Share

บทที่ 6

Author: มูลี่
ชูเฉียวเอ๋อร์ที่หัวหมุนติ้วด้วยฤทธิ์สุราตัดสินใจทุบประตูห้อง

“เฉินนั่ว เปิดประตูสิ ฉันกลับมาแล้ว”

Patuloy na basahin ang aklat na ito nang libre
I-scan ang code upang i-download ang App
Locked Chapter

Pinakabagong kabanata

  • หล่นสัญญา   บทที่ 9

    ผมหัวเราะจนเสียงแหบพร่า“ชูเฉียวเอ๋อร์ คุณรู้ไหม? ตอนที่ผมได้ยินประโยคนั้น ผมบอกกับตัวเองประโยคหนึ่ง คุณรู้ไหมว่าประโยคนั้นคืออะไร?”ชูเฉียวเอ๋อร์มองมาที่ผมอย่างเหม่อลอย ในดวงตาเต็มไปด้วยความหวัง“อะ อะไรเหรอ?”ผมมองใบหน้าที่ยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนไปจากเมื่อก่อนของเธอแต่ในตอนนี้ ใบหน้านั้นกลับถูกแต่งแต้มไปด้วยเครื่องสำอางอย่างประณีต“ผมบอกว่า ผมไม่เคยเสียใจที่ได้เจอคุณ และผมยินดีที่จะให้โอกาสคุณเป็นครั้งสุดท้าย”ผมพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยชูเฉียวเอ๋อร์ร่างกายสั่นเทา ดวงตาเป็นประกาย เหมือนจะดีใจมากแต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้อ้าปากพูด ผมก็พูดต่ออีกว่า“แต่โอกาสครั้งนี้ คุณใช้มันหมดไปแล้ว”“ขนาดตอนขอโทษ คุณก็ยังไม่เคยปล่อยมือจากฉินเฟิงเลย”“ตอนที่ผมกลับบ้านไปจนถึงตอนที่ออกจากบ้านไป มีเวลาตั้งสองชั่วโมง แล้วตัวคุณอยู่ที่ไหนกัน?”พูดจบผมก็กดกริ่งเรียกพยาบาลที่ข้างเตียงทันทีหลังจากพยาบาลเข้ามา ผมก็พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า“รบกวนช่วยเชิญผู้หญิงคนนี้ออกจากห้องผู้ป่วยของผมด้วยครับ ผมไม่อยากเห็นหน้าเธออีกต่อไปแล้ว และคลิปวิดีโอนี้ รบกวนส่งให้ตำรวจแทนผมด้วย”“อานั่ว อย่าทำแบบนี้เล

  • หล่นสัญญา   บทที่ 8

    แต่ผมยังคงกัดฟันอดทนอย่างสุดชีวิต ยิ่งถ่วงเวลาได้นานขึ้นเท่าไหร่ โอกาสที่ผมจะได้รับการช่วยเหลือก็ยิ่งมากขึ้นเท่านั้นมีดเล่มนั้นแทงทะลุต้นแขนซ้ายของผมทีละแผล ผมไม่อาจควบคุมตัวเองได้อีกต่อไป ลำคอเริ่มส่งเสียงคำรามด้วยความเจ็บปวดฉินเฟิงพยายามบีบคั้นให้ผมอ้อนวอนขอชีวิตซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ผมจะก้มหัวอ้อนวอนเขาไปทำไมกัน?แผลค่อยๆ เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ต้นแขนซ้ายของผมไร้ความรู้สึกสติสัมปชัญญะของผมเริ่มเลือนรางพอคิดถึงความเจ็บปวดอีกมากมายที่รอผมอยู่ ใจผมก็รู้สึกห่อเหี่ยวขึ้นมาใครจะไปคิดว่าจู่ๆ ฉินเฟิงกลับโยนมีดในมือทิ้งไป“น่าเบื่อจริงๆ ช่างเถอะ ฆ่าทิ้งเลยดูจะเป็นทางเลือกที่ดีกว่า”ประโยคนั้นทำให้หัวใจของผมหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่มฉินเฟิงเลิกทรมานผมแล้ว คนตัวใหญ่ที่อยู่ข้างหลังเขาก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก“พวกแก ลงมือซะ”ฉินเฟิงตบมือเบาๆ แล้วหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาเช็ดมือเหล่าชายฉกรรจ์เดินเข้ามาใกล้ และล้วงเอาบางอย่างออกมาจากในเสื้อผมหลับตาลงช้าๆ เตรียมพร้อมที่จะยอมรับความตายแต่ในวินาทีที่ผมหลับตาลงนั่นเองจู่ๆ ผมก็ได้ยินเสียงหน้าต่างแตกกระจายจากนั้นแรงสั่นสะเทือนมหาศาลและแสงสีขาวก็พุ

