมื่อคืนเจ้าได้ปรนนิบัติหนันเฟยไปแล้ว คืนนี้ย่อมเป็นข้า เจ้าเอ่ยอันใดออกมากัน”เสียงหวานล้ำของหลิงอวิ๋นเอ่ยขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์อยู่ตรงริมระเบียงของบ้านหลังหนึ่งที่ใช้สำหรับสร้างครอบครัวสามคนผัวเมียภายในเขตแดนอันห่างไกลความเจริญของเมืองหลวงนางรู้สึกขัดหูยิ่งนักที่เซียงอวี๋บอกกล่าวแก่นางว่าหนันเฟยจะเรียกหาเซียงอวี๋อีกในคืนนี้“ข้าจะทำอย่างไรได้ ในเมื่อเป็นความต้องการของพี่เฟย”เซียงอวี๋เ

หลี่เซียวเหยาในชุดเจ้าบ่าวรีบเดินอย่างงามสง่าเข้าไปประคองร่างระหงของเจินเจินในอาภรณ์สีมงคลพลางกระซิบ “ข้าแอบเตรียมการเพื่อเจ้ากับลูกของเรา”“หา!” เจินเจินยังคงอุทาน สมองของนางเริ่มคิดสิ่งใดไม่ออกอีกแล้วหลายวันมานี่นางมัวแต่คลุกอยู่กับเหล่าแม่ทัพและหัวหน้าเหล่าสมุนเพื่อเตรียมแผนการไปถล่มเมืองรวมเป็นหนึ่งเดียวเพื่อสร้างอาณาจักรโดยไม่รู้เอาเสียเลยว่า หลี่เซียวเหยาของนางกำลังเตรียมงานแต่งงานให้นางอยู่แต่...เดี๋ยวนะเขาเตรียมงานแต่งงานนี้เอาไว้ให้นางกับใครนะกับลูกลูกของเราหือ!?“ท่านหมายความว่าอย่างไร” เจินเจินเอ่ยถามออกมาอย่างโง่งมไม่สร่างซาผ่านผ้าคลุมหน้าสีแดง “ลูกของเรารึ”ครานี้เป็นหลี่เซียวเหยาบ้างที่งุนงง“อะไรของเจ้า” ชายหนุ่มเอ่ยถามออกไปอย่างไม่เข้าใจ “เจ้ากำลังตั้งครรภ์อยู่ยามนี้ เช่นนั้นแล้ว งานแต่งงานก็ต้องทำเพื่อเจ้าและลูกของเราในคราวเดียวกัน”“ข้ารึ” เจินเจินอุทานออกมาอีก “ข้าตั้งครรภ์รึ”“อะไรของเจ้า” หลี่เซียวเหยาเริ่มฉุนเฉียว “มานี่เลย” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงดุขณะประคองกอดเจินเจินให้รีบเดินเข้ามาเพื่อทำพิธีแต่งงานให้แล้วเสร็จโดยเร็ว นางกำลังจะบิดพลิ้วหาเรื่องเบี

เมื่อทั้งสองนั่งจิบชาตามอัธยาสัยตามประสาพี่น้องยามอยู่กันเพียงลำพังโดยปลอดคนนอกแล้วจึงเอ่ยต่อในเรื่องสำคัญ“ข้าอยากให้เจ้ารับตำแหน่งชินอ๋องแล้วพาทหารกับพวกพ้องสมุนของฝ่ายอิทธิพลมืดไปรวบรวมดินแดน” หลี่ซ่งหมินเอ่ยตามสิ่งที่ตนได้ตั้งใจเอาไว้นานแล้วเขายังคงเอ่ยต่อ “ข้าอยากให้เจ้าปกครองแผ่นดินที่ได้ทำการรวบรวมและที่นั่นเจ้าใหญ่ที่สุด แม้แต่มารดาของเจ้าก็ไม่มีสิทธิ์ เจ้าคิดว่าอย่างไร”“เสด็จพี่” หลี่เซียวเหยาถึงกับอึ้งด้วยคาดไม่ถึงเกี่ยวกับเงื่อนไขอย่างนี้ของฮ่องเต้“เจ้าควรจะรับตำแหน่งนี้เสียที เจ้าปฏิเสธข้ามานานมากแล้วนะ เซียวเหยา” หลี่ซ่งหมินยังคงเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบเขาเคยพยายามจะแต่งตั้งตำแหน่งอันยิ่งใหญ่ให้กับน้องชายอันเป็นที่รักของเขาเป็นนานแล้ว แต่น้องชายของเขาผู้นี้กลับไม่นิยมอำนาจ สนใจแต่ธรรมะและจมปลักอยู่กับอดีต คิดแต่จะกลับไปอยู่เป็นเพียงองค์ชายที่แคว้นหลี่หลี่ซ่งหมินยังคงเอ่ยต่อ “ฝีมือการต่อสู้ของเจ้านับได้ว่ามีดีเหนือผู้ใด ความสามารถทางการทหารก็มิได้ยิ่งหย่อน อีกทั้งความรู้เชิงบุ๋นของเจ้าก็หาใครเทียบชั้นได้ไม่ เซียวเหยา...ข้าดีใจที่เจ้าตื่นจากฝันร้าย เรื่องนี้ต้องยกคว

เจินเจินเพียงยกขาเรียวงามของตนขึ้นเพื่อแยกออกพร้อมรองรับต้นขาเรียวยาวของหลี่เซียวเหยาที่พร้อมแล้วสำหรับขั้นตอนอันสำคัญ “แง๊ แง๊” พลันเสียงลูกน้อยก็ดังขึ้น“รอครู่เดียวนะเพคะ องค์หญิง ประเดี๋ยวเสด็จแม่ก็มาแล้วเพคะ” ตามด้วยเสียงของเสี่ยวเหมยดังอยู่หน้าประตูห้องนอน“ประเดี๋ยวข้าน้อยเคาะประตูห้องก่อนนะเจ้าคะ” ซิงซิงและจิงเยว่รีบเอ่ยตามก๊อก ก๊อก ก๊อก และเสียงเคาะประตูก็ดังตามมาโอว...สวรรค์!!!เจินเจินและหลี่เซียวเหยาเจ้าของห้องนอนถึงกับหน้าถอดสีเพียงไม่นานทั้งเจินเจินและหลี่เซียวเหยาที่ใช้เวลาเพียงน้อยนิดใส่เสื้อผ้ากันอย่างเร่งรีบก่อนจะเดินมาเปิดประตูห้องนอนให้บุตรสาวของตนได้เข้ามา “องค์หญิงร้องไห้งอแงอยากหาเสด็จพ่อเสด็จแม่เพคะ” เสี่ยวเหมยที่รับหน้าที่เป็นพี่เลี้ยงให้ลูกของเจินเจินเอ่ยขึ้นอย่างนึกห่วงใยในสภาพจิตใจของธิดาหนึ่งเดียวของคนทั้งคู่ และยิ่งรู้สึกดีเมื่อองค์หญิงน้อยเงียบกริบเพียงเพราะมองเห็นหน้าของบิดามารดา หลี่เซียวเหยารีบเอื้อมมือของตนขึ้นเพื่อรับตัวบุตรสาวหน้าตาจิ้มลิ้มพวงแก้มเปล่งปลั่งเอามาอุ้มไว้แนบอกอย่างทะนุถนอมรักใคร่ตามด้วยเจินเจินช่วยจับประคองก่อนจะพากันเดินไป