All Chapters of หมอกับมาเฟีย(Nc 35+): Chapter 31 - Chapter 40

นวิยาหลบมาร้องไห้ตอนพักเที่ยง เธอไม่เข้าใจ ทำไมต้องเสียใจด้วยที่เขาแต่งงาน และไม่เข้าใจ ทำไมต้องเจ็บปวดขนาดนี้ทั้งๆ ที่ไม่ควรจะใส่ใจหรือเก็บมาใส่ใจ เพราะเรื่องระหว่างตนกับเขานั้นมีเพียงผลประโยชน์ร่วมกันเท่านั้น ตอนนี้มันจบแล้วก็ควรจะจบได้แล้ว ไม่ควรไปนึกถึงเสียใจคร่ำครวญเพราะเขา ทัชชกรก็แค่ผู้ชายเห็นแก่ตัวคนหนึ่งเท่านั้นเอง “หยุดร้องไห้ได้แล้วนิ่ม” เธอบอกสั่งตัวเองแล้วลุกขึ้นจากชักโครกที่นั่งกดชักโครกแล้วเปิดประตูออกมาจากห้องน้ำเพื่อจะล้างหน้าล้างตาก็เห็นพยาบาลสองคนคุยกันถึงเรื่องทัชชกรกับศลิษา “พี่นิ่มรู้ยังคะว่างานแต่งของหมอหมากับหมอษาล่มค่ะ” หนึ่งในพยาบาลสาวรุ่นน้องในสองคนหันมาคุยกับเธอ นวิยายิ้มแห้งๆ แล้วส่ายหัวแล้วล้างมือก้มหน้าลงวิดน้ำใส่หน้าตนเองเพื่อล้างหน้าให้สดชื่น “คือเห็นเขาว่ากันว่าเจ้าสาวหนีไปค่ะ ปล่อยเจ้าบ่าวรอเก้อ จนสุดท้ายยกเลิกงานแต่งเลยนะคะพี่นิ่ม” หนึ่งในพยาบาลสองคนพูดอีกครั้ง “ไม่รู้เกิดอะไรขึ้น สงสารหมอหมาที่ถูกทิ้งแบบนั้นค่ะ” พยาบาลคนเดิมเอ่ยขึ้น นวิยายิ้มแห้งฟังสองสาวพยาบาลพูดแล้วก็หันไปเอ่ยขอตัว เมื่อจัดการธุระของตัวเอ

ถ้าพานวิยาไปคอนโดเธอ เธอคงให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยไล่ออกมาแน่ เขาจึงเลือกมาคอนโดของตัวเอง แม้จะไกลจากโรงพยาบาลสามไฟแดงก็ตาม พอมาถึงเขาก็อุ้มคนตัวเล็กแต่ทว่าอวบอิ่มขึ้นกว่าเดิม เพราะตอนนี้นวิยาไม่ได้ตัวคนเดียว แต่มีเลือดเนื้อเชื้อไขของเขาอาศัยอยู่ในตัวด้วย พออุ้มขึ้นมาบนห้องหรูของตนเอง เขาก็วางนวิยาลงบนโซฟาด้วยความระมัดระวัง แล้วตัวเองก็นั่งลงข้างหญิงสาวเบียดบนโซฟาตัวเดียวกันกอดรั้งเธอไว้ไม่ให้ลุกหนีหรือขยับเปลี่ยนไปนั่งโซฟาอีกตัว “ปล่อยนิ่มเดี๋ยวนี้หมอหมา” “ไม่ปล่อย เราต้องคุยกัน หมอบอกนิ่มแล้วไง” “คุยได้ค่ะ แต่ปล่อยนิ่มก่อน หมอหมาไม่มีสิทธิ์มาแตะเนื้อต้องตัวนิ่ม” “แล้วต้องทำยังไงถึงจะมีสิทธิ์แตะเนื้อต้องตัวเมียตัวเองล่ะฮึ” “หมอหมาเลิกพูดคำว่า ‘เมีย’ สักทีเถอะ เราไม่ได้เป็นอะไรกัน หรือว่าเพราะเจ้าสาวหนีไปเลยคิดจะกลับมาหานิ่มคะ ขอโทษนะคะ นิ่มไม่ใช่ของเล่นของตายของหมอที่นึกจะกลับมาหาตอนไหนก็ได้ค่ะ เราไม่ได้เป็นอะไรกันตั้งแต่แรกและตอนนี้ก็เหมือนกันค่ะ” เธอพูดพร้อมดันหน้าของเขาที่ซุกกับซอกคอระหงของตนเองออกห่าง “นิ่มก็ไม่ใช่ของเล่นของตายตั

