All Chapters of ฤดีซ่อนรัก: Chapter 51 - Chapter 60

ชั้นบนสุดของบริษัทนั้นเป็นชั้นผู้บริหารซึ่งสงวนไว้เฉพาะผู้ที่เกี่ยวข้องเท่านั้น ห้องทำงานส่วนตัวของผู้บริหารหนุ่มเต็มไปด้วยรสนิยมอันน่าทึ่ง ทุกรายละเอียดเคร่งขรึม ข่มทับผู้มาเยือนด้วยโต๊ะไม้โอ๊กตัวใหญ่ ร่างสูงใหญ่นั่งพลิกอ่านเอกสารทีละหน้าด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ เหล่าผู้รับคำสั่งจึงต่างยืนรออย่างสำรวม ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจเสียงดัง        นายใหญ่ดูอารมณ์ไม่ดีเลย... พวกเขาส่งสายตามองกัน สรุปตรงกันว่าคุณ ‘พชร’ กำลังหงุดหงิด ว่ากันว่าแค่คำพูดของเขาก็ฆ่าคนได้อย่างโหดเหี้ยมทั้งที่ยิ้มแย้มอ่อนโยน มองทุกอย่างทะลุปรุโปร่งและทำทุกสิ่งเป็นไปดั่งใจนึก ใครต่อใครจึงรับรู้ว่าเขาคือคนที่ไม่ควรเป็นศัตรูด้วยเด็ดขาด หากทำให้เขาไม่พอใจอะไรขึ้นมา ต่อให้ตำแหน่งสูงแค่ไหนก็เด้งได้ง่ายๆ        “ฉันสั่งแล้วใช่มั้ยว่าต้องเป็นอาหารโซเดียมต่ำ แล้วนี่มันอะไร ไหนล่ะเมนูที่เพิ่มธัญพืชกับเส้นใยอาหาร น้ำส้มต้องเป็นส้มแมนดารินเท่านั้น”        เขาโยนเอกสาร

บรรยากาศในผับคึกคักมาก เสียงดนตรีแสดงสดเร่งเร้าอารมณ์เฮฮา พวกพนักงานหลายคนไม่มีโอกาสได้มาเที่ยวผับหลายเดือนแล้วจึงปล่อยใจจอยเต็มที่ บอสใหญ่สั่งเหมาผับเลี้ยงฉลองให้ทุกคนแบบนี้ แต่ละคนก็กินดื่มและเต้นกันสนุก ทำเอาพลอยขวัญเริ่มคึกตามไปด้วย ดูดน้ำแดงโซดาใส่ไอศครีมวนิลลาจนหมดแก้ว โยกๆ ตัวไปตามเสียงดนตรี        “พี่เคยทำงานเป็นผู้ช่วยบาร์เทนเดอร์ ทำที่โรงแรมด้วยนะ”        ทุกคนหันมามองหน้าพลอยขวัญ นึกสงสัยตรงกันว่ามีอะไรบ้างที่หัวหน้าพลอยไม่เคยทำ พลอยขวัญยักไหล่ ก็ช่วงชีวิตดำมืดต้องกินต้องใช้ ต้องหาเงินจ่ายค่าเช่าห้องนี่นา แต่ก็ไม่ได้ทำนานหรอก แค่สองสามเดือนเท่านั้น ตอนนั้นจำได้แม่นเลยว่าได้ค่าแรงวันละหกร้อย สำหรับคนที่ไม่มีเงินแล้วนับว่ามากโขอยู่        “แล้วเมนูอะไรที่พี่ถนัดที่สุดครับ”        “นมร้อน กาแฟเอสเปรซโซแล้วก็โกโก้ด้วยนะ”       

