All Chapters of สาวใช้พระกาฬ: Chapter 81 - Chapter 88

เฟยหลงเซียนได้แต่ยืนฟังนิ่ง แต่สายตาคู่คมฉายแววเด็ดเดี่ยวไม่ต่างกัน คำพูดดื้อรั้นจึงบังเกิด “ข้าจะเข้าเฝ้าเสด็จพ่อ ให้พระองค์ออกราชโองการเลย”หญิงสาวเริ่มขมวดคิ้ว “เหตุใดท่านถึงเอาแต่ใจนัก!”ชายหนุ่มพลันชะงักหนิงเหมยยังคงเอ่ย “ท่านคิดว่าตนเองสูงศักดิ์ และข้าต่ำต้อย ท่านจึงทำเช่นนี้ใช่หรือไม่?” น้ำเสียงนางยังคงนุ่มละมุน แต่คนฟังกลับตะลึงก่อนเงียบไปหญิงสาวยังคงมีน้ำเสียงน่าฟังยามพร่ำบ่น “ข้ายอมให้เรื่องราวบานปลายมาถึงขนาดนี้ ท่านจึงทำกับข้าเยี่ยงสตรีด้อยค่า ใช่หรือไม่?”อีกครั้งที่รัชทายาทหนุ่มได้แต่เงียบงัน สายตาคู่คมจ้องนิ่งที่นาง ริมฝีปากได้รูปเม้มสนิทเป็นเส้นตรงตั้งแต่เกิดจนเติบใหญ่ บิดามารดาล้วนตามใจ สิ่งของมากมายล้วนประเคนไม่เคยขาด มีสิ่งใดบ้างที่เขาขาดแคลน คำตอบคือไม่มีหากแต่สตรีนางนี้ กำลังทำให้เขาได้เปิดหูเปิดตานางช่างใจแข็งนัก เขาบอกชอบนาง แต่นางกลับตอกกลับว่าไม่ชอบเขา เขาขอนางแต่งงาน แต่นางกลับบ่ายเบี่ยง และทั้งๆ ที่มีรับสั่งที่ไม่อาจปฏิเสธ แต่นางกลับพยายามยื้อเวลาหากเป็นสตรีนางอื่น คงกระโดดเข้ากอดเขาจนแนบแน่นไปแล้วอีกคราที่ดวงเนตรสีนิลจ้องนิ่งที่ดวงหน้างาม ริมฝีปากหยั

“อดทนไว้ น้องพี่”สองพี่น้องหมอเทวดาพากันวิ่งหนีคนบางกลุ่มมาตามทางแม้ไม่ได้หันหน้าไปมอง แต่หยางเหอจินกับซูเจินล้วนจดจำได้เป็นอย่างดี ทว่าสิ่งที่ทั้งสองสนใจกลับไม่ใช่สองพี่น้องแปลกประหลาดคู่นี้ เมื่อหางตาของคนทั้งคู่เหลือบไปเห็นคนชุดดำที่มีสัญลักษณ์ขลิบสีเหลืองเด่นบริเวณสาบเสื้อตรงลำคอหมาป่าทมิฬ!ดวงตากลมโตบนใบหน้าจิ้มลิ้มพลันเย็นเยียบ กลิ่นอายสังหารพลันเข้มข้น ซูเจินเริ่มจับอาวุธประจำกายครานี้ หยางเหอจินย่อมไม่ให้น้องน้อยต้องออกแรง เห็นได้ชัดว่านางยังไม่สามารควบคุมพลังของตนเองเมื่อผสานกับอาวุธร้ายกาจนั่นชายหนุ่มจึงเอื้อมฝ่ามือขึ้นแตะไหล่บางของหญิงสาวหมายห้ามปราม ก่อนเบี่ยงร่างสูงใหญ่ออกมายืนบังร่างเล็กเอาไว้ ขุมพลังมากมายพลันถูกส่งออกมาจากเรือนร่างเขา พลังลมปราณไม่ธรรมดาพร้อมกลิ่นอายสังหารเหนือสามัญไหลวนอยู่รอบกายแกร่ง แม้ไร้อาวุธในมือแต่ความสะพรึงกลับเด่นชัดยิ่งกว่าเครื่องจักรสังหารใดซูเจินรับรู้ได้ถึงคลื่นความรุนแรงที่ซุกซ่อนอยู่ในตัวเขา แววตาคู่คมบนใบหน้าหล่อเหลาของชายตรงหน้าทอประกายเฉียบขาด ทั้งเย็นชาร้ายกาจและดำสนิทจนน่าตกใจนั่นคือสายตาเดียวกับท่านพ่อ ขุมพลังมหาศาลที่มองไม่

