Lahat ng Kabanata ng ฤดีซ่อนรัก: Kabanata 41 - Kabanata 50

บทที่ 10 คู่แข่งที่มีอายุมากกว่า           สิ่งหนึ่งที่สำคัญสำหรับดีไซน์เนอร์คือการติดตามแวดวงแฟชั่นสม่ำเสมอ ซึ่งพลอยขวัญก็แอบยอมรับนิดๆ ว่าตัวเองตกเทรนเป็นประจำ ซึ่งสื่อที่ถือเป็นคู่บุญของวงการมาช้านานนั่นคือนิตยสารแฟชั่นทั้งหลาย และในเวลานี้นิตยสารรวมไปถึงสื่อสำหรับชายรุ่นสี่สิบอัพกำลังได้รับความนิยมขึ้นผิดหูผิดตา        “เราต้องติดต่อขอลงนิตยสารเล่มนี้ให้ได้”        พี่ฝ่ายการตลาดแจ้งพลอยขวัญเรื่องและนัดวันเพื่อเข้าพบหัวหน้าบรรณาธิการนิตยสาร LEOM วันนี้เธอในฐานะดีไซน์เนอร์ของคอลเล็กชันนี้จึงมาพร้อมในชุดทางการ สุภาพเรียบร้อย ฝากเนื้อฝากตัวและรอเข้าพบตามนัดหมาย        “ถึงแม้ว่า LEOM จะมีคอนเซ็ปแนวลุงๆ แต่ก็ไม่ได้แก่หรือเชยเลยนะ เขาเป็นเจ้าแรกในตลาดที่ฉีกแนวทำนิตยสารช่วงวัยเก๋าๆ เจาะเป้าหมายลูกค้ากลุ่มคุณภาพ เจาะเลยว่าต้องเ

“พี่ครับ”        “คะ?” เด็กดึงแขนเสื้อเธอเบาๆ สีหน้าดูเป็นกังวล พลอยขวัญถึงได้หยุดจ้องคุณแทนไทแล้วหันมา “ว่าไงคะ”        “ได้เวลาต้องกลับบริษัทแล้วครับ”        “ถ้าอย่างนั้นทางผมจะส่งรายละเอียดกลับไปให้ทางคุณนุจรีภายในสองวันนะครับ” คุณแทนไทรู้จังหวะการเจรจาดี รู้ว่าควรตัดจบตรงไหนและเริ่มประเด็นเมื่อไหร่ เขาจับมือพลอยขวัญเพื่อแสดงความนับถืออีกครั้ง ก่อนจะท้าทายเจ้าหนุ่มหน้าเข้มตรงๆ ด้วยกล่าวด้วยรอยยิ้ม        “เราจะได้เจอกันใหม่เร็วๆ นี้นะครับ”        “ด้วยความยินดีค่ะคุณแทนไท ขอบคุณที่ให้โอกาส POLY นะคะ” พลอยขวัญโค้งแล้วโค้งอีก ดีใจที่วันนี้ไปได้สวย แต่เด็กเติร์ดยืนกอดอก ปะทะสายตากับหนุ่มทรงป๋าอย่างเปิดเผย ทำเอาคุณแทนไทแอบหัวเราะหึๆ ก่อนจะก้าวเข้ามาประจันหน้าแบบตรงๆ  &nbs

บทที่ 11 ออกเดต          วันต่อมาเป็นวันอาทิตย์ พลอยขวัญอาศัยซุกนอนใต้โต๊ะทำงานระหว่างรอหอพักรีโนเวท เธอจึงมุดออกจากใต้โต๊ะ ไปล้างหน้าแปรงฟันแล้วกินขนมปังที่ตุนไว้ไปพลางๆ ใช้ชีวิตเหมือนตัวตุ่น ง่วงก็มุดลงไปนอน ตื่นมาก็ทำงานต่อวนเวียนไป พลอยขวัญคำนวณงบที่ได้กับรายการที่ต้องใช้แล้ว พบว่าตัวเลขตกหล่นไปเกือบห้าหมื่น ซึ่งการจะเป็นหัวหน้าที่ดีคือการบริหารจัดการ ไม่ว่าเงินเกินหรือเงินขาดล้วนแสดงให้เบื้องบนเห็นจุดบกพร่อง เธอจำเป็นต้องรื้อรายการออกมาเพื่อทบทวนรายจ่ายให้มากที่สุด ทวนใบเสร็จค่าของก็แล้ว พลอยขวัญขอดีลกับบริษัทคู่ค้าเพื่อขอราคาพิเศษก็แล้ว แต่งบก็ยังตกหล่นอยู่สามหมื่นกว่าบาท        พลอยขวัญรู้ดีว่าควรจะกันเงินสำรองไว้มากกว่านี้ แต่ตอนนี้เธอมีทางเลือกอยู่สองทางนั้นคือควักเนื้อ หรือตัดชุดออกจากคอลเล็กชันออกไปสักชุด ซึ่งก็ต้องมีเหตุผลที่ฟังขึ้นให้ทีมด้วย ขณะที่กำลังคิดไม่ตกอยู่ท่ามกลางกองใบเสร็จ น้องเติร์ด