เฮือกก!!!        พลอยขวัญสะดุ้งสุดตัวแล้วกลิ้งตกลงมาจากเตียง นอนหงายขาชี้ฟ้า เธอลุกพรวดขึ้นมานั่งงงอยู่สักพักถึงได้เข้าใจว่าแค่ฝันไป แต่ฝันเหมือนจริงมากจนรู้สึกถึงสัมผัสที่หลงเหลืออยู่ตรงริมฝีปาก พลอยขวัญค่อยๆ คลานขึ้นมานั่งบนเตียง และแล้วผลกรรมก็ตามทัน คนคออ่อนอย่างพลอยขวัญประสบอาการกระเพาะปั่นป่วน ปวดศีรษะจี้ด ปากแห้งเป็นผง แต่ก็ยังจำความสนุกตอนที่กึ่มๆ ได้ดี        หลังจากพะอืดพะอมมาถึงโรงอาหารของบริษัทแล้ว ตั้งใจจะไปหาอะไรร้อนๆ กินแก้เมาค้างก็พบว่าน้องเติร์ดรออยู่ กำลังทาน้ำผึ้งลงบนขนมปังปิ้งร้อนๆ เสร็จแล้วก็วางในจานยื่นให้เธอ        “กินสักหน่อยนะครับ ฟรุกโตสในน้ำผึ้งจะช่วยแก้อาการเมาค้างได้ชะงัดสุดๆ นี่ครับ กินคู่กับน้ำมะเขือเทศปั่น ผมทำสดๆ เลย รับรองเห็นผลครับ”        “ขอบใจนะน้องเติร์ด” พลอยขวัญกลืนน้ำลายดังอึก พยายามกระดกน้ำมะเขือเทศรวดเดียวหมดแก้วและลบความฝันประหลาดนั่นให้หมดๆ ไปจ

บทที่ 14 เด็กป่วย          เรื่องที่เธอหิ้วเด็กกลับบ้าน กลายเป็นหัวข้อให้คนที่บริษัทพูดกันสนุกไปทั้งสัปดาห์ และที่แย่คือเจ้าน้องเติร์ดไม่ช่วยเธออธิบายหรือแก้ไขความเข้าใจผิดเลยสักนิด เขาไปๆ มาๆ ฮ่องกงอยู่ตลอด แต่ละครั้งก็โทรมาหาเธอด้วยน้ำเสียงหงอยๆ ถามไถ่ถึงไอ้ปื๊ดบ้าง ไม่ก็ถามว่าวันนี้กินข้าวครบไหม มีอะไรกินบ้าง เสียงของเขาดูสบายดี แต่ในคำถามนั้นซ่อนความต้องการสืบเสาะค้นหาอะไรบางอย่างอยู่เสมอ แล้วจู่ๆ สองวันมานี้เขาก็หายไป        ตอนที่เธอกำลังตากผ้าตรงระเบียงหลังห้อง เสียงเคาะประตูดังขึ้น ไอ้ปื๊ดส่งเสียงขู่นำไปก่อนแล้วแต่พลอยขวัญเกาคางมันแล้วดูช่องตาแมวที่ประตูว่าเป็นใครมา เธอเห็นพวกชายชุดสูทสองสามคน ถ้าจำไม่ผิด พวกเขาเป็นคนของมาเฟียหนุ่ม ปกติแล้วพวกเขาจะไม่แสดงตัวหรือเข้ามาวิสาสะใดๆ น่าแปลกที่พวกเขาเป็นฝ่ายมาพบเธอ        พลอยขวัญรู้สึกถึงเรื่องไม่ดี หรือว่าน้องเ

ระหว่างที่เขานอน พลอยขวัญจัดการเก็บกวาดห้องให้ แต่มาสะดุดตาเพราะมุมโซฟานั่งเล่นนั้น เต็มไปด้วยรายชื่อผู้ชายทั้งหมดที่เคยติดต่อเธอ บางรายชื่อมีรอยขีดฆ่าออกไปแล้ว แต่หลายชื่อมีปากกาเน้นข้อความวงเอาไว้ มีทั้งคู่ธุรกิจที่เธอต้องติดต่อประสานงาน พนักงานในบริษัท คนละแวกหอพัก รวมไปถึงเจ้าของร้านข้าวที่เธอแวะกินเป็นประจำ        พลอยขวัญไม่เข้าใจ เขาจะตามสืบคนรอบตัวเธอไปทำไมกันนี่        “ป่วยเป็นไข้ใจครับ”        คำบอกเล่าของพ่อบ้านดังขึ้นมาในความทรงจำ พลอยขวัญเอามือแปะหน้าผาก เริ่มคิดทบทวนท่าทางแปลกๆ ของเขาในช่วงสองสามวันมานี้ พอคิดดูแล้วก็เริ่มเดาออก เธอยกฝ่ามือขึ้นลูบหน้าลูบตาตัวเอง บางทีเธอควรจะเผชิญหน้าความจริงกับเขาตรงๆ ได้แล้ว -----------------         พลอยขวัญปล่อยให้เขาหลับโดยไม่รบกวน เวลาที่เขาหลับก็ดูเหมือนภาพวาดไม่มีผิด ขนตาของเขาแพยาว ทาบท