บททั้งหมดของ รอยรักกลิ่นสาวงาม: บทที่ 11 - บทที่ 20

ซูหนิงไม่ได้สังเกตเห็นคลื่นใต้น้ำที่กำลังปะทุอยู่ตรงนี้เลย เธอยิ้มบางๆ แล้วหันไปพูดกับซูจื่อเหยียน “จื่อเหยียน ลูกก็เหมือนกันนะ ตอนทำงานน่ะไม่เป็นไรหรอก แต่ตอนอยู่บ้านก็ไม่ต้องเคร่งเครียดขนาดนั้นก็ได้”“ก็เพราะลูกทำตัวเคร่งขรึมอยู่ตลอดเวลานี่ไง ผู้ชายเห็นถึงได้กลัวกันหมด”“เสี่ยวเฉินเองก็ไม่ต้องไปคิดมาก ไม่ต้องกดดันขนาดนั้นหรอก จริงๆ แล้วนิสัยของจื่อเหยียนน่ะ อ่อนโยนบอบบางมากเลยนะ”อ่อนโยนบอบบาง...อ่อนโยนบอบบางบ้าบออะไรล่ะ! ถ้าผู้หญิงคนนี้เรียกว่าบอบบาง งั้นบนโลกนี้คงไม่มีคำว่าหญิงแกร่งแล้วมั้ง?ก็มีแต่ตอนอยู่ต่อหน้าแม่นี่แหละที่ทำตัวเป็นเด็กดี พอแม่เดินคล้อยหลังไป ก็พร้อมจะระเบิดลงเหมือนภูเขาไฟนั่นแหละในใจของผมสั่น ได้แต่ภาวนาให้ซูหนิงอยู่ตรงนี้นานอีกสักหน่อยแต่ความหวังของผมก็พังทลายลงอย่างรวดเร็ว“จริงสิ จื่อเหยียน ก่อนหน้านี้เสี่ยวเฉินดรอปเรียนตอนมหาวิทยาลัยใช่ไหม?” จู่ๆ ซูหนิงก็ถามขึ้นซูจื่อเหยียนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้ารับ“งั้นก็ดีเลย ให้เสี่ยวเฉินกลับไปเรียนมหาวิทยาลัยสิ ลูกเองก็ทำงานเป็นกรรมการบริหารอยู่ที่นั่น พอไปถึงจะได้มีเวลาใกล้ชิดกับเสี่ยวเฉินมากขึ้น

เพียะ...ยังพูดไม่ทันจบ ฝ่ามือของผมก็ฟาดลงบนใบหน้าของซูจื่อเหยียน รอยนิ้วมือสีแดงเถือกห้ารอยปรากฏขึ้นบนแก้มของเธอแทบจะในทันทีตบฉาดนี้ ทำเอาซูจื่อเหยียนถึงกับชะงักไป ตัวแข็งทื่ออยู่อย่างนั้น ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อยตัวเองโดนตบงั้นเหรอ?ซูจื่อเหยียนไม่เคยถูกใครตบหน้ามาก่อน วินาทีนั้นเธอถึงกับทำอะไรไม่ถูก ใบหน้าร้อนผ่าวเจ็บแสบ ดวงตากลมโตเป็นประกายเริ่มมีหยาดน้ำตาสองสายไหลรินลงมาจากขอบตาอย่างไม่อาจควบคุมผ่านไปไม่กี่วินาที จู่ๆ ซูจื่อเหยียนก็แผดเสียงกรีดร้องออกมา “นาย... นายกล้าตบฉันเหรอ...”เธอแผดเสียงร้องพลางดิ้นรนอย่างเอาเป็นเอาตาย แต่ตอนนี้ไฟโทสะของผมมันปะทุขึ้นมาแล้วผมทนได้ ที่ผ่านมาผมก็อดทนมาตลอด ต่อให้ซูจื่อเหยียนจะทั้งทุบตีทั้งด่าทอ ต่อให้หัวร้างข้างแตก ผมก็กัดฟันทนแต่ว่า คนเราทุกคนย่อมมีจุดที่ห้ามก้าวล่วงกันทั้งนั้นไม่ว่าใคร ในใจของทุกคนต่างก็มีบางสิ่งที่ห้ามแตะต้อง ผมเองก็เช่นกันสำหรับผม สิ่งที่ยอมไม่ได้ที่สุดคือการที่มีคนมาดูถูกเหยียดหยามปู่ของผมนั่นคือสิ่งที่ผมไม่มีทางทนได้เด็ดขาดพ่อแม่ผมเป็นผีพนัน ตั้งแต่เด็กก็มีแต่ปู่ที่คอยเลี้ยงดูผมมา มีแต่ปู่ที่คอยดูแลผม

