Semua Bab เมื่อต้องสวมบทเป็นนางร้ายอุ่นเตียง: Bab 71 - Bab 80

บทที่ยี่สิบสาม นางร้ายโดนเล่นงานหลิวเยี่ยนจือที่เพิ่งเดินเข้างานมากับสหายวัยเด็กผู้สูงศักดิ์ของตน อ๋องจ้าวอี้หานกำลังเดินผ่านแนวพุ่มดอกเหมยที่ปลูกไว้เรียงรายในสวน นางสวมอาภรณ์บางเบาสีอ่อน ปักลวดลายดอกเหมยดูอ่อนหวาน กิริยาท่าทางยังคงอ่อนช้อยดั่งหญิงงามในบทกวีสายตาหญิงสาวเหลือบไปเห็นหลี่จื่อเหยา ยืนอยู่คนเดียวริมสระน้ำใต้ต้นหลิวที่เริ่มผลิดอก นางหยุดชะงักครู่หนึ่งก่อนจะหันมาเอ่ยกับสหายผู้เดินเคียงอยู่ด้านข้าง“หม่อมฉันเห็นคุณหนูหลี่จื่อเหยาอยู่ตรงนั้นเพคะ เช่นนนั้นขอตัวไปพูดคุยกับนางก่อนนะเพคะ”จ้าวอี้หานผู้ที่เดินมาด้วยกันเงียบ ๆ ตามคำเชิญของไทเฮาในฐานะพระโอรส ยังไม่ทันได้ตอบรับหรือเอ่ยสิ่งใด แววตาเรียบนิ่งของเขาก็ทอดมองไปยังร่างบอบบางของสตรีอีกผู้ใต้ต้นไม้ใหญ่ ใบหน้าเรียบเฉยเปลี่ยนเป็นประหลาดใจเล็กน้อย“ข้าจะไปด้วย...”แต่ไม่ทันจบประโยค เสียงฝีเท้าเร่งร้อนและน้ำเสียงนอบน้อมก็แทรกเข้ามา“ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ ไทเฮาทรงมีรับสั่งให้มาเชิญพระองค์ไปนั่งร่วมชมบุปผาด้วยกัน โปรดตามกระหม่อมไปทางตำหนักข้างในเถิดพ่ะย่ะค่ะ”เป็นขันทีของไทเฮาที่โค้งตัวอยู่ตรงหน้าด้วยสีหน้าจริงจังจ้าวอี้หานขมวดคิ้วขั

บทที่ยี่สิบห้า นางร้ายตกหลุมรักมือหนายังจับข้อมือของหลี่จื่อเหยาไว้อย่างแผ่วเบา ขณะนั้นชายหนุ่มเอียงหน้าเล็กน้อย จ้องดวงตาคู่งามที่กำลังหลุบต่ำไม่กล้าสบตา“เจ้าจะให้ข้าจัดการคนที่ทำเจ้าเจ็บอย่างไรดี” เสียงทุ้มต่ำของจ้าวอี้หานดังขึ้นขณะใช้ผ้าเช็ดเลือดแห้งบนข้อมือของหลี่จื่อเหยาอย่างอ่อนโยน ใบหน้าคมคร้ามแม้จะดูเรียบเฉย แต่สายตากลับร้อนแรงดั่งเปลวไฟซ่อนอยู่ภายในหลี่จื่อเหยาเงยหน้าขึ้นช้า ๆ อย่างไม่แน่ใจ“ท่านอ๋อง ท่านโกรธแทนหม่อมฉันหรือเพคะ”“เจ้าถามเหมือนไม่รู้จักข้า” เขาเอียงหน้ามองด้วยแววตาจริงจัง “ข้าไม่เคยยอมให้ใครแตะต้องคนของข้าได้แม้ปลายเล็บ”หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่น ใจเต้นโครมครามอีกรอบจนจะหายใจไม่ออกอยู่แล้ว“แล้วถ้าหากคนที่ทำร้ายหม่อมฉันคือคุณหนูซุนตานถิงเพคะ นางเป็นหลานสาวของไทเฮาซึ่งก็คือญาติของมารดาพระองค์นะเพคะ…”จ้าวอี้หานพ่นลมหายใจเบา ๆ อย่างหมดความอดทน“นางแค่หลาน ไม่ใช่แม่ข้าเสียหน่อย”คำตอบตรงไปตรงมาเล่นเอาหลี่จื่อเหยาถึงกับตาโต“เจ้าอยากให้ข้าจัดการอย่างไร บอกมาได้เลย”เขาหยิบมีดเล็กประจำตัวขึ้นมากะทันหัน ลูบนิ้วช้า ๆ แล้วพูดต่อเรียบ ๆ“ให้ตัดนิ้วที่ข่วนเจ้าดีหรือไม่