ความขัดแย้งที่ร้ายที่สุดไม่ใช่ความขัดแย้งระหว่างคนสองคนหรือระหว่างประเทศอะไรใหญ่โตหรอก แค่ความขัดแย้งในใจตัวเอง พลอยขวัญก็แทบรับมือไม่ไหวแล้ว เธอและเขายืนอยู่ตรงมุมถนนที่แสนจอแจ มองผู้คนและเดาว่าชีวิตประจำวันของพวกเขาเป็นอย่างไร และเขาชี้ให้พลอยขวัญดูอะไรบางอย่าง        “บ้านนี้มีผู้หญิงกับเด็กอ่อน เป็นเด็กผู้ชาย แล้วก็มีผู้ชายอีกคนอยู่บ้านนี้ด้วย อาจจะเป็นสามี”        บนราวตากผ้านั้นมีผ้าอ้อมตากอยู่เป็นโหล เสื้อเชิ้ตกับถุงเท้าสั้นของผู้ชาย และดูจากชุดที่ตากอยู่นั้นน่าจะเพิ่งผ่านงานขาวดำมา อาจจะเป็นญาติผู้ใหญ่ที่ใกล้ชิดเพิ่งจะเสียไปก็เป็นได้ เขาแนะนำวิธีสังเกตสิ่งต่างๆ รอบตัวอย่างระมัดระวัง เหมือนอย่างที่เธอเรียนรู้ผู้คนจากเครื่องแต่งกาย        “เมื่อก่อนตอนที่ผมเป็นเซลล์แมนเดินเคาะประตูทีละบ้าน ถ้าบ้านไหนเพิ่งมีงานศพ สินค้าที่ผมจะนำเสนอขายก็คงจะขายไม่สำเร็จ สู้มาใหม่วันหลังดีกว่า พี่พลอยดูสิ เสื้อผ้าของบ้านนี้ไม่ใช้น้ำยาฟอกขาวเลย แปลว่าค

ขอแค่เป็นตัวของตัวเอง สบายใจก็คบ ไม่สบายใจก็แยกจาก มันก็พอแล้วนี่ อย่าบังคับหรือใช้อำนาจที่เหนือกว่าควบคุมกัน”        “ผม... ผมไม่มีวันทำแบบนั้นครับ”        “พี่รู้จ้ะ” พลอยขวัญยิ้ม        “ผมดีใจที่ได้พบพี่ครับ...” น้ำเสียงของเขาอ่อนลง เป็นเสียงของผู้ชายคนหนึ่งที่ลึกๆ แล้วยังคงไม่มั่นใจ แววตาของเขาไร้วี่แววความโดดเดี่ยวอ้างว้าง แต่พลอยขวัญรู้ว่าที่ผ่านมาเขาเองก็ไม่มีสิ่งที่เรียกว่า ‘ครอบครัว’ มานานแล้วเช่นกัน และตอนนี้ในสายตาของเขา พลอยขวัญคือคนเดียวที่เขายึดถือ ‘คือความทรงจำที่เกาะติด ไม่อาจสลัดทิ้งได้’        “ขอพี่ถามสักเรื่องได้ไหม”        “เชิญถามได้ทุกเรื่องครับ ผมจะไม่ปิดบังพี่”        “น้องเติร์ดขาย... ของผิดกฎหมายเหรอคะ&rdquo