All Chapters of รอยรักกลิ่นสาวงาม: Chapter 1 - Chapter 10

พรวด...ผมเกือบจะพ่นน้ำลายออกมา จ้องมองสาวสวยตรงหน้าด้วยความตกตะลึง ผมสงสัยว่าตัวเองหูฝาดไปหรือเปล่า เมื่อกี้ผู้หญิงคนนี้พูดว่าอะไรนะ?นี่มันอะไรกัน หรือว่าผู้หญิงในเมืองจะเปิดเผยกันขนาดนี้ พอมีฮีโร่มาช่วยสาวงามแล้วต้องตอบแทนด้วยร่างกายงั้นเหรอ?ในหัวของผมมีแต่ความคิดบ้าบอตีกันมั่วไปหมด ตอนนี้ผมอึ้งจนทำอะไรไม่ถูก ไม่รู้ว่าควรจะตอบสนองอย่างไรดีที่สำคัญที่สุดคือ ที่นี่มันเหมือนจะเป็นห้องน้ำหญิงนะ มาทำเรื่องอย่างว่าที่นี่ มันจะดีจริงๆ เหรอ?ผู้หญิงคนนั้นเหมือนจะรู้สึกได้ว่าสถานที่นี้ดูไม่ค่อยเหมาะนัก จึงคว้ามือของผม พร้อมกับผลักประตูห้องน้ำบานหนึ่งออก แล้วลากผมเข้าไปข้างใน ก่อนจะกดตัวผมลงไปแนบชิดกับร่างกายของเธอผิวของเธอเนียนนุ่มจนน่าตกใจ แถมยังเต่งตึงมาก พอสูดดมใกล้ๆ ก็ได้กลิ่นหอมอ่อนๆ นั่นเป็นกลิ่นที่ผมไม่เคยสูดดมจากที่ไหนมาก่อนพอเห็นว่าผมยังยืนอึ้งอยู่ หญิงสาวก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วหันหลังไปเกาะกำแพง“มาสิ!”ผมยืนอึ้ง ไม่รู้ว่าควรจะตอบสนองอย่างไรดี“มัวยืนบื้ออะไรอยู่ นี่เป็นของขวัญตอบแทนที่นายช่วยฉันไว้ไง” หญิงสาวหันกลับมาพูดกับผม ก่อนจะพึมพำเบาๆ ว่า ยอมเสียตัวให้คนแปลกหน

วินาทีนั้น ทั้งผมและซูเชียนเชียนสองคนต่างชะงักไป เราสองคนจ้องหน้ากันด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงซูเชียนเชียนถึงขนาดไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าผ้าขนหนูที่ใช้เช็ดผมร่วงหล่นลงไปกองกับพื้นแล้วซูเชียนเชียน... ผู้หญิงคนนั้น ดันเป็นน้องสาวของซูจื่อเหยียนเนี่ยนะ? งั้นก็คือน้องเมียของผมสิ?ผมกำลังจะเป็นลูกเขยแต่งเข้าบ้านของซูจื่อเหยียน แต่ก่อนที่จะได้เจอซูจื่อเหยียน ผมดันไปมีความสัมพันธ์แบบนั้นกับน้องเมียก่อนเนี่ยนะ?ส่วนซูเชียนเชียนเองก็ดูอาการไม่ต่างกันเท่าไรนัก มือสั่นเทาเล็กน้อย ใบหน้าเปลี่ยนเป็นซีดเผือด กล้ามเนื้อบนใบหน้ากระตุกเบาๆซูจื่อเหยียนเริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติ ดวงตากลมโตที่เต็มไปด้วยความสงสัยมองสลับไปมาระหว่างผมกับซูเชียนเชียน“พวกเธอสองคนรู้จักกันเหรอ?”“ผม...”ผมอ้าปากเตรียมจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ในตอนนั้นเอง ซูเชียนเชียนที่ยืนอยู่บนบันไดก็พูดแทรกขึ้นมา ใบหน้าที่เคยเต็มไปด้วยความตกตะลึง ตอนนี้เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มสดใส “เรารู้จักกันค่ะ”“คิดไม่ถึงเลยว่านี่คือว่าที่พี่เขย บังเอิญจริงๆ นะคะเนี่ย...” ซูเชียนเชียนพยักหน้าหงึกหงัก พร้อมกับพูดด้วยรอยยิ้ม “ตอนฉันอยู่ระหว่างทาง บั

ผมพยายามจะทำให้ตัวเองสงบสติอารมณ์ลง แต่ก็ทำไม่ได้เลย ในหัวมีแต่ภาพความเซ็กซี่ของซูจื่อเหยียนในชุดทำงาน ไม่ก็ภาพเธอในชุดนอนที่เต็มไปด้วยเสน่ห์เย้ายวนยิ่งพยายามบังคับตัวเองไม่ให้คิดเรื่องพรรค์นั้น สมองก็ยิ่งสูญเสียการควบคุม แล้วเตลิดเปิดเปิงไปในทางนั้นร่างกายเริ่มทรมานขึ้นเรื่อยๆ ท้องน้อยร้อนรุ่มราวกับมีกองไฟสุมอยู่สายตาของผมเหลือบไปมองด้านข้างโดยไม่รู้ตัว แสงจันทร์ที่สาดส่องผ่านหน้าต่างของห้องอาบน้ำเข้ามากระทบกับกองเสื้อผ้าที่เธอเพิ่งเปลี่ยนทิ้งไว้ ชุดชั้นในสีขาวนวล แล้วก็ถุงน่องสีดำสุดเซ็กซี่นั่น ทุกอย่างมันดูยั่วยวนไปหมดนั่นมันชุดชั้นในของซูจื่อเหยียนเชียวนะ เพิ่งถอดออกมาด้วย...ผมขอสาบานต่อฟ้าเลยนะว่า ความคิดที่จะหยิบถุงน่องมาสูดดมว่ากลิ่นเป็นยังไงน่ะ ไม่เคยแวบเข้ามาในหัวของผมเลยจริงๆ แต่พอเห็นถุงน่องในมือที่ถูกผมขยำจนยับยู่ยี่และเลอะเทอะไปหมด ในใจก็อดไม่ได้ที่จะเกิดความรู้สึกผิดบาปอย่างรุนแรงขึ้นมาทันทีผมรีบโยนถุงน่องกลับไปที่เดิม แต่ในใจก็แอบกังวลว่าถ้าพรุ่งนี้เช้าซูจื่อเหยียนมาเห็นสภาพนี้เข้า ต้องหาว่าผมเป็นพวกโรคจิตแน่ๆ เผลอๆ อาจจะไล่ผมออกจากบ้านไปเลยก็ได้ และเงินเ

