Share

บทที่ 4

Author: มูลี่
ชูเฉียวเอ๋อร์ในวัยสิบเก้าปีหลั่งน้ำตาออกมาอีกหยดหนึ่ง

“ดังนั้นในคืนวันพรุ่งนี้ เธอจะต้องเสียใจ”

แต่พวกเราไม่มีใครคาดคิดเลยว่า ชูเฉียวเอ๋อร์ในวัยยี่สิบเจ็ดปีจะปรากฏตัวที่ชายหาดจริงๆ

แต่เธอไม่ได้มาเพื่อตามนัดของเรา

“เฉินนั่ว คุณแอบสะกดรอยตามฉันจนถึงที่นี่เลยเหรอ ดี ดีมาก!”

ชายหาดที่เราเคยสัญญากันไว้ว่าจะใช้เป็นที่ขอแต่งงาน ตอนนี้ถูกประดับประดาไปด้วยกุหลาบเต็มไปหมด ด้านหลังกุหลาบยังมีดอกไม้ไฟหลากหลายรูปแบบเตรียมไว้

และท่ามกลางหมู่มวลดอกไม้คือชูเฉียวเอ๋อร์วัยยี่สิบเจ็ดปี ต่อให้เห็นผมอยู่ตรงหน้า เธอก็ยังไม่ยอมปล่อยมือจากฉินเฟิงเลย

“โอกาสสามครั้งใช้หมดแล้วนะ ชูเฉียวเอ๋อร์”

ผมพึมพำเบาๆ ชูเฉียวเอ๋อร์วัยสิบเก้าปีข้างกายผมเขย่าแขนผมอย่างหมดหวัง

“อาโน อาโน อย่าทำแบบนี้เลยนะ บางทีเธออาจจะเตรียมไว้ให้คุณก็ได้ เราเข้าไปดูกันก่อนดีไหม”

เสียงของเธอในวัยสิบเก้าปีแทบจะเหมือนการอ้อนวอน

ในขณะที่เสียงของเธอในวัยยี่สิบเจ็ดปีกลับเย็นชา

“เฉินนั่ว คุณมานี่!”

ผมหันไปมองชูเฉียวเอ๋อร์วัยสิบเก้าปีอย่างอ่อนโยน ก่อนจะก้าวเท้าเดินเข้าไปหา

“เฉินนั่ว! คุณยังจะเอาอะไรอีก คุณเอานาฬิกาของฉินเฟิงไป ฉันว่าฉันไม่ถือสาแล้วนะ แต่นี่ฉันจัดแสดงดอกไม้ไฟริมทะเลเพื่อชดเชยให้เขา คุณยังจะมาทำลายอีกเหรอ!”

ทันทีที่ผมเข้าไป เธอก็พูดใส่ผมอย่างไม่ไว้หน้า

“เปล่า ผมแค่มาดูดอกไม้ไฟ ถ้าไม่รังเกียจขอเก้าอี้สักสองตัวนะ”

ผมยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ

ชูเฉียวเอ๋อร์ดูเหมือนจะพูดไม่ออกกับการตอบโต้ของผม

ผมไม่สนใจเธออีกต่อไป จูงมือชูเฉียวเอ๋อร์วัยสิบเก้าปีที่กำลังสะอึกสะอื้นไปนั่งลงด้านข้าง

ผมปลอบเธอเสียงเบา แต่เธอก็ยังหยุดร้องไห้ไม่ได้

พอเห็นว่าผมไม่มีท่าทีอะไร ชูเฉียวเอ๋อร์วัยยี่สิบเจ็ดปีก็วางใจลง เธอไม่สนใจอะไรทั้งสิ้นและเข้าไปกอดกับฉินเฟิงอย่างหวานชื่น

เมื่อเห็นภาพทั้งหมดนี้ ใจผมกลับนิ่งสงบดั่งผิวน้ำ ทำเพียงกุมมือเล็กๆ ที่เย็นเฉียบของชูเฉียวเอ๋อร์วัยสิบเก้าปีเอาไว้

เวลาค่อยๆ ผ่านไปจนเข้าสู่ช่วงดึก

ตอนที่วันวาเลนไทน์กำลังจะสิ้นสุดลง ดอกไม้ไฟก็พุ่งทะยานสู่ท้องฟ้า

ภายใต้แสงดอกไม้ไฟ ผมล้วงแหวนขอแต่งงานที่เตรียมไว้ในอกเสื้อออกมา คุกเข่าข้างเดียวลงกับพื้น แล้วพูดกับชูเฉียวเอ๋อร์วัยสิบเก้าปีเสียงแผ่วเบา

“ชูเฉียวเอ๋อร์ คุณจะแต่งงานกับผมไหม?”

