All Chapters of ฤดีซ่อนรัก: Chapter 21 - Chapter 30

บทที่ 6 พ่อพันธุ์          หลายวันถัดมา...        หลังจากแผนงานอนุมัติ แพทเทิร์นตัวต้นแบบก็เสร็จเป็นรูปเป็นร่างแล้ว เสื้อคัตติ้งสวยๆ สวมอยู่บนหุ่นคุณสมชาย พลอยขวัญกำลังขะมักเขม้นกับการกลัดหมุดแจ๊กเกตสีเข้มเพื่อมาร์กจุดที่ต้องเย็บแก้ งานต้องใช้ความคล่องตัวมาก พวกแผนกออกแบบจึงมีชุดสำรองที่เรียกว่ายืดเจ นั่นคือเสื้อยืดกับกางเกงเจเจ นั่งขลุกอยู่ตามโต๊ะเขียนแบบไม่ก็ปล้ำอยู่กับหุ่น หน้าเหนียวเมือกกันทุกคนเพราะงานเร่ง          “อัตราส่วน 4:6 โอเคใช้ได้”        ท่อนบนยาวสี่ส่วน ท่อนล่างยาวหกส่วน ถ้าผิดสมดุลนี้ไปชายเสื้อจะยาวเกินไปจนดูแก่ ส่วนแจ๊กเกตนั้นพลอยขวัญเลือกทรงแฮริงตัน แต่ปัญหาที่ยังแก้ไม่ตกก็คือคอเสื้อที่ยังไม่แข็งตั้งตามที่ออกแบบไว้ พลอยขวัญนั่งขัดสมาธิบนเก้าอี้ เผ้าผมฟูยุ่งเพราะมีหลายจุดที่ต้องแก้ ไม่ใช่แค่งานของเธอ แต่มีงานอื่นๆ ของแผ

“เราเคยพบกันมาก่อนหน้านี้รึเปล่าคะ”        “พี่พลอยครับ... ผม...”        ประตูแผนกเปิดผาง ผู้ที่ก้าวเข้ามาคือยี่หวา พลอยขวัญจึงถูกดึงสายตาไปทางต้นเสียง        ยี่หวาเดินจ้ำเข้ามาด้วยสีหน้าสะใจอย่างไม่สงวนกิริยาแม้แต่น้อย มาถึงก็โยนเอกสารให้ปึกหนึ่ง “เอาไปอ่านซะ นี่เป็นอีเมลที่มีคนส่งมาร้องเรียนเธอ”        พลอยขวัญจะหยิบ แต่มือของชายหนุ่มเร็วกว่า คว้ามันไปราวกับไม่ต้องการให้พลอยขวัญต้องอ่านอะไรที่ทำให้รู้สึกแย่ ยี่หวาไม่พอใจเพราะต้องการให้พลอยขวัญเป็นคนอ่าน แต่ถูกสายตาลุกวาวของเขาสะกดเอาไว้ ยี่หวาจึงฮึดฮัดขัดเคืองก่อนจะร้องกรี๊ดเมื่อร่างสูงใหญ่โยนเอกสารปึกนั้นลงพื้น        “เรื่องไร้สาระ อย่าไปสนใจเลยครับพี่พลอย เราไปกินข้าวกันดีกว่า”        “ถ้าเธอยังไม่หยุดโปรเจคโง่ๆ ของเธอ ฉ