ขโมย?ผมคิดไม่ถึงเลยว่า ซูอีอีจะพูดกับผมแบบนี้ผมรู้ตัวดีว่า ผมหยางเฉินก็แค่คนต้อยต่ำคนหนึ่ง เคยแบกอิฐในไซต์ก่อสร้าง เคยเป็นลูกน้องนักเลง เคยเก็บค่าคุ้มครอง เรื่องระยำตำบอนอะไรก็เคยทำมาหมดแล้วกระทั่งยอมเป็นลูกเขยแต่งเข้าบ้านแต่ชีวิตนี้ผมไม่เคยขโมยของใครคุณปู่ที่เลี้ยงผมมาตั้งแต่เล็กจนโตเคยสอนไว้ว่า ลูกผู้ชายอกสามศอก ต่อให้ต้องไปปล้นเขา ก็อย่าไปขโมยของใครเด็ดขาด มันน่าสมเพช เพราะงั้นผมถึงไม่เคยขโมยของใครเลยผมก็พอจะรู้ว่า ซูอีอีเกลียดขี้หน้าผม และดูถูกผมมาตลอด แต่ผมไม่คิดเลยจริงๆ ว่าเธอจะกล้าใส่ร้ายผมหน้าด้านๆ แบบนี้สีหน้าของผมมืดมนลงทันที หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรงด้วยความโกรธขโมยกระเป๋าเธอเนี่ยนะ? เธอคิดว่าคนอื่นเขาโง่นักหรือไง ใครมันจะบ้าขโมยของแล้วอุตส่าห์ดั้นด้นเอามาคืนให้ถึงที่?แถมดูจากท่าทางเมื่อกี้ ก็เห็นได้ชัดว่าผมกับซูอีอีรู้จักกันแต่ไอ้ผู้ชายที่ชื่อกัวอ้าวกับลูกน้องอีกสองคนที่อยู่ข้างๆ ซูอีอี คงไม่ได้คิดแบบนั้นถึงจะไม่รู้ว่าเรื่องราวมันเป็นมาอย่างไรกันแน่ แต่ในเมื่อซูอีอีเอ่ยปากแล้ว จะเหมาว่าไอ้หมอนี่เป็นขโมยแล้วมันจะทำไมล่ะ?ทั้งสามคนยิ้มเหี้ยม แล้ว

คนที่ผมเผลอวิ่งชนนั้น รูปร่างเล็กบอบบาง แต่ขนาดของหน้าอกหน้าใจกลับไม่ได้เล็กตามไปด้วย ผมรู้สึกได้เลยว่าหน้าผากของผมจมลงไปในความนุ่มนิ่มจากนั้นก็ได้ยินเสียงร้องว๊าย ร่างนั้นหงายหลังล้มก้นจ้ำเบ้าลงไปกองกับพื้นผมสะบัดหัวไล่ความมึนงงเล็กน้อย ถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่า คนที่ผมชนจนล้ม ก็คือซูหนิงซูหนิงไม่ได้ออกไปทำงานแล้วเหรอ ทำไมถึงยังอยู่ที่นี่ล่ะ?คำถามผุดขึ้นมาในหัว แต่ผมก็รีบก้าวเท้าเข้าไปสองก้าว จับแขนซูหนิงไว้ แล้วพยุงเธอให้ลุกขึ้นจากพื้น“แม่ครับ ไม่เป็นไรใช่ไหมครับ เจ็บตรงไหนหรือเปล่า?” ผมรีบเอ่ยถามน้ำเสียงอ่อนน้อมสุดๆ กลัวว่าถ้าพลาดพลั้งไปนิดเดียวจะทำให้ซูหนิงไม่พอใจแต่ว่าซูหนิงมาอยู่ในห้องของพวกเราได้ยังไง มาทำอะไรเนี่ย?ซูหนิงโบกมือเป็นเชิงบอกว่าไม่เป็นไร แค่โดนชนกะทันหันไปหน่อย หน้าอกเลยอาจจะเจ็บอยู่บ้าง มือเล็กๆ ของเธอลูบหน้าอกเบาๆถึงอายุของซูหนิงจะค่อนข้างเยอะแล้ว น่าจะใกล้ๆ สี่สิบ แต่เพราะดูแลตัวเองมาอย่างดี รูปร่างหน้าตาภายนอกถึงดูเหมือนสาวสวยวัยสามสิบต้นๆ เท่านั้นตอนที่เจอซูหนิงครั้งแรก ผมยังเกือบเข้าใจผิดคิดว่าเธอเป็นพี่สาวของซูจื่อเหยียนซะอีกรูปร่างอวบอิ่มเย