All Chapters of หล่นสัญญา: Chapter 1 - Chapter 9

“ท่านประธานเฉิน ผมคิดว่าคนใจกว้างอย่างคุณ คงจะปล่อยให้ผมกับชูเฉียวเอ๋อร์รักกันดี ๆ ใช่ไหมครับ”ข้อความนี้ถูกส่งมาจาก ฉินเฟิง ผู้ช่วยชายของชูเฉียวเอ๋อร์บนหน้าจอโทรศัพท์นอกจากประโยคนี้แล้ว ที่เหลือก็เป็นวิดีโอและรูปถ่ายทั้งหมดภาพการโอบกอดกันอย่างเร่าร้อนภายใต้หอไอเฟลภาพความหวานชื่นหน้าภาพเขียนฝาผนังในพิพิธภัณฑ์ลูฟร์ ที่หนักกว่านั้นคือภาพเปลือยกายบนหาดทรายที่มัลดีฟส์ กระทั่งภาพการมีความสุขกันอย่างเต็มที่หน้าหน้าต่างบานใหญ่ก็ยังมีจนถึงวินาทีนี้ ผมถึงเข้าใจอย่างถ่องแท้ว่า ชูเฉียวเอ๋อร์คนนี้ไม่ใช่ชูเฉียวเอ๋อร์ที่ผมเคยรักอีกต่อไปแล้วเราสองคนรู้จักกันมาตั้งแต่ตอนที่ยังไม่มีอะไร เพื่อความฝันด้านการแสดงของเธอ ผมทำงานงกๆ ตั้งแต่เช้ามืดจนดึกดื่น เงินที่หามาได้ทั้งหมดถูกนำไปใช้กับการแสดงของเธอ ใช้ไปกับการพาเธอวิ่งรอกตามกองถ่าย ตลอดเจ็ดปีมานี้ ผมเหนื่อยจนหลับคาขบวนรถไฟใต้ดินตอนกลับบ้าน และดื่มเหล้าจนกระเพาะเลือดออกในงานสังสรรค์กว่าจะค่อยๆ สร้างบริษัทขึ้นมาได้ขนาดนี้ และชูเฉียวเอ๋อร์ก็โด่งดังไปทั่วสารทิศ กลายเป็นนางเอกระดับตัวแม่ที่มีแต่คนคอยติดตามสิ่งที่พวกเราเคยเฝ้าฝันไว้ด้วย

ผมพูดจบด้วยน้ำเสียงเย็นชา แล้วก้าวเท้าเดินออกจากห้องทำงานไปทันทีแต่ชูเฉียวเอ๋อร์ในวัยสิบเก้าปีกลับพุ่งเข้ามากอดแขนผมไว้โดยไม่ทันตั้งตัว“อาโน อาโน อย่าเลยนะ เราเอาเจ้านาฬิกาเรือนนั้นกลับมาเถอะนะ ได้ไหม มันเป็นเรือนที่ฉันให้คุณนะ”เธอมีขอบตาที่แดงก่ำ แต่น้ำเสียงกลับเต็มไปด้วยความระวัง เหมือนกลัวผมจะโกรธผมมองใบหน้าสวยใสที่ไร้เครื่องสำอางนั้น ใจผมก็อ่อนลงทันที“ได้สิ แต่นี่ถือเป็นโอกาสครั้งที่สองแล้วนะ คุณแน่ใจแล้วใช่ไหมว่าจะใช้มัน?”ชูเฉียวเอ๋อร์ในวัยสิบเก้าปีพยักหน้าอย่างหนักแน่นโดยไม่ลังเลแม้แต่นิดเดียวผมลูบศีรษะของเธอเบาๆ แล้วเดินย้อนกลับไปที่หน้าลิฟต์เมื่อผลักประตูห้องทำงานเข้าไปอีกครั้ง ใครจะไปคิดว่าจะได้เห็นภาพที่ทำให้ชูเฉียวเอ๋อร์วัยสิบเก้าปีถึงกับระเบิดอารมณ์ออกมาผมเห็นฉินเฟิงกำลังโอบกอดชูเฉียวเอ๋อร์ไว้ในอ้อมแขน พร้อมกระซิบกระซาบอะไรบางอย่างอยู่ข้างหูเธออย่างสนิทสนมพอเห็นผมผลักประตูเข้ามา ทั้งสองก็รีบผลักออกจากกันทันที“เฉินนั่ว คุณหัดไม่มีมารยาทแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่! ไม่รู้เหรอว่าเข้าห้องทำงานคนอื่นต้องเคาะประตูก่อน?”ผมชายตามองเธออย่างเฉยเมย แล้วเดินตรงไปตรงห