เธอในวัยสิบเก้าปีปิดปากแน่น ขอบตาเอ่อล้นไปด้วยน้ำตา

“คุณ...คุณยังอยากจะแต่งงานกับฉันอยู่เหรอคะ?”

“แน่นอนครับ ผมรักคุณในแบบที่คุณเป็นตลอดไป”

ผมมองเข้าไปในดวงตาเธออย่างจริงใจ แสงดาวในดวงตาคู่นั้นคือสิ่งที่ผมรักสุดหัวใจตลอดกาล

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน เธอถึงได้พยักหน้าอย่างแรง แล้วยื่นมือซ้ายออกมา

“อาโน ฉันตกลงค่ะ ฉันตกลง”

ผมยิ้ม ในใจเต็มไปด้วยความสุขล้นปรี่ ค่อยๆ กุมมือเธอไว้

ในตอนที่ผมกำลังจะสวมแหวนให้เธอ

เสียงระฆังตอนเที่ยงคืนก็ดังขึ้น

ชูเฉียวเอ๋อร์วัยสิบเก้าปีกลายเป็นประกายแสงดวงดาวแล้วจางหายไปต่อหน้าต่อตาผม

น้ำตาของผมไม่อาจกลั้นไว้ได้อีกต่อไป

“ลาก่อนนะ ชูเฉียวเอ๋อร์ที่ผมรักสุดหัวใจ”

ในตอนนั้นเอง เสียงผู้ชายที่น่ารำคาญเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นข้างหลังผม

“พี่ชูเฉียวเอ๋อร์ครับ พี่เฉินนั่วดูน่าสงสารจังเลยนะครับ ไม่มีใครอยู่เป็นเพื่อนเลย ไม่รู้ว่าคุกเข่าลงไปขอใครแต่งงานอยู่กันแน่? สู้ผมไม่ได้เลยที่มีความสุขกว่าเยอะ เพราะมีพี่ชูเฉียวเอ๋อร์อยู่เคียงข้าง”

ผมหันกลับไปดู ถึงได้รู้ว่าฉินเฟิงจูงมือชูเฉียวเอ๋อร์มาอยู่ข้างหลังผมตอนไหนก็ไม่รู้ ในมุมที่ชูเฉียวเอ๋อร์มองไม่เห็น ใบหน้าเขาเต็มไปด้วยการเยาะเย้ยผม

ส่วนชูเฉียวเอ๋อร์ในตอนนี้ กลับกำลังร้องไห้ฟูมฟายจนน้ำตานองหน้า
Patuloy na basahin ang aklat na ito nang libre
I-scan ang code upang i-download ang App

Pinakabagong kabanata

  • หล่นสัญญา   บทที่ 9

    ผมหัวเราะจนเสียงแหบพร่า“ชูเฉียวเอ๋อร์ คุณรู้ไหม? ตอนที่ผมได้ยินประโยคนั้น ผมบอกกับตัวเองประโยคหนึ่ง คุณรู้ไหมว่าประโยคนั้นคืออะไร?”ชูเฉียวเอ๋อร์มองมาที่ผมอย่างเหม่อลอย ในดวงตาเต็มไปด้วยความหวัง“อะ อะไรเหรอ?”ผมมองใบหน้าที่ยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนไปจากเมื่อก่อนของเธอแต่ในตอนนี้ ใบหน้านั้นกลับถูกแต่งแต้มไปด้วยเครื่องสำอางอย่างประณีต“ผมบอกว่า ผมไม่เคยเสียใจที่ได้เจอคุณ และผมยินดีที่จะให้โอกาสคุณเป็นครั้งสุดท้าย”ผมพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยชูเฉียวเอ๋อร์ร่างกายสั่นเทา ดวงตาเป็นประกาย เหมือนจะดีใจมากแต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้อ้าปากพูด ผมก็พูดต่ออีกว่า“แต่โอกาสครั้งนี้ คุณใช้มันหมดไปแล้ว”“ขนาดตอนขอโทษ คุณก็ยังไม่เคยปล่อยมือจากฉินเฟิงเลย”“ตอนที่ผมกลับบ้านไปจนถึงตอนที่ออกจากบ้านไป มีเวลาตั้งสองชั่วโมง แล้วตัวคุณอยู่ที่ไหนกัน?”พูดจบผมก็กดกริ่งเรียกพยาบาลที่ข้างเตียงทันทีหลังจากพยาบาลเข้ามา ผมก็พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า“รบกวนช่วยเชิญผู้หญิงคนนี้ออกจากห้องผู้ป่วยของผมด้วยครับ ผมไม่อยากเห็นหน้าเธออีกต่อไปแล้ว และคลิปวิดีโอนี้ รบกวนส่งให้ตำรวจแทนผมด้วย”“อานั่ว อย่าทำแบบนี้เล

