All Chapters of เมื่อต้องสวมบทเป็นนางร้ายอุ่นเตียง: Chapter 61 - Chapter 67

บทที่สิบสี่ นางร้ายเป็นว่าที่พระชายา“โอ๊ย”เสียง โอ๊ย!จากการโดนของร้อนดังขึ้นสร้างความประหลาดใจในความเงียบงันของลานหน้าตำหนักอ๋องอย่างยิ่งเนื่องจากมันทั้งไร้อารมณ์ตามเสียงร้องนั้น อีกทั้งยังร้องออกมาช้าเกินกว่าจะเชื่อได้คำอุทานนั้นช่างไม่เหมาะสมกับท่าทีเยือกเย็นน่าเกรงขามของจ้าวอี้หานแม้แต่น้อย จนเหล่าทหาร องครักษ์ และสาวใช้พากันชะงักค้าง แอบสบตากันไปมาราวกับกำลังถามว่า"เมื่อครู่ท่านอ๋อง...ร้องว่าอะไรนะ"เสียงกึกกักของชุดเกราะเบา ๆ ดังขึ้นเมื่อชายหนุ่มผู้อาวุโสที่สุดในกลุ่มองครักษ์กลืนน้ำลายอย่างยากลำบากก่อนหันไปกระซิบกับลูกน้องเบา ๆ ว่า“นั่นเป็นการเสแสร้งแน่นอน ข้าเคยเห็นตอนท่านอ๋องโดนธนูยิงทะลุหัวไหล่ยังไม่ร้องสักแอะ…”ทว่าอ๋องหนุ่มกลับทำหน้าราวกับเจ็บจริง ตบชายเสื้อเปียกเนื้อกวางตุ๋นเบา ๆ ก่อนจะเบือนสายตาคมกริบไปยังหญิงสาวที่ยืนตัวแข็งราวท่อนไม้“เจ้าก่อเรื่องเช่นนี้แล้วยังคิดจะไม่รับผิดชอบอีกหรือ” น้ำเสียงเข้มขรึมดังขึ้นพร้อมดวงตาลุกวาวที่มองตรงมาราวกับพญาเสือมองเหยื่อหลี่จื่อเหยาถอยกรูดหนึ่งก้าวทันที ตาโตด้วยความตกใจ “รับผิดชอบหรือเพคะ ย่อมต้องเป็นเช่นนั้น ละ แล้วหม่อมฉันจ

บรรยากาศในห้องสงบอย่างประหลาดหลังจากหลี่จื่อเหยาเช็ดตัวให้เสร็จ นางไม่กล้าสบตาเขานานเกินไป จึงทำทีเป็นจัดขวดยาและผ้าทั้งหลายใส่ตะกร้า หันหลบใบหน้าคมเข้มของชายหนุ่มที่ยังนั่งอยู่กับที่ ราวกับกำลังใช้ความคิดบางอย่างอยู่เงียบ ๆเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นช้า ๆ“เจ้า...รู้เรื่องข่าวลือของพวกเราที่กำลังแพร่ตอนนี้หรือไม่”หลี่จื่อเหยาชะงักเงยหน้าทันที “รู้เพคะ หม่อมฉันเพิ่งรู้เมื่อเช้าและตกใจมาก ไม่รู้ว่าใครเป็นคนปล่อย แต่หม่อมฉันไม่ได้เป็นคนทำจริง ๆ นะเพคะ”เสียงนางสั่นนิด ๆ เพราะในใจยังกลัวว่าอีกฝ่ายจะคิดว่านางอยากจับเขาเป็นพระสวามี“พอแล้ว”เสียงเย็นของเขาตัดบทอย่างนุ่มนวลแต่เด็ดขาด หลี่จื่อเหยาเงียบกริบทันที ยืนกอดตะกร้ายาแน่นราวกับมันคือโล่ป้องกันตัว“ข้าเชื่อเจ้า...เพราะข้ารู้ว่าใครเป็นคนปล่อยข่าว”“จริงหรือเพคะ”ชายหนุ่มพยักหน้าเบา ๆ สายตาคมนั้นมีแววเจ้าเล่ห์อยู่ลึก ๆ คล้ายเขาเองนั่นแหละวางหมากไว้ล่วงหน้า“ข่าวลือมันแพร่ไปจนยับยั้งไม่ทันแล้ว หากปล่อยไว้นาน ชื่อเสียงเจ้าจะยิ่งแย่ลง และข้าก็จะกลายเป็นคนไร้ความรับผิดชอบ ดังนั้นทางออกเดียวคือ…”“…”“แต่งงานกับข้า”“!!”หลี่จื่อเหยาถึงกับยืนนิ่ง