ดวงตาที่แทบจะพ่นไฟคู่นั้นแฝงเร้นไปด้วยสิ่งที่แทบจะเรียกได้ว่าเป็นจิตสังหาร ซูจื่อเหยียนในตอนนี้แทบจะเคียดแค้นจนอยากจะสับผมให้แหลกเป็นพัน ๆ ชิ้นทว่าในส่วนลึกสุดของดวงตาคู่นั้น กลับเผยให้เห็นถึงความอ่อนแอที่ยากจะสังเกตเห็นออกมา รวมถึงความหวาดกลัวความอ่อนแอและความหวาดกลัวนั้น ทำให้ผมรู้สึกตื่นเต้นเป็นพิเศษ ผมแทบจะอดใจรอไม่ไหวที่จะฉีกทึ้งเปลือกจอมปลอมบนร่างของผู้หญิงคนนี้ออก เพื่อให้ด้านที่อ่อนแอที่สุดของเธอถูกเปิดเผยออกมาอย่างหมดเปลือก...“อย่านะ…”เสียงกรีดร้องแหลมบาดหูแผดดังออกมาจากริมฝีปากของซูจื่อเหยียนซูจื่อเหยียนเบิกตากว้าง ร่างกายสั่นเทาไม่หยุดส่วนสีหน้าของผมนั้น กลับยิ่งบิดเบี้ยวและตื่นเต้นมากขึ้นเรื่อย ๆความหวาดกลัวอย่างรุนแรงแบบที่ไม่เคยมีมาก่อนในจิตใจ ถึงขั้นทำให้ดวงตาทั้งสองข้างของซูจื่อเหยียนเอ่อล้นไปด้วยความสิ้นหวังออกมาอย่างไม่อาจควบคุมได้ที่หางตาของซูจื่อเหยียน หยาดน้ำตาใสสองสายร่วงหล่นลงมาอย่างไม่อาจกลั้นเอาไว้ได้เดิมทีผมตั้งใจจะพูดจาเหยียดหยามซูจื่อเหยียนต่ออีกสักสองสามคำ แต่เมื่อผมบังเอิญมองไปเห็นใบหน้าของเธอ โดยเฉพาะหยาดน้ำตาสองสายนั้นในวินาทีนั้น ผ

ต่อไปจะต้องทำยังไง ผมเองก็ไม่มีความคิดอยู่ในหัวเลยแม้แต่น้อยผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าอนาคตของตัวเองจะมีสภาพเป็นยังไง บางทีอาจจะถูกพวกแก๊งทวงหนี้จับตัวไป แล้วควักเครื่องในไปขายเอาเงินงั้นเหรอ?ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ ถึงจะมีคนไปพบศพเน่าเปื่อยของผมอยู่ในกองขยะ?ใครจะไปรู้ล่ะ คงต้องไปตายเอาดาบหน้าแล้วแต่ตอนที่ผมเพิ่งจะเดินไปถึงหน้าประตู จู่ ๆ เสียงของซูจื่อเหยียนก็ดังมาจากข้างหลัง “นายจะไปไหน?”ผมชะงักไปครู่หนึ่ง หันไปมองซูจื่อเหยียนด้วยความแปลกใจ “ก็ต้องหนีสิ คุณจะแจ้งตำรวจไม่ใช่เหรอ ผมคงไม่อยู่รอให้ถูกจับหรอกนะ?”ไม่สิ ความจริงพอลองคิดดูแล้ว ถูกจับเข้าคุกไปก็ไม่ได้มีข้อเสียอะไรนี่นาพวกแก๊งทวงหนี้ต่อให้เก่งกาจแค่ไหน ก็คงไม่กล้าเข้าไปหาเรื่องถึงในโรงพักหรอกมั้ง?เมื่อเห็นว่าผมกำลังมองเธออยู่ ซูจื่อเหยียนก็ดึงผ้าห่มมาคลุมตัวตามสัญชาตญาณ จากนั้นก็เบิกตากว้างจ้องมองผมด้วยความเคยชิน ก่อนหน้านี้เวลาที่เผชิญหน้ากับผม เธอก็มักจะมีท่าทีแบบนี้มาตลอดทว่าตอนนี้ซูจื่อเหยียนดูเหมือนจะยังคงหวาดกลัวอยู่บ้าง หลังจากถลึงตาใส่ผมได้แวบหนึ่ง เธอก็หดคอลงทันที ไม่เหลือความน่าเกรงขามเหมือนแต่ก่อนอีกเลยหล

ใช่แล้ว ซูจื่อเหยียนยังบริสุทธิ์อยู่และจุดนี้แหละที่เป็นสิ่งที่ทำให้ผมประหลาดใจที่สุดก็ในเมื่อผมเป็นสามีคนที่สี่ของเธอแล้ว แถมเธอยังมีลูกสาวอีกต่างหาก จะยังเป็นครั้งแรกอยู่ได้ยังไง?เมื่อได้ยินคำถามของผม ใบหน้าของซูจื่อเหยียนก็แดงซ่านขึ้นมา เธอหลุบตาลงต่ำเล็กน้อย แล้วพึมพำเสียงเบา “ทำไม บริสุทธิ์แล้วมันทำไม นายดูถูกหรือไง? หรือมันไปหนักหัวนายตรงไหน?”“ไม่ ๆ ๆ ไม่ได้ดูถูก แค่รู้สึกแปลกใจน่ะ ทั้ง ๆ ที่เคยมีสามีมาแล้วถึงสามคน หรือว่าผู้ชายสามคนนั้นจะเสื่อมสมรรถภาพ หรือไม่ก็เป็นเกย์? ไม่งั้นเวลาอยู่ต่อหน้าคนสวยแบบคุณ จะทนเฉยอยู่ได้ยังไง?” ผมพูดพลางกะพริบตาปริบ ๆนี่ไม่ได้แกล้งยอหรอกนะซูจื่อเหยียนเป็นผู้หญิงที่สวยและมีเสน่ห์ดึงดูดมากจริง ๆ ขนาดผมเองเมื่อกี้ก็ยังแทบจะควบคุมตัวเองไม่อยู่ผมไม่เชื่อหรอกว่าจะมีผู้ชายปกติคนไหน ที่ได้ใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับผู้หญิงแบบซูจื่อเหยียนทั้งวันทั้งคืน แล้วจะยังทนเฉยอยู่ได้คำชมแบบนี้ สำหรับผู้หญิงแล้วยังไงก็ฟังดูดี ซูจื่อเหยียนเองก็ไม่เว้น สีหน้าของเธอผ่อนคลายลงเล็กน้อย ก่อนจะอธิบายว่า “หึ พวกผู้ชายน่ะ ก็เป็นสัตว์ประเภทเดียวกันหมดนั่นแหละ เอาสมองไป