All Chapters of สาวใช้พระกาฬ: Chapter 121 - Chapter 130

หนึ่งชั่วยามผ่านไป ภายในตำหนักรับรองของวังหยางอ๋องหยวนคังรีบวางนายเหนือหัวของตนลงบนเตียงนอนอย่างแผ่วเบา เขาสังเกตได้ว่าอาวุธลับที่ปักอยู่นั้นมีคราบเลือดที่เริ่มเปลี่ยนจากสีแดงเป็นสีดำ ฝ่ามือใหญ่จึงรีบฉีกเสื้อของเฟยหลงเซียนเพื่อดูบาดแผลในทันทีเมื่อเสื้อผ้าถูกฉีกออก จึงได้เห็นตรงบาดแผลที่ไหล่กว้างของรัชทายาทหนุ่มอย่างชัดเจน แผลนั้นเริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำสลับสีม่วงคล้ำไปจนทั่ว“รัชทายาททรงถูกพิษ” ราชองครักษ์เอ่ยเสียงเบา แต่ทว่าฟังดูตระหนกอยู่ไม่น้อย เรื่องนี้นับว่าเป็นเรื่องใหญ่นัก หากแต่ต้องเงียบเอาไว้ให้ดีที่สุดหนิงเหมยตกใจยิ่งนัก “อาเซียน” นางรีบกอดคนเจ็บเอาไว้แน่น“ข้าไม่เป็นไร” เสียงแหบพร่าเอ่ยออกมาอย่างยากเย็นมิใช่ว่าเขาจะไม่เคยโดนปองร้ายหรือถูกวางยาพิษเสียเมื่อไหร่ เรื่องแบบนี้เคยเกิดมาแล้วออกบ่อยไป แต่คนตรงหน้ากลับไม่ใช่เฟยหลงเซียนจึงเกรงหนิงเหมยจะร้องไห้จนเหนื่อยเกินไป เขาตบแผ่นหลังนางเพื่อปลอบประโลมทว่าด้วยพิษที่บาดแผลกำลังแล่นพล่านอย่างรวดเร็ว ทำเขาถึงกับสำลักโลหิตออกมา“อาเซียน!” หนิงเหมยร้องเรียกชายหนุ่มเสียงดัง นางรีบเอื้อมมือเช็ดเลือดสดๆ ออกจากริมฝีปากเขา “อดทนไว้อาเซีย

มีเพียงหยางเหอจินเท่านั้นที่รู้ว่าเจินเจินน้อยเป็นเช่นไร และไม่ว่านางจะแสดงตัวตนในด้านใด ล้วนถูกใจเขาทั้งสิ้นชายหนุ่มเริ่มควบคุมตนเองกับมารยาของเด็กสาวตรงหน้าได้แล้ว เขาจึงนั่งนิ่งๆ ที่เก้าอี้ เครื่องหน้าคมคายเรียบเฉย สายตาคมดำคล้ายไม่ใส่ใจอะไรเลย ริมฝีปากคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้มตลอดเวลา เรียวนิ้วแกร่งเพียงยกขึ้นเป็นสัญญาณ ให้น้องน้อยมานั่งที่ตักอุ่นซูเจินเดินกรีดกรายอย่างเป็นธรรมชาติ มิได้ปรุงแต่งใส่จริตแม้แต่น้อย ดวงตากลมโตมองพี่ชายอย่างไร้เดียงสา พร้อมพาร่างงามเคลื่อนกายอย่างแช่มช้อยมานั่งลงที่ตักแกร่งตามคำเชื้อเชิญ“พี่ชาย...” เสียงหวานใสเริ่มเอ่ยคำ ยามที่วงแขนนวลเสลาโผล่พ้นสาบเสื้อเมื่อเอื้อมขึ้นมารัดรอบคอเขา ใบหน้านวลผ่องเอียงเล็กน้อยอย่างชิดใกล้ ปล่อยกลิ่นหอมรัญจวนใจใส่คนฟัง“ข้าคิดจะพรากหนิงเหมยออกจากรัชทายาท แล้วกลับไปบ้านเดิมนางเพื่อล้างผลาญยึดทุกสิ่งมา”หยางเหอจินก้มหน้ามองนางที่แนบชิดพลางรับฟังมิได้ต่อคำเสียงหวานน่าฟังยังคงเอ่ยให้ได้ยิน “แต่ข้าไม่อาจตัดใจทำคนรักกันให้แยกจาก และไม่อาจเข่นฆ่าผู้บริสุทธิ์ บ่าวไพร่บ้านหลิ่งล้วนเป็นชาวบ้านไร้ฝีมือ ข้าคิดได้แล้วเจ้าค่ะ” คนบริสุท

