All Chapters of สาวใช้พระกาฬ: Chapter 71 - Chapter 80

เมื่อเดินเข้าห้องโถงมาจึงได้เจอกับบุรุษวัยกลางคนผู้หนึ่ง นั่งจิบชาอยู่ที่เก้าอี้ไม้สลักเคลือบเงาลวดลายหรูหรา “ท่านพี่” เสียงหวานเหลือเกินเอ่ยออกมา เจียวลู่รีบเดินคล้ายไม่รีบเร่งอันใดเข้าไปหาบุรุษท่านนั้นด้วยท่วงท่างดงามแลดูเรียบร้อยสมวัย แต่ให้ความรู้สึกสดใสเยาว์วัยกว่าอายุมากโขนางยังคงเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยน ความนุ่มนวลอ่อนหวานไม่เคยจางหาย กิริยายามมองให้รู้สึกสบายใจสบายตายังคงเดิม ไม่ว่าจะผ่านไปนานเท่าใดเมื่อสตรีคนแรกเอ่ยทักทาย อึดใจจึงตามด้วยน้ำเสียงกังวานแว่วหวานอันแสนสดใสของลี่จู“ท่านพ่อ!” หญิงสาวผู้บริสุทธิ์ผุดผาดรีบเดินเข้าไปหาบุรุษท่านนั้น แล้วคุกเข่ากอดขาเขาด้วยท่าทางออดอ้อนน่ารักน่าใคร่บุรุษท่านนั้นคือ หลิ่งหมิง เขายกยิ้มเล็กน้อยด้วยมาดสุขุมนุ่มลึกกับภรรยาและบุตรสาวอันเป็นที่รักของเขาหนิงเหมยเดินมาหยุดยืนมองภาพบาดใจ ด้วยท่าทางเรียบเฉยเหมือนเคยดังเช่นที่ผ่านมา ความเจ็บปวดร้าวลึกยังคงเกิดขึ้นเหมือนเดิมไม่เคยจางหาย ดวงตาของนางสะท้อนความขมขื่นเต็มไปหมด แต่นางจำต้องเก็บกักความรู้สึกเหล่านั้นเอาไว้ให้ลึกสุดใจ เพราะรู้ดีว่า การเผยมันออกมา หาได้มีประโยชน์อันใด มีแต่จะน่าสมเพชมา

เจียวลู่หรี่ตามองหนิงเหมยพลางครุ่นคิด เจ้าพวกนั้นมิได้มารับค่าจ้างในส่วนที่เหลือ แน่นอนแล้วว่าพวกมันรับส่วนแรกไปแล้วหนีงาน มิได้ทำงานให้สำเร็จลุล่วง นิสัยเยี่ยงโจรไยนางจะไม่รู้ หากพวกมันทำสำเร็จต้องกลับมาขอรับค่าจ้างสิหนิงเหมยเห็นกิริยาของแม่รองเป็นเช่นนั้น จึงคลี่ยิ้มบางเบาเอ่ยเสียงราบเรียบ “บ่าวชายที่ไปด้วยกับข้าถูกจับขังและยอมเป็นพยาน ส่วนโจรป่าที่จับตัวได้ก็ยังอยู่ครบ ยามนี้คนพวกนั้นถูกจับกุมตัวเอาไว้หมดแล้ว รอทางการสอบสวน” ในเมื่อนางถูกมองว่าเป็นคนโกหกมาแต่ไหนแต่ไร นางจึงโกหกหน้าตายได้ง่ายดายนัก “แม่รองคิดเห็นเป็นเช่นไร”เจียวลู่ถึงกับชะงักหนิงเหมยคลี่ยิ้มมากกว่าเดิมยามเอ่ยอีกครา “แม่รองวางใจเถิด หากเหมยเอ๋อร์ที่เป็นเจ้าทุกข์ยังไม่สะดวกให้ไต่สวน คนของทางการก็จะยังไม่ทำอันใด” การพูดเช่นนี้ คนที่อาเจินฆ่าตายทั้งหมด ก็คือคนเป็น ที่มีประโยชน์ใช้ข่มขู่อีกฝ่าย นับว่าดีไม่น้อยหญิงสาวก้าวเท้าเข้าหาแม่รองของตนจนกระซิบให้ได้ยินแค่เพียงสองคน “แต่หากตัวการยังคงยืนยันที่จะยุ่งกับเหมยเอ๋อร์และคนของเหมยเอ๋อร์ ทางการอาจจะไม่นิ่งดูดายอีกต่อไป คงสาวตัวได้ไม่ยาก”เจียวลู่พลันเบิกตากว้างใบหน้าซีด