  • หล่นสัญญา   บทที่ 7

    “ฉินเฟิง ที่นี่คือที่ไหนกัน?”ผมพยายามควบคุมน้ำเสียงของตัวเองให้ดีที่สุด เพราะกลัวจะไปกระตุ้นอารมณ์คนบ้าที่อยู่ตรงหน้า“ฮ่าๆๆ เฉินนั่ว แกมันคนฉลาด นี่แกดูไม่ออกจริงๆ เหรอ?”แน่นอนว่าผมดูออก แต่ตอนนี้การพยายามทำให้ฉินเฟิงสงบลงคือหนทางที่ถูกต้องที่สุดผมยังไม่ทันคิดว่าจะพูดอะไรออกไป คนที่อยู่ข้างกายเขาก็พูดภาษาจีนที่ฟังดูตะกุกตะกักขึ้นมา“หัวหน้า เร็ว ๆ หน่อย ฆ่าเลยเถอะ ลานสกี เดี๋ยวมีคนเจอ เกิดเรื่อง ไม่ดี”แต่คำพูดนี้เหมือนจะทำให้ฉินเฟิงโกรธจัด“หุบปาก! ฉันให้เงินพวกแกไปตั้งเท่าไหร่ แล้วลานสกีนี้ก็กว้างขนาดนี้ หายไปสักคนจะเป็นไรไป?”ฉินเฟิงตวาด ก่อนจะตบลงบนหน้าผมอย่างแรงตามแรงนั้น เขาคว้าเส้นผมของผมไว้แน่น“เฉินนั่ว ไอ้สารเลว แกรู้อะไรไหมว่ากว่าฉันจะพิชิตใจยัยผู้หญิงแพศยาชูเฉียวเอ๋อร์นั่นได้ ฉันต้องทุ่มเทแค่ไหน?”“ฉันต้องก้มหัวแทบเท้า ล้างเท้าให้เธอ นวดให้ ทำตัวเป็นหมารับใช้ แม้แต่ชุดชั้นในของเธอ ฉันก็ยังต้องซักมือให้เอง”“หลายปีมานี้ ฉันทำตัวเหมือนเป็นทาสไม่ผิด”“สุดท้ายแค่เพราะแกคุกเข่าขอแต่งงาน ฉันก็โดนทิ้งแบบนี้!”“แต่ไม่เป็นไรหรอก ขอแค่แกตาย ตายด้วยอุบัติเหตุในลานสก

  • หล่นสัญญา   บทที่ 6

    ชูเฉียวเอ๋อร์ที่หัวหมุนติ้วด้วยฤทธิ์สุราตัดสินใจทุบประตูห้อง“เฉินนั่ว เปิดประตูสิ ฉันกลับมาแล้ว”“เฉินนั่ว ฉันรู้ว่าเธอยังอยู่ในบ้าน”“เฉินนั่ว ฉันรู้แล้วว่าฉันผิด เปิดประตูก่อนเถอะนะ”“เฉินนั่ว คุณจะเอาอะไรอีก ฉันขอโทษเธอแล้วนะ”ชูเฉียวเอ๋อร์ยิ่งทุบประตูก็ยิ่งโมโห ความมึนเมาเริ่มจางหายไปไม่น้อยสงสัยคงจะทุบจนเหนื่อย เธอจึงนึกขึ้นได้แล้วเปิดโทรศัพท์ดู ไม่นานเธอก็หาประวัติแชทที่ผมเคยส่งรหัสผ่านให้เธอเจอแต่เมื่อเธอกดรหัสผ่านที่ถูกต้องเข้าไป ร่างกายเธอก็สร่างเมาขึ้นมาทันทีเพราะรหัสผ่านก็ยังคงผิดอยู่ดีเธอถึงได้รู้ตัวว่าผมเปลี่ยนรหัสผ่านไปแล้วชูเฉียวเอ๋อร์ที่เริ่มรู้ตัวว่ามีบางอย่างผิดปกติรีบโทรหาผมทันที“ขออภัยค่ะ เลขหมายที่คุณเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้”ไม่ว่าจะตะโกนหรือโทรศัพท์ก็ไม่มีประโยชน์ สุดท้ายชูเฉียวเอ๋อร์ถึงขั้นทุบกระจกคฤหาสน์แล้วปีนเข้าไป“เฉินนั่ว คุณอย่าให้มากเกินไปนะ”เธอพุ่งตัวขึ้นไปบนห้องนอนชั้นสองด้วยความโกรธเกรี้ยว แต่กลับไม่พบร่องรอยของผม ในไม่ช้าสายตาของเธอก็ไปสะดุดเข้ากับใบหย่าที่ผมเซ็นทิ้งไว้วินาทีที่เห็นใบหย่า ชูเฉียวเอ๋อร์ยืนแทบไม่อยู่ เซถอ