ภายในห้องโถงของเรือนกลางของคฤหาสน์หลิ่งหมิงบุคคลผู้มาเยือนยังคฤหาสน์แห่งนี้ หาใช่บุคคลสามัญ แต่เป็นถึงท่านอ๋องสูงศักดิ์ มาพร้อมขบวนขันทีผิวผ่องและนางกำนัลงดงาม ติดตามด้วยทหารร่างกำยำน่าเกรงขามอีกนับร้อยนาย เหล่าบ่าวไพร่ในคฤหาสน์ของหลิ่งหมิงพากันมองขบวนที่เดินเป็นระเบียบเข้ามาด้วยอาการอ้าปากตาค้างตามๆ กัน และยิ่งต้องตะลึงงันเมื่อมองไปยังบุรุษผู้หนึ่งที่เดินอย่างสง่างามกลางกลุ่มของขบวนบุรุษผู้นั้นอยู่ในอาภรณ์สีน้ำเงินเข้มขลิบทอง ท่วงท่าเคร่งขรึมน่ายำเกรง รูปโฉมหล่อเหลามาก แต่กลับเต็มไปด้วยความเย็นชาแผ่กลิ่นอายมืดดำ แววตาของเขาคมกริบราวคมกระบี่พร้อมปลิดชีวิตผู้คนให้ตายตก ให้ความรู้สึกเย็นเยียบเสียดแทงลึกถึงกระดูกดำ เขาเดินเข้าห้องโถงแห่งนี้ด้วยท่าทีเรียบเฉย นายทหารสี่คนรีบปรี่ไปยกเก้าอี้ตัวใหญ่ภายในห้องมาตั้งยังกลางห้อง เหล่าบ่าวรับใช้ส่วนพระองค์รีบคุกเข่าลงอย่างพร้อมเพรียง พวกเขาค้อมกายเรียงรายอย่างนอบน้อมหน้าเก้าอี้ รอบุรุษสูงศักดิ์เคลื่อนพระวรกายสูงค่ามานั่งลงเมื่ออาภรณ์เนื้อดีสะบัดพึ่บก่อนนั่งลงด้วยมาดทระนงองอาจมากอำนาจแลบารมี เส้นเสียงทุ้มต่ำทรงพลังของนายทหารผู้หนึ่งพลันดัง “พวกเ

การกระทำนั้น ทำลี่จูถึงกับมีสีหน้าดำคล้ำ หมดความงามไปหลายส่วน รวมทั้งเจิ้งเหวินหลาง ที่มีสีหน้าย่ำแย่ลงเรื่อยๆ เขารู้สึกว่า ตนเองช่างต่ำตมเยี่ยงดินโคลน มิอาจเอื้อมอีกต่อไปอึดใจเสียงคำรามของทหารพลันเอ่ยสั่งการให้ทุกคนที่คุกเข่าทำความเคารพท่านหญิงหยางเหอ แต่ละคนจึงทำความเคารพแบบเสียมิได้ ด้วยเห็นสายตาคมกริบราวกระบี่นับพันของท่านอ๋องซูเจินที่วันนี้ปลอมตัวเป็นนางกำนัลอยู่ข้างกายหยางเหอจิน จึงเอียงหน้ากระซิบกระซาบพ่นลมหายใจหอมๆ กับเขา ถึงเรื่องราวของธิดาคนรองบ้านหลิ่งกับชายใจโลเลนามว่าเจิ้งเหวินหลางหยางเหอจินเพียงเลิกคิ้วเล็กน้อย สังเกตผู้คนในห้องโถงอย่างละเอียด เห็นผู้ใหญ่ที่เป็นสตรีสามคน และอีกสองหนุ่มสาววัยออกเรือน ท่าทางบ่งบอกชัดเจนโดยไม่ต้องอธิบาย สตรีสองคนย่อมเป็นมารดาของชายหญิงแต่ละฝ่าย ส่วนสตรีเฒ่าอีกนางหนึ่งคงเป็นแม่สื่อเมื่อเห็นแจ้งอย่างนั้นแล้วจึงแค่นเสียงหัวเราะเบาแผ่วในลำคอคราหนึ่ง แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำเนิบนาบแต่มากด้วยอำนาจออกมา“วันนี้คงเป็นวันดีของพวกเจ้า” เขาเอ่ยไปทางเจิ้งเหวินหลางกับลี่จู “เช่นนั้นแล้วข้าจะเมตตาเป็นพยานให้ดีหรือไม่?”แม้จะเป็นประโยคคำถาม หากแต่ไ

และที่สำคัญ เรื่องดีมักไม่นำพา แต่หากเป็นเรื่องเลวร้ายแล้วนั้น ทุกคนกลับพร้อมใจกันเชื่อ!เจียวลู่ได้แต่มีใบหน้าที่ขาวซีดเครียดตึง อ้าปากพะงาบๆ พยายามจะเอื้อนเอ่ยอย่างยากลำบากแต่จิ้นฝานไม่เว้นช่องว่างให้นางเลยแม้แต่น้อย เขาเข้ากอดรัดเจียวลู่จนแน่น ทำนางจุกเอ่ยอันใดไม่ออกทั้งนั้น ในขณะที่เขายังพูดพร่ำเป็นฉากๆ ตั้งแต่เจอกันจนตกหลุมรักนางที่ชายป่านอกเมืองอันทุรกันดาร และเข้าหอกันที่บ้านหลังเก่าผุพัง จนเจียวลู่ตั้งครรภ์อ่อนๆ แล้วก็หนีหายไป ไม่เจอกันอีกเลยสิบกว่าปี หลิ่งหมิงที่มีใบหน้าดำคล้ำขึ้นเรื่อยๆ ตั้งแต่ยามที่เจียวลู่บันดาลโทสะด่ากราดต่อหน้าเชื้อพระวงศ์ กระทั่งมีชายร่างใหญ่เดินอาดๆ เข้ามา จึงเริ่มเอ่ยคำด้วยน้ำเสียงกดต่ำ ระงับโทสะยากเย็น“นี่มันเรื่องอะไรกัน เจียวลู่”“นั่นสิ มันเรื่องอะไรกันฮูหยินรอง” เสียงนี้เป็นเสียงของมารดาเจิ้งเหวินหลาง นางมิรู้ได้ว่าจะร้องไห้หรือหัวเราะดี วันนี้นางก้าวขาข้างใดออกจากบ้านกัน?อึดใจเสียงหวานแหลมของลี่จูพลันดัง “ท่านแม่ นี่มันเรื่องอะไรกัน ชายผู้นี้เป็นใคร เหตุใดมาพูดจาเยี่ยงนี้!?”เจียวลู่ไหนเลยจะเล่นงิ้วว่องไวได้เหมือนจิ้นฝาน ที่รับจ้างเล่นงิ้วมา