ยามรุ่งอรุณของวันต่อมา...หนี่ม่านดูแลปรนนิบัติหนิงเหมยแต่งตัวด้วยชุดสีชมพูอ่อนหวาน หากแต่เนื้อแพรพรรณกลับไม่สมฐานะสักเท่าไหร่ เมื่อแต่งกายด้วยความเรียบง่ายแล้วเสร็จ จึงรับอาหารที่เป็นเพียงกับข้าวธรรมดาสามอย่าง ไร้เนื้อสักส่วน เหมือนดั่งเช่นที่เคยเป็นฮูหยินรองดูแลจัดการทุกอย่างในบ้านด้วยสิทธิ์ขาด โดยที่นายท่านหลิ่งดูแลกิจการมากมายนอกบ้านก็เท่านั้นเรื่องยิบย่อยเหล่านี้จึงเป็นเรื่องที่ห่างไกลหูตาของนายท่านหลิ่ง กอปรกับมารยาของสตรีเรียบร้อยอ่อนโยนและคุณหนูผู้บริสุทธิ์สดใสเยี่ยงสองแม่ลูกสายรองนั้น ล้วนกระทำอย่างเจนจัดทุกคราจึงเป็นเช่นนี้ ต่อให้ล่วงรู้ถึงหูของนายท่าน พวกนางสองแม่ลูกก็แค่มารยาบ่ายเบี่ยงและเพิ่มอาหารให้ตามส่วน เสื้อผ้าก็เช่นกันด้วยความชินชาของหนิงเหมยที่มีมาตลอดสิบเจ็ดปี นางจึงมิได้รู้สึกอันใดเท่าไหร่นัก แต่สาวใช้ตัวน้อยยิ่งมองยิ่งให้รู้สึกปวดใจ ภายในห้องส่วนตัวของนายสาวจึงมีแต่ความเงียบงัน ทั้งสองเพียงสบตากันด้วยความเข้าใจในจังหวะนั้นซูเจินก็แอบย่องเข้าห้องมา“อาเจินมาแล้วหรือ” หนี่ม่านถามด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยหาได้ตกอกตกใจอะไร เพราะอาเจินมักจะทำตัวคล้ายองครักษ์เงาไม่

ภายในตลาดของตัวเมืองต้าฉู่ตรงมุมอับของตรอกอันคับแคบ มีชายหนุ่มสามคนในอาภรณ์ธรรมดาเฉกเช่นชาวบ้านทั่วไป มิได้มีสิ่งใดบ่งบอกได้ว่าพวกเขาเป็นใคร มียศศักดิ์อันใด กำลังยืนหลบมุมคล้ายผู้ร้าย คล้ายนักฆ่า ที่คิดจะมาลอบสังหารใครบางคนพวกเขาพากันจ้องมองเป้าหมายที่เป็นหญิงสาวตัวน้อยสามคน ที่เดินเข้าไปในร้านผ้า แล้วออกมาในชุดสีสันสดใส ยิ้มร่าให้กันอย่างอารมณ์ดีเสียงทุ้มต่ำของชายคนหนึ่งเอ่ยขึ้นจากมุมตรงนั้น “รัชทายาทไม่คิดจะเข้าไปหาแม่นางหนิงเหมยจริงหรือพ่ะย่ะค่ะ”ผู้ที่ถูกเรียกขานว่ารัชทายาทยืนกอดอกท่าทางหยิ่งทะนงตอบกลับมา “ข้าจะห่างจากนางสักพัก”เจ้าของคำถามได้แต่ชะงัก แน่งน้อยของเขาอุตส่าห์พาคนงามออกมาแล้ว ไยพระองค์ไม่คว้าโอกาสเอาไว้เล่า?“ห่างสักพักคืออันใด? ทำไมต้องห่างกันสักพัก?” เสียงห้าวใหญ่อีกเสียงหนึ่งเอ่ยถามอย่างนึกขัดใจในบางสิ่ง เขาไม่สบอารมณ์จริงๆ ไม่รู้ทำไม“ท่านอา...” รัชทายาทหนุ่มหรี่ตามองคนถามแล้วตอบ “มันคือระยะทำใจ ข้าต้องการให้เวลาตนเองได้ทำใจรอนางอย่างใจเย็น และให้นางได้ผ่อนคลายไม่อึดอัดจนเกินไป ข้าไม่ต้องการบีบบังคับทำร้ายจิตใจนางอีกแล้ว”ชายผู้ถูกเรียกว่าท่านอาให้นึกขุ่นเคื

ชายป่าริมเมืองมีบึงบัวตามธรรมชาติ ดอกหญ้าดื่นดาษ มิได้สวยงามสักเท่าไหร่ หากแต่บรรยากาศกลับเป็นใจ ให้คู่ชายหญิงได้คุยกันโดยสะดวกหยวนคังมอบหมายให้ราชองครักษ์ติดตามทั้งหลายคอยดูต้นทาง ให้รัชทายาทหนุ่มได้คุยกับว่าที่พระชายาผู้ใจแข็งตามลำพัง โดยคำสั่งของเขาคือ ใครก็ตามที่เข้ามาใกล้บริเวณบึงบัวในระยะยี่สิบจั้งรอบทิศทาง จงลากออกไปให้หมด หนี่ม่านจึงพยายามชะเง้อคอมองบรรดาชายงามอย่างยากลำบาก เมื่อเหล่าองครักษ์หนุ่มอำพรางตัววูบไหวอยู่ไกลเหลือเกินหยวนคังเห็นกิริยาของสาวน้อยเป็นอย่างนั้น จึงแค่นเสียงต่ำในลำคอคราหนึ่ง แล้วออกคำสั่งให้เหล่าองครักษ์ ถอยห่างออกไปอีก!หนี่ม่าน “...!?”ตรงริมบึงบัว...เฟยหลงเซียนยืนก้มหน้ามองนางตรงหน้านิ่งงัน สายตาคู่คมยังคงจับจ้องดวงหน้างามที่ฉายแววอ่อนล้าในแววตานางเป็นสตรีอย่างไรกัน ลำบากขนาดนั้น ไยไม่บอกให้เขาช่วยเป็นถึงคุณหนูใหญ่ในภรรยาเอก แต่ถูกภรรยารองของบิดาข่มแหงสารพัด ฐานะในบ้านที่ควรสูงส่งกลับถูกกดข่มเอาไว้ อาหารก็มิได้กินดี กระทั่งเบี้ยหวัดเสื้อผ้ายังถูกกลั่นแกล้งเสมอมา บิดาก็กระไร เย็นชาใส่ไม่รักใคร่ใยดีเขาที่เป็นถึงรัชทายาทในจักรพรรดิอันยิ่งใหญ่ มีอ