บทที่ 8 กินเยอะๆ เลยครับพี่          วันต่อมา... บริษัทเกิดความเปลี่ยนแปลงบางอย่าง ทำให้ทุกคนพากันตื่นเต้นและเฝ้ารอ นั่นคือโรงอาหารสวัสดิการ        นั่นหมายความว่าพนักงานทุกคนจะได้กินข้าวฟรีสามมื้อแบบไม่อั้น โดยเป็นการทำข้อตกลงกับทางโรงแรมหรูแห่งหนึ่ง รับหน้าที่จัดเตรียมอาหารเพื่อสุขภาพที่ดีและเมนูหลากหลายหมุนเวียนไปในแต่ละสัปดาห์ รวมทั้งเพิ่มมุมเครื่องดื่มจากผักและผลไม้สดๆ จากสวนโดยตรง เสียงฮือฮาของพนักงานดังออกไปด้านนอกเลยทีเดียว        “สุดยอดเลย โคตรโชคดีที่ได้ทำงานที่นี่”        “นี่เชฟจากโรงแรมคอนติเนนตัลเลยนะ โรงแรมระดับโลก! แบบนี้ทำงานถวายหัวให้เลยล่ะ”        พนักงานต่างยิ้มแย้มพูดคุยกัน กินข้าวกันอย่างมีความสุข แต่พลอยขวัญยังคงบ้างานอยู่ที่โต๊ะ กะว่าค่อยไปกินควบมื

“แล้วก่อนหน้านี้เคยถ่ายแบบมาก่อนมั้ยจ๊ะ”        “ไม่เคยครับ พี่พลอยเป็นคนแรกของผมเลยครับ”        คำพูดที่ถูกต้องคือ ‘พี่พลอยเป็นคนแรกที่เลือกผมเป็นนายแบบครับ’ จะฟังดูตรงกว่า พลอยขวัญหัวเราะ ตักโยเกิร์ตแบบไม่มีน้ำตาลเข้าปากตามด้วยสตรอเบอร์นี่สด รสเปรี้ยวของโยเกิร์ตกับรสหวานหอมของสตรอเบอร์รี่ทำให้พลอยขวัญแอบกรี๊ด อร่อยชื่นใจมากเลยค่า        “แล้วก่อนหน้านี้ล่ะ น้องเติร์ดทำอะไรมาก่อน”        “ค้าขายครับ”        “ค้าขาย?”        “อืมม... ถ้าจะอธิบายให้เข้าใจง่ายๆ ก็ประมาณว่าผมรู้วิธีขายโค้กราคายี่สิบบาท ให้ได้ราคาสองพันบาทน่ะครับ”        “โค้ก?”        &l

บทที่ 8 ขอไปดูแมวที่ห้องได้มั้ยครับ                 นับตั้งแต่รีแบรนด์บริษัทเก่าๆ ให้กลายเป็น POLY ขนาดองค์กรที่อุ้ยอ้ายและเชื่องช้าก็ปราดเปรียวและโฉบเฉี่ยวรับการเปลี่ยนแปลงของโลก ตึกบริษัททั้งหลังปรับโฉมใหม่หมดตั้งแต่ปากทางเข้าไปจนถึงดาดฟ้า ซึ่งนี่ก็ต้องใช้เงินมหาศาลก้อนใหญ่ เรื่องสวัสดิการอาหารเป็นเรื่องฮือฮาและน่ายินดีสำหรับมนุษย์เงินเดือนมาก อีกทั้งอัตราเงินเดือนก็เรียกได้ว่าจ่ายสมน้ำสมเนื้ออย่างยิ่ง ไหนจะโบนัสสิ้นปีซึ่งประกาศล่วงหน้าให้ทุกคนตื่นเต้นอีกต่างหาก แต่พลอยขวัญกลับรู้สึกไม่ชอบมาพากล เพราะเธอย่อมรู้ว่าธุรกิจออกแบบและผลิตเครื่องแต่งกายลักษณะนี้ไม่ใช่ธุรกิจที่ทำเงินได้มากมายขนาดนั้น        “บอสใหญ่ที่เราเรียกเขาว่าท่านจอมพล นามสกุลเขาคืออะไรหรือจ๊ะ” จู่ๆ พลอยขวัญเอ่ยถามขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย พวกน้องๆ ในแผนกเองก็เลยช่วยกันนึกๆ ไม่ก็ค้นหาข้อมูล แต่ก็ไม่มีใค