บทที่ยี่สิบเจ็ด นางร้ายเอาชนะใจกลิ่นสมุนไพรหอมอ่อนคลุ้งไปทั่วบริเวณหน้าร้านเหมยฮวาบานยามหนาว เสียงพูดคุยเจื้อยแจ้วของลูกค้าหญิงสาวบ้าง เด็กสาววัยแรกแย้มบ้าง และแม้แต่ฮูหยินวัยกลางคนต่างก็นั่งรอคิวเพื่อพบกับคุณหนูเจ้าของร้านผู้มีชื่อเสียงเรื่องการรักษาโรคผิวหนังและความงามรถม้าประจำวังหลวงแล่นมาหยุดหน้าร้านโดยไร้พิธีรีตอง ผู้ติดตามเพียงไม่กี่คนก้าวตามเสด็จอย่างเงียบงัน ไทเฮาทรงแปลงพระองค์ด้วยฉลองพระองค์สีสุภาพมิได้หรูหราเกินหน้าใคร ทำให้คนในร้านไม่มีใครสังเกตว่าท่านคือพระมารดาของฮ่องเต้ผู้ยิ่งใหญ่พระเนตรทรงกวาดมองรอบร้าน เห็นหญิงสาวคนหนึ่งกำลังตรวจผิวหนังบริเวณแขนของหญิงชราคนหนึ่งที่แต่งตัวซอมซ่ออย่างตั้งใจ“ท่านไม่ต้องกังวลนะเจ้าคะ ข้าให้ยาโดยไม่คิดเงินแล้วจะมีขี้ผึ้งสูตรที่ทำจากรากชะเอมกับเปลือกสนให้กลับไปทาเช้าเย็นด้วย” หลี่จื่อเหยาเอ่ยเสียงนุ่ม “ไม่เกินเจ็ดวัน ผื่นจะจางลงแน่นอนเจ้าค่ะ”หญิงชรานั้นน้ำตาคลอด้วยความซาบซึ้ง โค้งตัวคำนับไม่หยุด“คุณหนูมีเมตตายิ่งนัก ถึงข้าไม่มีแม้แต่จะซื้อข้าวแต่อยากอวยพรขอให้ท่านเจริญยิ่ง ๆ เถิดเจ้าค่ะ”ไทเฮายืนนิ่งมองภาพนั้นอยู่เนิ่นนาน จากนั้นก็เดิ