บทที่สิบเจ็ด นางร้ายเมาแล้วสร้างเรื่องในห้องชั้นสองของหอนาง เวลานี้จากตอนแรกเป็นห้องคุยเจรจางานหาผลประโยชน์ร่วมกัน บัดนี้ได้กลายเป็นห้องที่เต็มไปด้วยความบันเทิง ผ่อนคลายอารมณ์เสียงพิณคลอเบา ๆ คลอเคล้าแสงตะเกียงสีชมพูสลัว ๆ บรรยากาศอบอวลด้วยกลิ่นบุหงาและกลิ่นสุราผสมกันจนชวนให้เวียนหัวสำหรับคนทั่วไปแต่ไม่ใช่กับหลี่จื่อเหยาที่กำลังเคลิบเคลิ้มเพราะเหมือนได้หวนคืนถึงวันเก่า ๆ ในชาติที่แล้วก่อนเรียนมหาลัย มีบางครั้งหญิงสาวและเพื่อนพากันไปเที่ยวคลับ เต้นและแข่งกันจีบหนุ่มในคลับหรูเพื่อผ่อนคลายความเครียดจากการอ่านหนังสือจนสอบติดคณะแพทย์ตามที่หวังหลี่จื่อเหยาในยามนี้เหมือนสตรีร่างใหม่เพราะดื่มสุราไปหลายจอก แววตาเจ้าเล่ห์ล้ำลึกนั่งไขว่ห้างอยู่บนเบาะนวมนุ่ม ผินหน้ายิ้มละไมให้นายโลมที่มามาจัดหามาให้ช่วยแขกรินสุราไม่ไกลนั้นก็มีอาอีและผู้คุ้มกันยืนมองหน้ากันเคร่งเครียดไม่รู้จะห้ามปรามคุณหนูของตนเองอย่างไรดี จะให้พากลับจวนตอนนี้ก็สายไปเสียแล้วบุรุษนายโลมสองคนหน้าตาขาวเพราะพอกแป้งเดินเข้ามา นั่งลงข้างหลี่จื่อเหยาอย่างว่าง่าย สีหน้ายิ้มแย้มประจบเอาใจเป็นที่สุด จนหลี่จื่อเหยาใจอ่อนยื่นถุงตำลึงเงิน

บทที่สิบแปด นางร้ายร้อนแรง“เจ้ากำลังเมา”เสียงเขาแผ่วลงกว่าทุกครั้ง พลางคลายวงแขนให้ห่างออก แต่แทนที่หลี่จื่อเหยาจะดีดตัวถอยหนี นางกลับรั้งเสื้อคลุมของเขาไว้แน่น ใบหน้าซุกเข้าที่แผงอกอย่างเต็มแรง ริมฝีปากกระซิบอู้อี้“ก็เจ้าหล่อ…หล่อเกินไป…”จ้าวอี้หานแทบหลุดหัวเราะออกมา หากไม่ใช่เพราะร่างกายนางกำลังกดทับอยู่และมือเล็ก ๆ กำลังคืบคลานไปบนอกเขาราวกับสำรวจทรัพย์สมบัติ“นี่มัน…”คำพูดติดค้างในลำคอ เมื่อจู่ ๆ มือของนางแตะลงตรงจุดที่ทำให้กล้ามเนื้อเขาตึงเครียดขึ้นมาโดยอัตโนมัติหญิงสาวขยับตัวคร่อมตักเขา ผ้าคลุมไหล่ผืนบางพลิ้วเลื่อนเปิดเผยเนินไหล่ขาวนวล“จะหยุดทำไม…”เสียงกระซิบเจือกลิ่นสุราเอ่ยขึ้น พลางจ้องตาเขาอย่างไม่หวาดหวั่น ดวงตาคมของอ๋องหนุ่มวูบหนึ่งทอประกายวาบขึ้นในความมืด ก่อนเขาก็หันหน้าไปยังประตู เพียงแค่กระตุกมุมปากเล็กน้อย ทหารทั้งหลายที่ก้มหน้าอยู่ด้านนอกก็สะดุ้งเฮือก ก่อนจะพากันเดินถอยออกห่างอย่างเงียบงันไม่ต่างจากเงาในราตรีไม่ทันไร เสียงประตูบานใหญ่ก็ค่อย ๆ ปิดลงอย่างแนบเนียน...ปังท่ามกลางความเงียบสงัดในห้องพักที่แสงเทียนสลัวไหวอยู่บนโต๊ะไม้ จ้าวอี้หานก้มลงกระซิบชิดริมฝีป