  • หล่นสัญญา   บทที่ 8

    แต่ผมยังคงกัดฟันอดทนอย่างสุดชีวิต ยิ่งถ่วงเวลาได้นานขึ้นเท่าไหร่ โอกาสที่ผมจะได้รับการช่วยเหลือก็ยิ่งมากขึ้นเท่านั้นมีดเล่มนั้นแทงทะลุต้นแขนซ้ายของผมทีละแผล ผมไม่อาจควบคุมตัวเองได้อีกต่อไป ลำคอเริ่มส่งเสียงคำรามด้วยความเจ็บปวดฉินเฟิงพยายามบีบคั้นให้ผมอ้อนวอนขอชีวิตซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ผมจะก้มหัวอ้อนวอนเขาไปทำไมกัน?แผลค่อยๆ เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ต้นแขนซ้ายของผมไร้ความรู้สึกสติสัมปชัญญะของผมเริ่มเลือนรางพอคิดถึงความเจ็บปวดอีกมากมายที่รอผมอยู่ ใจผมก็รู้สึกห่อเหี่ยวขึ้นมาใครจะไปคิดว่าจู่ๆ ฉินเฟิงกลับโยนมีดในมือทิ้งไป“น่าเบื่อจริงๆ ช่างเถอะ ฆ่าทิ้งเลยดูจะเป็นทางเลือกที่ดีกว่า”ประโยคนั้นทำให้หัวใจของผมหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่มฉินเฟิงเลิกทรมานผมแล้ว คนตัวใหญ่ที่อยู่ข้างหลังเขาก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก“พวกแก ลงมือซะ”ฉินเฟิงตบมือเบาๆ แล้วหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาเช็ดมือเหล่าชายฉกรรจ์เดินเข้ามาใกล้ และล้วงเอาบางอย่างออกมาจากในเสื้อผมหลับตาลงช้าๆ เตรียมพร้อมที่จะยอมรับความตายแต่ในวินาทีที่ผมหลับตาลงนั่นเองจู่ๆ ผมก็ได้ยินเสียงหน้าต่างแตกกระจายจากนั้นแรงสั่นสะเทือนมหาศาลและแสงสีขาวก็พุ