ผมเหลือบมองคนทั้งสองอย่างเฉยเมย แล้วหันหลังเตรียมจะจากไปชูเฉียวเอ๋อร์วัยสิบเก้าปีไม่มีวันกลับมาอีกแล้ว และผมก็ไม่มีความจำเป็นต้องไปข้องเกี่ยวกับคนทั้งสองอีกต่อไปแต่ยังเดินไปได้ไม่ถึงสองก้าว เสียงของชูเฉียวเอ๋อร์ก็ดังขึ้น“อาโน อย่า อย่าไปเลยนะ”อาจเพราะคำเรียกพิเศษนี้ยังมีความหมายในใจผมอยู่บ้าง ผมจึงอยากรู้ว่าเธอจะพูดอะไรต่อพอเห็นผมหยุดเดิน ชูเฉียวเอ๋อร์ก็เผยสีหน้าดีใจ“อาโน ฉันขอโทษ ฉันลืมไปแล้ว ฉันจะรีบให้คนไปเตรียมใหม่เดี๋ยวนี้ ดีไหม?”“อาโน ฉันผิดไปแล้ว ให้อภัยฉันเถอะนะ”แต่คำพูดเหล่านี้ของชูเฉียวเอ๋อร์กลับทำให้ผมรู้สึกตลกมากกว่า เพราะขนาดตอนที่เธอกำลังขอโทษ เธอก็ยังไม่ยอมปล่อยมือจากฉินเฟิงเลยหรืออาจจะเป็นเพราะเธอสังเกตเห็นสายตาของผม เธอถึงได้เพิ่งรู้สึกตัวแล้วรีบปล่อยมือฉินเฟิงทันทีชูเฉียวเอ๋อร์ตั้งท่าจะวิ่งตามมา แต่ไม่รู้ว่าฉินเฟิงดึงตัวเธอไว้แล้วพูดอะไรเข้า เธอถึงได้หยุดฝีเท้าลงผมไม่สนแล้วว่าชูเฉียวเอ๋อร์จะพูดอะไรหรือทำอะไร เพราะวินาทีที่ชูเฉียวเอ๋อร์วัยสิบเก้าปีเลือนหายไป ผมกับผู้หญิงคนนี้ก็ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีกต่อไปพอกลับมาถึงบ้าน ผมก็นอนกลิ้งไปกลิ้งมาบน

“ฉินเฟิง ที่นี่คือที่ไหนกัน?”ผมพยายามควบคุมน้ำเสียงของตัวเองให้ดีที่สุด เพราะกลัวจะไปกระตุ้นอารมณ์คนบ้าที่อยู่ตรงหน้า“ฮ่าๆๆ เฉินนั่ว แกมันคนฉลาด นี่แกดูไม่ออกจริงๆ เหรอ?”แน่นอนว่าผมดูออก แต่ตอนนี้การพยายามทำให้ฉินเฟิงสงบลงคือหนทางที่ถูกต้องที่สุดผมยังไม่ทันคิดว่าจะพูดอะไรออกไป คนที่อยู่ข้างกายเขาก็พูดภาษาจีนที่ฟังดูตะกุกตะกักขึ้นมา“หัวหน้า เร็ว ๆ หน่อย ฆ่าเลยเถอะ ลานสกี เดี๋ยวมีคนเจอ เกิดเรื่อง ไม่ดี”แต่คำพูดนี้เหมือนจะทำให้ฉินเฟิงโกรธจัด“หุบปาก! ฉันให้เงินพวกแกไปตั้งเท่าไหร่ แล้วลานสกีนี้ก็กว้างขนาดนี้ หายไปสักคนจะเป็นไรไป?”ฉินเฟิงตวาด ก่อนจะตบลงบนหน้าผมอย่างแรงตามแรงนั้น เขาคว้าเส้นผมของผมไว้แน่น“เฉินนั่ว ไอ้สารเลว แกรู้อะไรไหมว่ากว่าฉันจะพิชิตใจยัยผู้หญิงแพศยาชูเฉียวเอ๋อร์นั่นได้ ฉันต้องทุ่มเทแค่ไหน?”“ฉันต้องก้มหัวแทบเท้า ล้างเท้าให้เธอ นวดให้ ทำตัวเป็นหมารับใช้ แม้แต่ชุดชั้นในของเธอ ฉันก็ยังต้องซักมือให้เอง”“หลายปีมานี้ ฉันทำตัวเหมือนเป็นทาสไม่ผิด”“สุดท้ายแค่เพราะแกคุกเข่าขอแต่งงาน ฉันก็โดนทิ้งแบบนี้!”“แต่ไม่เป็นไรหรอก ขอแค่แกตาย ตายด้วยอุบัติเหตุในลานสก

ผมหัวเราะจนเสียงแหบพร่า“ชูเฉียวเอ๋อร์ คุณรู้ไหม? ตอนที่ผมได้ยินประโยคนั้น ผมบอกกับตัวเองประโยคหนึ่ง คุณรู้ไหมว่าประโยคนั้นคืออะไร?”ชูเฉียวเอ๋อร์มองมาที่ผมอย่างเหม่อลอย ในดวงตาเต็มไปด้วยความหวัง“อะ อะไรเหรอ?”ผมมองใบหน้าที่ยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนไปจากเมื่อก่อนของเธอแต่ในตอนนี้ ใบหน้านั้นกลับถูกแต่งแต้มไปด้วยเครื่องสำอางอย่างประณีต“ผมบอกว่า ผมไม่เคยเสียใจที่ได้เจอคุณ และผมยินดีที่จะให้โอกาสคุณเป็นครั้งสุดท้าย”ผมพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยชูเฉียวเอ๋อร์ร่างกายสั่นเทา ดวงตาเป็นประกาย เหมือนจะดีใจมากแต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้อ้าปากพูด ผมก็พูดต่ออีกว่า“แต่โอกาสครั้งนี้ คุณใช้มันหมดไปแล้ว”“ขนาดตอนขอโทษ คุณก็ยังไม่เคยปล่อยมือจากฉินเฟิงเลย”“ตอนที่ผมกลับบ้านไปจนถึงตอนที่ออกจากบ้านไป มีเวลาตั้งสองชั่วโมง แล้วตัวคุณอยู่ที่ไหนกัน?”พูดจบผมก็กดกริ่งเรียกพยาบาลที่ข้างเตียงทันทีหลังจากพยาบาลเข้ามา ผมก็พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า“รบกวนช่วยเชิญผู้หญิงคนนี้ออกจากห้องผู้ป่วยของผมด้วยครับ ผมไม่อยากเห็นหน้าเธออีกต่อไปแล้ว และคลิปวิดีโอนี้ รบกวนส่งให้ตำรวจแทนผมด้วย”“อานั่ว อย่าทำแบบนี้เล