All Chapters of สาวใช้พระกาฬ: Chapter 91 - Chapter 100

เรื่องราวความวุ่นวายหลังเรือนของบิดามีมาให้หนิงเหมยได้ยินไม่ขาดสายไม่ว่าจะเป็นมารยาที่มีมานานเนิ่นของฮูหยินรอง หรือจะเป็นมารยาเหนือความคาดหมายของฮูหยินสาม สตรีทั้งสองพากันเข้าหาท่านพ่ออย่างสมัครสมานสามัคคี ต่อหน้าบุรุษหนึ่งเดียวนั้น ฮูหยินทั้งสองเสมือนดั่งพี่น้องที่รักใคร่กลมเกลียว แต่พอลับหลัง กลับไม่แม้แต่จะมองหน้า แต่ทว่ากลับไม่มีเรื่องราวความรุนแรง เพราะท่านพ่อสั่งห้ามเอาไว้อย่างเด็ดขาดอำนาจหลังบ้านเป็นของแม่รองทั้งหมดก็จริง หากแต่อำนาจสิทธิ์ขาดที่แท้จริงย่อมเป็นของท่านพ่อเพียงแต่ว่า...เวลาส่วนใหญ่ของท่านพ่อ คือการเดินทางติดต่อค้าขาย สร้างเส้นสายการค้าตลอดนับสิบปี ท่านพ่อเป็นบุรุษที่ทุ่มเทให้งานนอกบ้านอย่างแท้จริง เขาจึงมิได้สนใจสิ่งใดภายในบ้านสักเท่าไหร่และนั่นจึงทำให้นางที่มิได้รับการใส่ใจ จึงคล้ายกับถูกทอดทิ้งมาอย่างยาวนาน ทุกครั้งที่นางไม่ได้รับความเป็นธรรม มารยาของแม่รองและน้องรองก็เข้าขั้นเซียน พวกนางพากันตลบตะแลงพลิกลิ้นได้ทุกครั้งแต่ในยามนี้...มีสตรีที่มากมารยาเหนือชั้นยิ่งกว่า มาคอยสู้รบปรบมือกับสองแม่ลูก ในบ้านจึงเปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่จุดศูนย์กลางยังคงเป็นนายท่านหลิ่

ชายหนุ่มที่กำลังลังเลในการปลอบใจหญิงสาวตรงหน้าเยี่ยงบุรุษผู้ถนอมบุปผาเหนือสิ่งใด จึงเสียหลักในการทรงตัวจนเอนร่างหนาบดเบียดร่างบาง กระทั่งล้มทาบทับนางที่นั่งอยู่บนตั่งยาวตัวเดียวกันในศาลาทันทีลี่จูถึงกับตกใจแหงนหน้ามองเจิ้งเหวินหลางชายหนุ่มก็ตกใจก้มหน้ามองนางใต้ร่างเช่นกันช่วงจังหวะนั้น เมื่อหนึ่งร่างนุ่มนิ่มแนบชิดกับหนึ่งร่างแข็งขึง ทุกสรรพสิ่งรอบด้านพลันประหนึ่งดั่งไร้ตัวตน เสียงอันใดก็ไม่มีให้ได้ยิน ทั้งสองได้ยินเพียงเสียงของหัวใจเต้นตุบๆ อยู่ตรงหน้าอกที่เกยกันก็เท่านั้นดวงหน้าเรียวขาวที่เปื้อนคราบน้ำตาของหญิงสาวใต้ร่างทำเอาชายเหนือร่างต้องจ้องมองนิ่งงัน ร่างนุ่มนิ่มหอมกรุ่นของนางก็เช่นกัน ทำเอากายแกร่งของเจิ้งเหวินหลางถึงกับตื่นตัวเมื่อรอบศาลาไม่มีใคร และบรรยากาศก็เป็นใจ ความเป็นชายที่พลุ่งพล่าน ทำให้ชายหนุ่มโน้มใบหน้าคมคายลงต่ำลู่จูที่มีใจชมชอบเจิ้งเหวินหลางเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ไหนเลยจะหลบเลี่ยง นางไม่สนใจหรอกว่าเขาจะเป็นคนรักของพี่สาว หรือต่อให้พวกเขาแต่งงานกันแล้วมิใช่แค่เพียงคนรัก นางก็จะทำอย่างนี้ล่ะเมื่อหนึ่งคนเกินห้ามใจและหนึ่งคนไม่ห้ามปราม สองใบหน้างดงามจึงค่อยๆ เคลื

ถัดออกมาจากบรรยากาศละมุนตรงมุมกำแพง คือบรรยากาศชุลมุนที่ศาลากลางสวนงามเจิ้งเหวินหลางกับลี่จูที่กำลังอยู่ในท่วงท่าหมิ่นแหม่เกือบจุมพิต รีบผละร่างออกจากกันอย่างเก้อกระดาก พาบรรยากาศกระอักกระอ่วนยิ่งนักมี่อิงจึงใช้ฐานะฮูหยินสามของบ้านเอ่ยปาก “มิคาดว่าคุณหนูรองจะทำตัวเยี่ยงนี้ แม่สามเห็นแล้วให้ปวดใจนัก ดีนะที่มีแค่แม่สามและบ่าวไพร่ไม่กี่คนที่ได้เห็น ไม่อย่างนั้นผู้คนคงได้นินทาไปทั่วเป็นแน่แท้”นางหมายความว่า ลี่จูเป็นสตรีไร้ยางอายอย่างยิ่งยวด วอนขอบ่าวไพร่ช่วยไปป่าวประกาศให้ทั่วตลาดด้วยเถิดตามด้วยเสียงกระซิบกระซาบคล้ายไม่ตั้งใจของหนี่ม่านกับสาวใช้นางหนึ่ง “คุณชายเจิ้งเป็นคนรักของคุณหนูใหญ่มิใช่หรือ?”“นั่นสิ!” เสียงหนึ่งกระซิบต่อความ “เหตุใดกับคุณหนูรอง...”“อา...”แม้เป็นเพียงเสียงกระซิบ หากแต่เมื่อมันมาจากการประสานใส่อารมณ์บางอย่าง เสียงนั้นจึงสร้างความกังวานในหูอย่างประหลาดสองชายหญิงในศาลาให้รู้สึกอับอายนัก แต่ทว่า...รอบศาลาเมื่อครู่นี้ ไม่มีใครเลยมิใช่หรือ? แล้วเหตุใด…ถึงแม้จะสงสัย แต่เหตุการณ์ตรงหน้าไม่เอื้อให้คิดการณ์ไกล ทั้งสองจึงทำได้แค่เงียบงันหนิงเหมยมองภาพชายหญิงตรงหน้าด้