  • หล่นสัญญา   บทที่ 5

    ผมเหลือบมองคนทั้งสองอย่างเฉยเมย แล้วหันหลังเตรียมจะจากไปชูเฉียวเอ๋อร์วัยสิบเก้าปีไม่มีวันกลับมาอีกแล้ว และผมก็ไม่มีความจำเป็นต้องไปข้องเกี่ยวกับคนทั้งสองอีกต่อไปแต่ยังเดินไปได้ไม่ถึงสองก้าว เสียงของชูเฉียวเอ๋อร์ก็ดังขึ้น“อาโน อย่า อย่าไปเลยนะ”อาจเพราะคำเรียกพิเศษนี้ยังมีความหมายในใจผมอยู่บ้าง ผมจึงอยากรู้ว่าเธอจะพูดอะไรต่อพอเห็นผมหยุดเดิน ชูเฉียวเอ๋อร์ก็เผยสีหน้าดีใจ“อาโน ฉันขอโทษ ฉันลืมไปแล้ว ฉันจะรีบให้คนไปเตรียมใหม่เดี๋ยวนี้ ดีไหม?”“อาโน ฉันผิดไปแล้ว ให้อภัยฉันเถอะนะ”แต่คำพูดเหล่านี้ของชูเฉียวเอ๋อร์กลับทำให้ผมรู้สึกตลกมากกว่า เพราะขนาดตอนที่เธอกำลังขอโทษ เธอก็ยังไม่ยอมปล่อยมือจากฉินเฟิงเลยหรืออาจจะเป็นเพราะเธอสังเกตเห็นสายตาของผม เธอถึงได้เพิ่งรู้สึกตัวแล้วรีบปล่อยมือฉินเฟิงทันทีชูเฉียวเอ๋อร์ตั้งท่าจะวิ่งตามมา แต่ไม่รู้ว่าฉินเฟิงดึงตัวเธอไว้แล้วพูดอะไรเข้า เธอถึงได้หยุดฝีเท้าลงผมไม่สนแล้วว่าชูเฉียวเอ๋อร์จะพูดอะไรหรือทำอะไร เพราะวินาทีที่ชูเฉียวเอ๋อร์วัยสิบเก้าปีเลือนหายไป ผมกับผู้หญิงคนนี้ก็ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีกต่อไปพอกลับมาถึงบ้าน ผมก็นอนกลิ้งไปกลิ้งมาบน

  • หล่นสัญญา   บทที่ 4

    ชูเฉียวเอ๋อร์ในวัยสิบเก้าปีหลั่งน้ำตาออกมาอีกหยดหนึ่ง“ดังนั้นในคืนวันพรุ่งนี้ เธอจะต้องเสียใจ”แต่พวกเราไม่มีใครคาดคิดเลยว่า ชูเฉียวเอ๋อร์ในวัยยี่สิบเจ็ดปีจะปรากฏตัวที่ชายหาดจริงๆแต่เธอไม่ได้มาเพื่อตามนัดของเรา“เฉินนั่ว คุณแอบสะกดรอยตามฉันจนถึงที่นี่เลยเหรอ ดี ดีมาก!”ชายหาดที่เราเคยสัญญากันไว้ว่าจะใช้เป็นที่ขอแต่งงาน ตอนนี้ถูกประดับประดาไปด้วยกุหลาบเต็มไปหมด ด้านหลังกุหลาบยังมีดอกไม้ไฟหลากหลายรูปแบบเตรียมไว้และท่ามกลางหมู่มวลดอกไม้คือชูเฉียวเอ๋อร์วัยยี่สิบเจ็ดปี ต่อให้เห็นผมอยู่ตรงหน้า เธอก็ยังไม่ยอมปล่อยมือจากฉินเฟิงเลย“โอกาสสามครั้งใช้หมดแล้วนะ ชูเฉียวเอ๋อร์”ผมพึมพำเบาๆ ชูเฉียวเอ๋อร์วัยสิบเก้าปีข้างกายผมเขย่าแขนผมอย่างหมดหวัง“อาโน อาโน อย่าทำแบบนี้เลยนะ บางทีเธออาจจะเตรียมไว้ให้คุณก็ได้ เราเข้าไปดูกันก่อนดีไหม”เสียงของเธอในวัยสิบเก้าปีแทบจะเหมือนการอ้อนวอนในขณะที่เสียงของเธอในวัยยี่สิบเจ็ดปีกลับเย็นชา“เฉินนั่ว คุณมานี่!”ผมหันไปมองชูเฉียวเอ๋อร์วัยสิบเก้าปีอย่างอ่อนโยน ก่อนจะก้าวเท้าเดินเข้าไปหา“เฉินนั่ว! คุณยังจะเอาอะไรอีก คุณเอานาฬิกาของฉินเฟิงไป ฉันว่าฉันไ

Higit pang Kabanata
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status