บทส่งท้ายชายหนุ่มเดินเข้าไปและหยุดยืนอยู่เบื้องหลัง ห่างเพียงหนึ่งฝ่ามือจากหญิงสาวยืนนิ่ง ลมหายใจสั่นน้อย ๆ ทั้งที่ใบหน้าไม่กล้าหันกลับไปหาเขาไม่พูด นางเองก็ไม่พูดทว่าเพียงอึดใจเดียว แขนแข็งแรงก็โอบรั้งเอวบางจากด้านหลังเข้าหาอกอย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นไม่เร่าร้อน หากแต่มั่นคงเสียจนใจแทบละลาย“เจ้าหนาวหรือไม่…”เสียงทุ้มต่ำกระซิบข้างขมับ พร้อมลมหายใจอุ่นร้อนที่ทำให้ขนอ่อนลุกชันหญิงสาวพยักหน้าเบา ๆชายหนุ่มจึงคลายเสื้อคลุมของตน แล้วห่มคลุมให้ทั้งสองร่างร่วมกันอยู่ภายในนั้นมือหนึ่งยังโอบเอวนางไว้อย่างหวงแหน ขณะที่มืออีกข้างเอื้อมจับมือนางขึ้นมากุมแน่น ราวกับกลัวจะสูญเสียไป“คืนนี้ความจริงข้าแค่อยากอยู่ใกล้เจ้า” เขากระซิบอีกครั้ง“อยู่ใกล้แบบนี้หรือเพคะ…”เสียงสั่นแผ่วของหญิงสาวถามกลับเบา ๆ ขณะเอียงตัวพิงแผงอกเขาโดยสมัครใจชายหนุ่มกดปลายคางลงแนบกระหม่อม กอดนางแน่นขึ้นราวกับต้องการผสานเงาร่างทั้งสองเป็นหนึ่งเดียวความเงียบแผ่ขยายรอบกาย แต่ภายในอกกลับเร่าร้อนราวเปลวไฟที่ไม่มีวันมอดหลี่จื่อเหยาเอียงหน้าเล็กน้อย ดวงตากลมโตค่อย ๆ สบกับนัยน์ตาดำขลับของบุรุษตรงหน้าแววตานั้นทั้งลึกล้ำและมั่นค

บทที่หนึ่ง ลูกค้าใจป้ำ“มีคนมาติดต่อขอซื้อตัวท่านอีกแล้วเจ้าค่ะ คราวนี้เสนอเงินมากถึงทองพันชั่ง!”พัดในมือนางค้างกลางอากาศเพียงชั่ววินาที ก่อนจะกระตุกยิ้มอย่างเย้ยหยันที่มุมปาก“กลับไปบอกพวกเขาเหมือนทุกครั้งก็พอว่าข้าไม่ขายตัว”“เจ้าค่ะ แต่...” อาเอ้ออึกอัก สีหน้าไม่สู้ดี “คนกลุ่มนี้ดูไม่ธรรมดาเจ้าค่ะ ข้าเห็นมีผู้ติดตามใส่ชุดคลุมดำเฝ้าอยู่รอบห้องพัก พวกเขาไม่ได้มาเพียงเพื่อขอข้าเกรงว่าอาจมีเรื่องไม่ดี”คำพูดนั้นทำให้หลิวซือเย่ขมวดคิ้วทันที นางวางถ้วยชาลงโดยไม่ดื่ม“ให้ราคาถึงทองพันชั่ง” นางทวนเสียงแผ่ว ดวงตาคมสั่นระริกด้วยแววระแวง “หากพวกเขาไม่บ้าก็ต้องมีจุดประสงค์แอบแฝง ใครบ้างจะเอาเงินขนาดนั้นมาเพียงเพื่อคณิกาผู้หนึ่ง”“แปลกจริง ๆ ด้วยเจ้าค่ะ”“หึ” นางหัวเราะเบาอย่างเย็นชา “ช่างเถอะ คืนนี้ข้าจะกลับไปเรือนนอนแล้ว หากพวกเขาต้องการรอ ก็ปล่อยให้รอเถิดเดี๋ยวก็พากันกลับไปเองหากทนไม่ไหว”“เช่นนั้นให้ข้าสั่งคนคุ้มกันของหอไปเพิ่มหรือไม่เจ้าคะ”“ใช่ แจ้งเรื่องนี้แก่มามาและเจ้าส่งไปเยอะหน่อย เอาให้เต็มหน้าประตูเรือนรับรองห้องนั้น จะได้ไม่กล้าคิดสร้างความวุ่นวายให้หอของเรา”“เจ้าค่ะ”เมื่อสั่งก