  • หล่นสัญญา   บทที่ 7

    “ฉินเฟิง ที่นี่คือที่ไหนกัน?”ผมพยายามควบคุมน้ำเสียงของตัวเองให้ดีที่สุด เพราะกลัวจะไปกระตุ้นอารมณ์คนบ้าที่อยู่ตรงหน้า“ฮ่าๆๆ เฉินนั่ว แกมันคนฉลาด นี่แกดูไม่ออกจริงๆ เหรอ?”แน่นอนว่าผมดูออก แต่ตอนนี้การพยายามทำให้ฉินเฟิงสงบลงคือหนทางที่ถูกต้องที่สุดผมยังไม่ทันคิดว่าจะพูดอะไรออกไป คนที่อยู่ข้างกายเขาก็พูดภาษาจีนที่ฟังดูตะกุกตะกักขึ้นมา“หัวหน้า เร็ว ๆ หน่อย ฆ่าเลยเถอะ ลานสกี เดี๋ยวมีคนเจอ เกิดเรื่อง ไม่ดี”แต่คำพูดนี้เหมือนจะทำให้ฉินเฟิงโกรธจัด“หุบปาก! ฉันให้เงินพวกแกไปตั้งเท่าไหร่ แล้วลานสกีนี้ก็กว้างขนาดนี้ หายไปสักคนจะเป็นไรไป?”ฉินเฟิงตวาด ก่อนจะตบลงบนหน้าผมอย่างแรงตามแรงนั้น เขาคว้าเส้นผมของผมไว้แน่น“เฉินนั่ว ไอ้สารเลว แกรู้อะไรไหมว่ากว่าฉันจะพิชิตใจยัยผู้หญิงแพศยาชูเฉียวเอ๋อร์นั่นได้ ฉันต้องทุ่มเทแค่ไหน?”“ฉันต้องก้มหัวแทบเท้า ล้างเท้าให้เธอ นวดให้ ทำตัวเป็นหมารับใช้ แม้แต่ชุดชั้นในของเธอ ฉันก็ยังต้องซักมือให้เอง”“หลายปีมานี้ ฉันทำตัวเหมือนเป็นทาสไม่ผิด”“สุดท้ายแค่เพราะแกคุกเข่าขอแต่งงาน ฉันก็โดนทิ้งแบบนี้!”“แต่ไม่เป็นไรหรอก ขอแค่แกตาย ตายด้วยอุบัติเหตุในลานสก

  • หล่นสัญญา   บทที่ 6

    ชูเฉียวเอ๋อร์ที่หัวหมุนติ้วด้วยฤทธิ์สุราตัดสินใจทุบประตูห้อง“เฉินนั่ว เปิดประตูสิ ฉันกลับมาแล้ว”“เฉินนั่ว ฉันรู้ว่าเธอยังอยู่ในบ้าน”“เฉินนั่ว ฉันรู้แล้วว่าฉันผิด เปิดประตูก่อนเถอะนะ”“เฉินนั่ว คุณจะเอาอะไรอีก ฉันขอโทษเธอแล้วนะ”ชูเฉียวเอ๋อร์ยิ่งทุบประตูก็ยิ่งโมโห ความมึนเมาเริ่มจางหายไปไม่น้อยสงสัยคงจะทุบจนเหนื่อย เธอจึงนึกขึ้นได้แล้วเปิดโทรศัพท์ดู ไม่นานเธอก็หาประวัติแชทที่ผมเคยส่งรหัสผ่านให้เธอเจอแต่เมื่อเธอกดรหัสผ่านที่ถูกต้องเข้าไป ร่างกายเธอก็สร่างเมาขึ้นมาทันทีเพราะรหัสผ่านก็ยังคงผิดอยู่ดีเธอถึงได้รู้ตัวว่าผมเปลี่ยนรหัสผ่านไปแล้วชูเฉียวเอ๋อร์ที่เริ่มรู้ตัวว่ามีบางอย่างผิดปกติรีบโทรหาผมทันที“ขออภัยค่ะ เลขหมายที่คุณเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้”ไม่ว่าจะตะโกนหรือโทรศัพท์ก็ไม่มีประโยชน์ สุดท้ายชูเฉียวเอ๋อร์ถึงขั้นทุบกระจกคฤหาสน์แล้วปีนเข้าไป“เฉินนั่ว คุณอย่าให้มากเกินไปนะ”เธอพุ่งตัวขึ้นไปบนห้องนอนชั้นสองด้วยความโกรธเกรี้ยว แต่กลับไม่พบร่องรอยของผม ในไม่ช้าสายตาของเธอก็ไปสะดุดเข้ากับใบหย่าที่ผมเซ็นทิ้งไว้วินาทีที่เห็นใบหย่า ชูเฉียวเอ๋อร์ยืนแทบไม่อยู่ เซถอ