หลิ่งหมิงบอกกับนางว่าจะรับนางเป็นภรรยาและจะดูแลนางอย่างดี เพื่อแลกกับความลับนี้ มิให้สตรีที่เขารักปักใจต้องมัวหมองเสื่อมเสียชื่อเสียง กระทั่งสตรีนางนั้นตายไปแล้ว เขาก็ยังไม่ยอมยกนางให้เป็นภรรยาเอก ผ่านมาเป็นสิบปี เขาก็ยังรักสตรีนางนั้น ปกป้องสตรีนางนั้นไม่เสื่อมคลายเฮอะ! นางต้องทนเป็นรองคนตายมาสิบกว่าปี ในเมื่อนางไม่มีความสุขอีกต่อไป เหตุใดจะต้องให้คนในบ้านนี้มีความสุขด้วยนางจะแฉให้หมด!หนิงเหมยนิ่งเงียบไปนาน นางพยายามหาเส้นเสียงของตนเองจนเจอ แล้วเอ่ยปากอย่างยากลำบาก “ม่ะ...แม่รองกำลังเอ่ยสิ่งใด?”เจียวลู่แสยะยิ้มน่าเกลียด มองอีกฝ่ายด้วยสายตาดูถูก “ข้ากำลังเอ่ยความจริงอย่างไรเล่า! นังลูกชู้!” นางปิดท้ายได้บาดใจนักหนิงเหมยยิ่งเบิกตากว้าง นางกำลังรับรู้สิ่งใด?เจียวลู่ไม่ปล่อยให้นางตรงหน้าได้มีจังหวะหายใจ นางเอ่ยเสียงเย็นเยียบเนิบนาบอย่างต่อเนื่อง“สิบแปดปีก่อน ข้ากับบิดาเจ้าเห็นกับตา ว่ามารดาเจ้านัดพบชายชู้อยู่ในเรือนข้างน้ำตก ทั้งยังกอดกันแน่นไม่อายฟ้าดิน แล้วต่อมามารดาเจ้าก็ตั้งครรภ์ ทั้งๆ ที่บิดาเจ้ามิได้แตะต้องแม้แต่คืนเดียว ฮึ! บิดาเจ้านอนกับข้าทุกคืน แต่มารดาเจ้ากลับตั้งครรภ์

ตามทางเดินทอดยาวระหว่างเรือนของเจียวลู่กับเรือนต่างๆ ภายในคฤหาสน์สกุลหลิ่งหนิงเหมยยังคงรู้สึกตัวชาไปทั้งร่าง ความรู้สึกปวดหนึบเกาะกินไปทั้งใจ นางสัมผัสได้เพียงความเจ็บปวด ราวกับหัวใจฉีกขาดจนเป็นแผลกว้าง เลือดไหลทะลักอยู่ในโพรงอก ดวงตาของนางสะท้อนความขมขื่นเต็มไปหมด น้ำตาหลั่งไหลคล้ายม่านน้ำตกจนเจิ้งนองสองข้างแก้ม นางยังคงไร้เสียงสะอื้นไห้ ริมฝีปากยังคงขบเม้มจนมีเลือดซึม“คุณหนู...” หนี่ม่านเรียกนายสาวอย่างห่วงใย อากัปกิริยาของ หนิงเหมยทำสาวใช้ตัวน้อยรู้สึกปวดใจยิ่งนัก “บ่าวจะพาคุณหนูกลับเรือนนะเจ้าคะ ทนเดินอีกไม่ไกล” นางทำได้เพียงเท่านี้ ปลอบใจได้แค่ประโยคอันแสนโง่เขลา“หนี่ม่าน...” น้ำเสียงแตกพร่าและไร้เรี่ยวแรงเริ่มเอ่ยกับสาวใช้คนสนิท“เจ้าคะ” หนี่ม่านรับคำเสียงเบาหนิงเหมยหยุดเท้าที่กำลังก้าวเดิน ร่างบางโอนเอนเล็กน้อย ก่อนมองไปยังทิศทางหนึ่งอย่างเลื่อนลอยหนี่ม่านมองตามสายตาที่ฉาบหยาดน้ำแวววาวราวจะหยดลงมาจากดวงตาคู่งามได้ทุกขณะของนายสาว จึงเห็นเป็นเรือนหลักของนายท่านหลิ่ง สาวน้อยกะพริบตาปริบๆ อย่างงุนงง แต่ไม่กล้าถามคำใดออกไปเนิ่นนานราวครึ่งก้านธูป ร่างบางที่อ่อนแรง จึงเริ่มเปิดป