ใช้เวลาไม่ถึงสิบนาทีก็ถึงคอนโด พอมาถึงนวิยาก็บอกให้นายแพทย์หนุ่มจอดรถที่หน้าคอนโด แต่เขากลับเลี้ยวเข้ามาจอดในลานจอดรถแล้วเปิดประตูรถลงมากับเธอ และไม่ลืมถือหมวกกันน็อกที่ลืมไว้บนรถเขาลงมาด้วย “หมอหมาจะลงมาทำไมคะ ส่งแล้วก็กลับสิคะ” “หมอปวดท้อง ขอขึ้นไปเข้าห้องน้ำได้ไหม” “นิ่มไม่ได้โง่ที่จะมองไม่ออกว่าหมอหมาแกล้งปวดท้องหรอกนะคะ” “หมอแกล้งจริง แต่นิ่มจะไม่ให้น้ำหมอสักแก้วเหรอ” “อยากกินก็ไปซื้อกินเอาค่ะ อ้อ...เงินเมื่อวานที่ยืมมาพันหนึ่ง นิ่มโอนให้แล้วนะคะเมื่อเช้า” เธอกอดหมวกกันน็อกแน่นแล้วเดินเข้าไปในตึก แต่คนตัวโตก็เดินตามตนมาติดๆ พอจะแตะคีย์การ์ดก็เอี้ยวหน้าหันมามอง “หมอหมาพูดไม่เข้าใจหรือตั้งใจจะไม่สนใจคำพูดของนิ่มคะ” “ให้หมอขึ้นไปหน่อยนะ เงินก็ไม่รู้จะโอนคืนมาทำไมเงินนั่นหมอให้เมียหมอ มันก็ถูกต้องแล้ว” “เชิญ!” เธอใช้มือข้างที่ว่างชี้ไปทางรถของเขาที่จอดอยู่ ทัชชกรสบตาคนตัวเตี้ยแล้วก็หันไปตามมือของเธอแล้วก็ยอมเดินคอตกกลับไปยังรถของตนเองอย่างยอมแพ้ จริงๆ เขาดื้อจะเข้าไปได้ แต่เขายังไม่อยากรีบร้อนเอาแต่ใจตัวเองตอนนี้ แม้อยากจ

บนรถเมล์ทัชชกรยืนขาแข็ง คนก็แน่นแออัดในรถแต่เขาทนได้ และดีที่นวิยาได้ที่นั่ง จึงไม่ค่อยห่วง หากได้ยืนแบบเขาคงได้ทรมานมากแน่ อดทนเบียดกับผู้คนไม่นานก็มาถึงป้ายรถเมล์ที่ลง เขารีบประคองร่างอวบอิ่มลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วเอ่ยขอทางพาร่างอวบอิ่มลงรถ “ไม่ต้องทำแบบนี้ก็ได้หมอหมา นิ่มดูแลตัวองได้” เธอปัดมือของเขาออกจากเอวกลมตนเองเมื่อลงมาจากรถแล้วรถก็เคลื่อนตัวจากไปแล้ว “ไม่ต้องตามมาแล้วนะคะ นิ่มเดินไม่ถึงห้านาทีก็ถึงคอนโดแล้วค่ะ” “ไม่ หมอจะไปส่ง” “ก็บอกว่าไม่ไงคะ” เธอตะโกนใส่เขาเสียงดังแล้วเดินสาวเท้าเร็วๆ เพื่อเดินหนีเขา ทัชชกรรีบเดินตามจนไม่เห็นรถมอเตอร์ไซค์ที่วิ่งบนฟุตพาท โอ๊ย! ตุ้บ! “มองรถด้วยสิเว้ย!” เสียงคนขับมอเตอร์ไซค์ตะโกนว่าเขาแล้วขับรถจากไป ไม่สนใจจะจอดรถมาดูเขาที่ถูกรถเฉี่ยวชนจนล้มลงกับพื้นจนเกิดแผลที่เข่าที่มือ นวิยาหยุดเท้าที่กำลังเดินหมุนตัวหันไปมองทางต้นเสียงก็เห็นเขาล้มฟุบกับพื้นแล้วมีมอเตอร์ไซค์ที่วิ่งจากไปไกลแล้ว “ทำไมไม่รู้จักระวังคะ” เธอเอ็ดเขาแล้วเดินย้อนกลับมาช่วยประคองเขาลุกยืนขึ้นแล้วมองสำรวจร่างกายของ

มีข้าวหุงที่เหลือไว้ตั้งแต่เมื่อวานก็กดอุ่นแล้วทำไข่เจียว เช้านี้ทำเมนูง่ายๆ พอ ไม่อยากยุ่งยากเดี๋ยวสาย พอทำเสร็จก็เข้ามาในห้องเห็นเขาเดินออกมาจากห้องน้ำพอดี “นิ่มทำข้าวไข่เจียว กินได้ก็กิน กินไม่ได้ก็ไม่ต้องกินค่ะ ไปทานได้เลยนะคะ และอิ่มแล้วก็กลับไปได้เลยค่ะ” “นิ่มไม่ไปทำงานเหรอวันนี้” “วันนี้นิ่มหยุดค่ะ จะทำงานบ้านเตรียมเก็บกระเป๋า” “เก็บกระเป๋า? นิ่มจะไปไหน?” “นิ่มจะไปเที่ยวกับแผนกค่ะ” เธอบอกเขาไปตรงๆ เพราะยังไงเขาก็ต้องสืบรู้อยู่ดีว่าไปไหน “อ้อ...นึกว่าจะกลับขอนแก่น” “กลับตอนนี้ไม่ได้หรอกค่ะ นิ่มท้องโตเดี๋ยวพ่อแม่นิ่มตกใจที่นิ่มท้องไม่มีผัว” “พูดอะไรแบบนั้น หมอก็อยู่ทั้งคน ถ้าจะกลับ หมอก็จะกลับด้วย” “กลับไปในฐานะอะไรคะ” “ลูกเขยไงนิ่ม” “เหอะ! นิ่มจะอาบน้ำ ไปกินข้าวแล้วก็กลับไปได้แล้วค่ะ” “นิ่ม หมอใช้แปรงสีฟันนิ่มนะ” “สกปรกหมอหมา” “จูบกันเรายังจูบมาแล้ว แค่ใช้แปรงสีฟันด้วยกันเอง” “นิ่มรังเกียจค่ะ” แล้วเธอก็เดินไปหยิบแปรงสีฟันที่เขาใช้ของตนทิ้งถังขยะแล้วเปิดตู้เสื้อผ้าหยิบอันใหม่อ