  • หล่นสัญญา   บทที่ 5

    ผมเหลือบมองคนทั้งสองอย่างเฉยเมย แล้วหันหลังเตรียมจะจากไปชูเฉียวเอ๋อร์วัยสิบเก้าปีไม่มีวันกลับมาอีกแล้ว และผมก็ไม่มีความจำเป็นต้องไปข้องเกี่ยวกับคนทั้งสองอีกต่อไปแต่ยังเดินไปได้ไม่ถึงสองก้าว เสียงของชูเฉียวเอ๋อร์ก็ดังขึ้น“อาโน อย่า อย่าไปเลยนะ”อาจเพราะคำเรียกพิเศษนี้ยังมีความหมายในใจผมอยู่บ้าง ผมจึงอยากรู้ว่าเธอจะพูดอะไรต่อพอเห็นผมหยุดเดิน ชูเฉียวเอ๋อร์ก็เผยสีหน้าดีใจ“อาโน ฉันขอโทษ ฉันลืมไปแล้ว ฉันจะรีบให้คนไปเตรียมใหม่เดี๋ยวนี้ ดีไหม?”“อาโน ฉันผิดไปแล้ว ให้อภัยฉันเถอะนะ”แต่คำพูดเหล่านี้ของชูเฉียวเอ๋อร์กลับทำให้ผมรู้สึกตลกมากกว่า เพราะขนาดตอนที่เธอกำลังขอโทษ เธอก็ยังไม่ยอมปล่อยมือจากฉินเฟิงเลยหรืออาจจะเป็นเพราะเธอสังเกตเห็นสายตาของผม เธอถึงได้เพิ่งรู้สึกตัวแล้วรีบปล่อยมือฉินเฟิงทันทีชูเฉียวเอ๋อร์ตั้งท่าจะวิ่งตามมา แต่ไม่รู้ว่าฉินเฟิงดึงตัวเธอไว้แล้วพูดอะไรเข้า เธอถึงได้หยุดฝีเท้าลงผมไม่สนแล้วว่าชูเฉียวเอ๋อร์จะพูดอะไรหรือทำอะไร เพราะวินาทีที่ชูเฉียวเอ๋อร์วัยสิบเก้าปีเลือนหายไป ผมกับผู้หญิงคนนี้ก็ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีกต่อไปพอกลับมาถึงบ้าน ผมก็นอนกลิ้งไปกลิ้งมาบน

  • หล่นสัญญา   บทที่ 4

    ชูเฉียวเอ๋อร์ในวัยสิบเก้าปีหลั่งน้ำตาออกมาอีกหยดหนึ่ง“ดังนั้นในคืนวันพรุ่งนี้ เธอจะต้องเสียใจ”แต่พวกเราไม่มีใครคาดคิดเลยว่า ชูเฉียวเอ๋อร์ในวัยยี่สิบเจ็ดปีจะปรากฏตัวที่ชายหาดจริงๆแต่เธอไม่ได้มาเพื่อตามนัดของเรา“เฉินนั่ว คุณแอบสะกดรอยตามฉันจนถึงที่นี่เลยเหรอ ดี ดีมาก!”ชายหาดที่เราเคยสัญญากันไว้ว่าจะใช้เป็นที่ขอแต่งงาน ตอนนี้ถูกประดับประดาไปด้วยกุหลาบเต็มไปหมด ด้านหลังกุหลาบยังมีดอกไม้ไฟหลากหลายรูปแบบเตรียมไว้และท่ามกลางหมู่มวลดอกไม้คือชูเฉียวเอ๋อร์วัยยี่สิบเจ็ดปี ต่อให้เห็นผมอยู่ตรงหน้า เธอก็ยังไม่ยอมปล่อยมือจากฉินเฟิงเลย“โอกาสสามครั้งใช้หมดแล้วนะ ชูเฉียวเอ๋อร์”ผมพึมพำเบาๆ ชูเฉียวเอ๋อร์วัยสิบเก้าปีข้างกายผมเขย่าแขนผมอย่างหมดหวัง“อาโน อาโน อย่าทำแบบนี้เลยนะ บางทีเธออาจจะเตรียมไว้ให้คุณก็ได้ เราเข้าไปดูกันก่อนดีไหม”เสียงของเธอในวัยสิบเก้าปีแทบจะเหมือนการอ้อนวอนในขณะที่เสียงของเธอในวัยยี่สิบเจ็ดปีกลับเย็นชา“เฉินนั่ว คุณมานี่!”ผมหันไปมองชูเฉียวเอ๋อร์วัยสิบเก้าปีอย่างอ่อนโยน ก่อนจะก้าวเท้าเดินเข้าไปหา“เฉินนั่ว! คุณยังจะเอาอะไรอีก คุณเอานาฬิกาของฉินเฟิงไป ฉันว่าฉันไ

Higit pang Kabanata
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status