All Chapters of หมอกับมาเฟีย(Nc 35+): Chapter 51 - Chapter 60

ศลิษาเพิ่งได้เห็นวิวยามค่ำคืน เพราะอยู่แต่ในห้องไม่ได้ออกมานอกห้องเลย พอได้ออกมาก็เดินไปเดินมาแล้ววิ่งไปดูร้านเบเกอรี่ที่เปิดขายริมถนน โดยมีแฟรงก์กับลูกน้องของเขาอีกสิบคนเดินตามมาติดๆ “ไอ้มาเฟีย ฉันอยากกิน” อือ! เขาพยักหน้าอนุญาต แต่สายตามองดูรอบๆ ตลอดอย่างระแวดระวัง ด้วยกลัวว่าจะเกิดอันตรายกับศลิษาและลูกน้อยในท้อง จริงๆ เขาไม่อยากพาหล่อนออกมาหรอก แต่พอคิดอีกมุมของคนที่ไกลบ้านคงอยากออกมาข้างนอกมากกว่าถูกขังอยู่แต่ในห้อง แถมหมอเขาก็เชิญมาดูแลครรภ์ของเธอที่ห้องไม่ได้ปล่อยให้ไปหาที่โรงพยาบาลเหมือนคนอื่นแฟรงก์ยืนดูศลิษาพูดคุยกับพ่อค้าขายขนมแล้วก็ยิ้มตามเมื่อเห็นเธอยิ้มหัวเราะขณะสนทนากับพ่อค้าขนม คิดถูกแล้วที่พาหล่อนออกมาข้างนอก แต่ก็ได้ไม่นานนัก เพราะต้องรีบกลับไปทำงานของตนต่อ“เดี๋ยวเราต้องกลับแล้วศลิษา”“เพิ่งออกมาเองนะ ฉันขอเดินเล่นต่ออีกได้ไหม”“ไม่ได้! ฉันต้องกลับไปเคลียร์งานที่กาสิโน”“งั้นนายก็กลับสิ แต่ฉันจะอยู่เดินเล่นต่อ”“มันอันตราย!”“อยู่ที่ไหนก็ปลอดภัยกว่าอยู่กับแกทั้งนั้นแหละ”“ศลิษา!”“อะไร?”“กลับเดี๋ยวนี้ ถ้าไม่เชื่อฟังก็ไม่ต้องออกมาข้างนอก

“วันนี้ก็พาออกไปข้างนอกแล้วไง ถูกขังยังไงมิทราบ” “ไปไม่ถึงครึ่งชั่วโมงด้วยซ้ำ แล้วแบบนั้นน่ะเหรอเรียกว่าได้ออกไปข้างนอก คนของแกเดินตามเป็นสิบคนจนคนที่เดินสวนผ่านไปมากลัว ไม่กล้าเดินใกล้ฉัน” เวลาอยู่กันลำพัง เขาจึงยอมให้หล่อนพูดกับตนแบบนี้ได้ และเขาก็ชอบที่จะให้หล่อนตะคอกด่าแบบนี้ด้วยสิ เพราะตั้งแต่เกิดมาไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนปฏิบัติกับเขาแบบนี้มาก่อน ศลิษาเป็นคนแรกที่กล้าอวดดี “เดี๋ยวครั้งหน้าฉันชดเชยให้ ตอนนี้ได้เวลานอนแล้ว ไปนอนกันเถอะ ฉันง่วงแล้ว” “ง่วง?” “ฉันง่วงจริงๆ ไม่ทำอะไรหรอกน่า ไปนอนกัน หรืออยากให้ฉันมี ‘เซ็กซ์’ ก่อนนอนล่ะ ได้นะ ฉันพร้อม แต่หมอสั่งว่าเธอนอนพักผ่อนน้อยช่วงนี้ฉันเลยจะรบกวนเธอวันเว้นวัน” แฟรงก์บอกคนท้อง และไม่อยากให้หญิงสาวหงุดหงิดเดี๋ยวอารมณ์ส่งถึงเจ้าตัวเล็กในท้อง “นายไม่เข้าใจรึไงแฟรงก์ว่าฉันต้องการกลับบ้านของฉัน” “เข้าใจ แต่ฉันปล่อยเธอไปไม่ได้ ที่ที่เธออยู่ได้คือที่นี่เท่านั้น อยู่ในกรงของฉัน เข้าใจไหมศลิษา ไปนอนได้แล้ว อย่าดื้อให้มากนัก เดี๋ยวฉันจะหมดความอดทน” “ทำไม แก