เนื่องจากสองพี่น้องสกุลหลวนยึดถือเจินเจินน้อยเป็นผู้มีพระคุณ ทั้งยังได้เห็นนางมีฝีมือร้ายกาจให้ประจักษ์เมื่อครั้งก่อนหน้า ว่าจะสามารถปกป้องพวกเขาได้ เป้าหมายในการยึดเหนี่ยวเพื่อซ่อนเร้นตัวตนของพวกเขา ย่อมไม่อาจเป็นอื่นหยางเหอจินย่อมรู้แจ้งในทุกเรื่องราว เขาจึงเลือกที่จะใช้ตนเองเป็นเป้าให้ศัตรูปรากฏตัวจากที่ลับ โดยการรับตัวหมอเทวดาสองพี่น้องที่เป็นเป้าหมายของกลุ่มมืดเอาไว้กับตัวเสียเอง ทำให้หลวนเยว่กับหลวนเหยาดีใจมาก ทำท่าทางคล้ายกับจะบินได้ ชายหนุ่มจึงแผ่ม่านหมอกสีดำทะมึนที่มองไม่เห็นแต่ให้รู้สึกหวาดหวั่นสั่นสะพรึง เข้าปกคลุมโดยรอบเรือนกาย สร้างกำแพงหนาใหญ่จากสองพี่น้องแปลกประหลาดระหว่างที่ซูเจินเดินทางกลับไปยังคฤหาสน์สกุลหลิ่ง โดยมีหยางเหอจินร่วมเดินทางมาด้วยโดยไร้เหตุผล ตามติดด้วยสองพี่น้องสกุล หลวนที่มีสีหน้าร่าเริงเบิกบานเหลือเกิน ดวงตาคู่โตของสาวน้อยพลันเหลือบไปเห็นชายคุ้นหน้าที่โรงน้ำชาแห่งหนึ่งเขาผู้นั้นคือ หลิ่งหมิง บิดาของหนิงเหมยนายท่านหลิ่งคงกำลังติดต่อเจรจาการค้าอยู่กับคนกลุ่มหนึ่งภายในโรงน้ำชาแห่งนั้น ซูเจินรับรู้มาจากคนในคฤหาสน์ว่านายท่านหลิ่งมีกิจการวาณิชย์หลากหล

ยามที่เขาพยายามหาทางเอาตัวรอด ชายชุดดำคนหนึ่งก็เข้าจัดการฟาดฝ่ามือตีที่ต้นคอเขาจนหมดสติไป ทั้งรถม้าและเงินเพียงเล็กน้อยในนั้นคงอันตรธานไปจนสิ้นแล้ว ส่วนตัวเขานี้ เจ้าโจรคงนำมาทิ้งเอาไว้ที่ริมป่าชานเมือง แทนที่จะทิ้งไว้ที่จุดเกิดเพื่อเลี่ยงหูตาทางการโชคดียิ่งนัก ที่พวกมันหวังเพียงทรัพย์สิน หาใช่ชีวิตของเขาไม่!เมื่อลำดับเหตุการณ์จนแจ้งแก่ใจ หลิ่งหมิงจึงจ้องนิ่งที่หญิงงามมี่อิงคลี่ยิ้มเย็นฉ่ำเผยความหวานล้ำพลางเอื้อมมือนุ่นนิ่มแตะแขนล่ำสันของหลิ่งหมิงนางค่อยๆ โน้มตัวเข้าหา พากลิ่นกายกรุ่นหอมเฉพาะตัวตลบอบอวลเข้าใกล้ แล้วเอ่ยคำนุ่มนวลชวนฟัง “ท่านควรพักผ่อนให้มากๆ นะเจ้าคะ ไม่มีอะไรต้องเป็นห่วง ข้าจะดูแลท่านเอง”หลิ่งหมิงหรี่ตามองหญิงสาวงดงามอ่อนโยนตรงหน้า ก่อนจะเอนกายนอนตามคำนางแต่โดยดีมี่อิงยังคงคลี่ยิ้มน้อยๆ แววตาเอื้ออาทรมากนัก ความอ่อนโยนหวานฉ่ำของนาง ส่งให้นายท่านหลิ่งตลอดเวลาหญิงสาวนั่งลงตรงขอบเตียง บั้นท้ายงามงอนเสียดสีเบาๆ กับท่อนขาของคนบนเตียงคล้ายไม่ตั้งใจ นางพับแขนเสื้อขึ้น เผยผิวขาวผ่องสะท้อนแสงเทียนเหลืองอร่าม เพื่อหยิบผ้าลงในอ่างน้ำแล้วบิดจนหมาด ก่อนนำมาเช็ดตัวให้หลิ่งห