ตอนนี้ก็สองเดือนแล้วที่มาอยู่ลาสเวกัส ถูกขังในกรงของมาเฟียโฉด เธอได้ออกจากห้องแค่ครั้งเดียว และหลังจากนั้นแฟรงก์ก็ไม่อนุญาตหรือพาออกไปข้างนอกอีก และเขาก็กลับดึกทุกวัน ไม่รู้ไปทำอะไร บางวันก็กลับเช้า เธอไม่สนใจหรอก ปากบอกแบบนั้น แต่ก็เฝ้ารอมองประตูห้องทุกวัน รอว่าเขาจะกลับมาเมื่อไหร่ และตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ที่เริ่มเป็นห่วงคนต่ำทราม ยิ่งสองวันก่อนเขากลับมามีแผลที่ต้นแขน อยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ก็ปากหนักเกินจะถาม จึงได้แต่มองห่างๆ แอค! ประตูห้องเปิดออกพร้อมกับแม่บ้านเข็นรถเข็นเข้ามาทำความสะอาด แม่บ้านจะมาทำความสะอาดห้องทุกสองวัน และวันนี้แปลก ทำไมคนมาทำไม่คุ้นหน้า ปกติจะเป็นผู้หญิงอายุรุ่นราวคราวเดียวกับตน แต่วันนี้ค่อนข้างมีอายุ ศลิษายิ้มทักทายแม่บ้านคนใหม่ “สวัสดีค่ะ” แม่บ้านวัยกลางคนยิ้มตอบพร้อมเอ่ยทักเป็นภาษาอังกฤษ “สวัสดีค่ะ ตามสบายนะคะ” “ขอรบกวนเวลาไม่นานค่ะ”แล้วแม่บ้านก็เริ่มทำงานของตนเองพร้อมมองสังเกตหญิงท้องเป็นระยะเพื่อหาโอกาสจะเข้ามาพูดคุยตีสนิท กว่าจะเข้ามาทำงานในนี้ได้ต้องผ่านหลายขั้นตอน และตอนนี้โอกาสมาแล้วต้องรีบทำงานท

แฟรงก์พาศลิษามาร้านอาหารของเบลินด้าเพื่อนสนิท จะว่าไปอดีตคนสนิทก็ว่าได้ แต่ตอนนี้ลดสถานะเหลือแค่เป็นเพื่อนกัน “ร้านหรูมาก” “แน่ล่ะ ก็เงินฉันทั้งนั้น” “ไหนว่าร้านเพื่อนไง” “เพื่อน นั่นไง มานั่นแล้ว” แล้วแฟรงก์ก็บุ้ยปากไปทางเจ้าของร้านคนสวยที่เดินส่งยิ้มมาแต่ไกลศลิษาก็รู้ทันทีว่าทั้งสองเป็นเพื่อนแบบไหนกัน เมื่อหล่อนเดินมาถึงก็โน้มตัวลงหอมจุ๊บแก้มทั้งสองข้างของแฟรงก์ “เมียฉัน เบลินด้า” “ยินดีที่ได้รู้จัก เบลินด้า” หล่อนยื่นมือออกไปทักทายคนที่เพื่อนของตนแนะนำแล้วมองสำรวจก็อึ้ง “โอ้! พระเจ้า แฟรงก์นายกำลังจะมีลูก” หล่อนเอ่ยอย่างตื่นเต้นเมื่อได้เห็นท้องของศลิษา ศลิษายิ้มแก้เขินพร้อมยื่นมือออกไปจับทักทายตามธรรมเนียมสากล “ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ เรียกฉันว่าษาก็ได้ค่ะ” เธอแนะนำตัวเอง เพราะชื่อภาษาไทยอาจจะพูดยากสำหรับคนต่างชาติ คำพูดทักทายเป็นภาษาอังกฤษฉะฉานของหญิงสาวทำให้เบลินด้ารู้สึกตกใจมากที่ผู้หญิงเอเชียคนนี้พูดได้ชัดถ้อยชัดคำราวกับเป็นเจ้าของภาษา “ยินดีที่ได้รู้จัก ตามสบายนะคะ วันน

ในรถยนต์คันหรูกับคนแปลกหน้าไม่คุ้นหน้าในรถที่นั่งข้างตน ส่วนคนที่ล็อกพาตนเองมาตอนนี้รออยู่นอกรถ ไม่รู้ว่าคนพวกนี้คือใคร รู้แต่ว่าเธอไม่ชอบหน้าผู้ชายคนนี้ “จับฉันมาทำไม?” ศลิษาถามด้วยน้ำเสียงแข็งห้วน “ไหนบอกว่าอยากหนีจากไอ้แฟรงก์ไง ฉันกำลังช่วยเธออยู่นี่ไง” “นายคือลีโอที่แม่บ้านบอกใช่ไหม” “ใช่ ฉันลีโอ ยินดีที่ได้รู้จัก” ลีโอยิ้มมุมปากเอ่ยตอบ “ฉันไม่คิดว่าจะได้หนีวันนี้” “มีโอกาสจะพลาดได้ไง ว่าไหม แล้วเนี่ยท้องลูกมันเหรอ?” คำถามและสีหน้าแววตาของลีโอทำให้ศลิษารู้สึกระแวงจนต้องกุมท้องของตนไว้ “ท้องกับไอ้แฟรงก์มันเหรอ?” ลีโอถามย้ำอีกครั้ง “ช่วยส่งฉันไปสถานทูตไทยได้ไหม?” “หึ! เสียใจด้วย ฉันฆ่าไอ้แฟรงก์ได้เมื่อไหร่ ฉันส่งเธอกลับถึงไทยแน่นอน ออกรถได้แล้ว อยากรู้นักว่าตอนนี้ไอ้แฟรงก์มันจะเป็นยังไงถ้ารู้ว่าฉันขโมยเมียมัน” ตอนนี้รู้แล้วว่าลีโอนั้นไม่ได้คิดจะช่วยตนเอง แต่คิดจะจับตนเองมาข่มขู่แฟรงก์ “ใครเขาจะช่วยเชลยอย่างเธอ รู้ไหมทั้งลาสเวกัสใครก็อยากโค่นไอ้แฟรงก์มันทั้งนั้น มีเ