Mag-log inShare
บทที่ 112
Petsa ng paglalathala:
2026-04-23 23:58:59
Pinakabagong kabanata
อดีตสามี... ปล่อยข้าไปเถอะ บทที่ 131
บทส่งท้าย: กาลเวลา ลิขิตสวรรค์ และนิรันดร์ของเราห้าปีต่อมา ณ เมืองเจียงหนานสายลมวสันต์พัดพาความอบอุ่นและกลิ่นหอมของดอกท้อให้ลอยอวลไปทั่วทั้งคฤหาสน์ตระกูลไป๋ บรรยากาศภายในจวนเต็มไปด้วยความคึกคักและเสียงหัวเราะสดใสที่ดังแว่วมาจากลานกว้างหน้าเรือนใหญ่“ท่านพ่อ! จับข้าให้ได้สิขอรับ!”เด็กชายตัวน้อยวัย
อดีตสามี... ปล่อยข้าไปเถอะ บทที่ 130
บทที่ 69: พยานรักแห่งสองห้วงเวลาหลายสัปดาห์ผ่านไป ชีวิตในจวนตระกูลไป๋กลับมาสงบสุขและอบอวลไปด้วยความหวาน เมิ่งซีกลับไปดูแลกิจการหอวิจิตรซีซีอย่างขยันขันแข็ง โดยมีไป๋อวี้เฉินคอยรับส่งและดูแลแทบไม่ห่างกายทว่าในช่วงเช้าของวันหนึ่ง ขณะที่เมิ่งซีกำลังนั่งร่วมโต๊ะอาหารกับไป๋อวี้เฉินและฮูหยินผู้เฒ่า กลิ่น
อดีตสามี... ปล่อยข้าไปเถอะ บทที่ 129
บทที่ 68: พันธนาการแห่งรักราตรีเยือกเย็นปกคลุมไปทั่วจวนตระกูลไป๋ ทว่าภายในเรือนนอนใหญ่กลับอบอวลไปด้วยไออุ่นจากถ่านในเตาผิง แสงเทียนวับแวมส่องกระทบผ้าม่านแพรไหมสีนวลที่พลิ้วไหวตามแรงลมเมิ่งซีนั่งอยู่บนเตียงกว้าง นางเอื้อมมือไปหยิบกระเป๋าเป้ใบย่อมที่ติดตัวมาจากโลกอนาคตขึ้นมาเปิดออก ท่ามกลางสายตาใคร่
อดีตสามี... ปล่อยข้าไปเถอะ บทที่ 128
บทที่ 67: เรื่องเล่าจากห้วงอนาคตแสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาภายในโถงของเรือนใหญ่ บรรยากาศที่เคยอึมครึมมาตลอดหกเดือนถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มและเสียงพูดคุยที่อบอุ่นบนตั่งไม้ตัวใหญ่ ฮูหยินผู้เฒ่าไป๋ นั่งอยู่ตรงกลาง ดวงตาที่ผ่านโลกมามาก รื้นไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความปีติ สองมือเหี่ยวย่นกอบกุมมือของ เมิ่งซี เอา
อดีตสามี... ปล่อยข้าไปเถอะ บทที่ 127
บทที่ 66: ฮูหยินที่หวนคืนแสงแดดสีทองยามเช้าสาดส่องลอดผ่านหน้าต่าง ขับไล่ความมืดมิดและเงียบเหงาที่ปกคลุมเรือนนอนแห่งนี้มาตลอดหกเดือนให้มลายหายไปขวัญฤทัยในร่างของเมิ่งซีค่อยๆ ขยับตัวตื่น สิ่งแรกที่นางสัมผัสได้คือวงแขนแกร่งที่กอดนางเอาไว้แน่น และลมหายใจอุ่นๆ ที่รดอยู่บริเวณหน้าผาก เมื่อเงยหน้าขึ้น นา
อดีตสามี... ปล่อยข้าไปเถอะ บทที่ 126
บทที่ 65: ปาฏิหาริย์แห่งหยาดฝนนี่เขาไม่ได้กำลังฝันไปใช่หรือไม่...ไป๋อวี้เฉินยืนตัวแข็งทื่อ นัยน์ตาคมเบิกกว้างเมื่อทอดสบเห็นร่างบางในชุดเสื้อผ้าแปลกประหลาด กำลังนั่งสะอื้นไห้อยู่เบื้องหน้าเรือนนอนทว่าเมื่อ 'หมิงซาน' ที่ยืนอยู่เบื้องหลังหลุดเสียงอุทานเรียก “ฮูหยิน!” ชายหนุ่มจึงตระหนักได้ในวินาทีนั้
อดีตสามี... ปล่อยข้าไปเถอะ บทที่ 68
บทที่ 7: ของวิเศษจากต่างแดนและเมืองหยางโจวระหว่างที่รถม้ากำลังแล่นไปตามเส้นทาง ไป๋อวี้เฉินก็นึกเรื่องบางอย่างขึ้นมาได้ เขาก้มลงไปหยิบห่อผ้าที่วางอยู่ใต้เบาะที่นั่ง ก่อนจะยื่นส่งไปตรงหน้าสตรีฝั่งตรงข้าม“ข้าเกือบจะลืมไป สิ่งเหล่านี้คือข้าวของที่ติดตัวเจ้ามาเมื่อวาน ข้าให้คนเก็บรวบรวมมาให้ครบถ้วนแล้ว
อดีตสามี... ปล่อยข้าไปเถอะ บทที่ 67
บทที่ 6: ตำราล้ำลึกกับบุรุษสายเปย์เสียงล้อรถม้าที่บดไปตามถนนขรุขระ ทำเอาสตรีที่เพิ่งเคยสัมผัสพาหนะโบราณครั้งแรกถึงกับหน้าถอดสี เมิ่งซีพยายามทรงตัวให้อยู่บนเบาะนุ่ม แต่มันก็ยังสั่นสะเทือนจนหัวแทบคลอน‘ให้ตายเถอะ... ทำไมมันสั่นสะเทือนไม่แพ้รถอีแต๊กแถวบ้านฉันเลยนะ ดีนะที่ไม่เมารถ ไม่อย่างนั้นคงได้ตายค
อดีตสามี... ปล่อยข้าไปเถอะ บทที่ 66
บทที่ 5: สตรีที่ไม่อาจคาดเดาแสงแดดยามบ่ายคล้อยสาดส่องลงมายังลานกว้างหน้าโรงเตี๊ยม รถม้าคันหรูของตระกูลไป๋ถูกเตรียมพร้อมสำหรับการเดินทางไกลอีกครั้ง ทว่าบรรยากาศรอบรถม้าในยามนี้กลับเต็มไปด้วยความตึงเครียดแปลกประหลาด‘หมิงซาน’ ผู้คุ้มกันฝีมือฉกาจเบิกตากว้างจนแทบจะถลนออกมานอกเบ้า เมื่อเห็นเจ้านายของตนเ
อดีตสามี... ปล่อยข้าไปเถอะ บทที่ 42
บทที่ 31 : ข่าวร้ายและธาตุแท้ของว่าที่คู่หมั้นในที่สุด หลังจากผ่านการต่อสู้กับความรู้สึกว้าวุ่นใจมาตลอดคืน หลินเวยก็ตัดสินใจฝนหมึกและจรดพู่กันเขียนจดหมายตอบกลับไปหาเยว่เฉินเนื้อความในจดหมายไม่ได้มีคำหวานซึ้งกินใจ นางเพียงแค่อธิบายความจริงว่าเพิ่งได้รับห่อผ้าและจดหมายของเขาเพราะเกิดเหตุสุดวิสัย และ
Maaari mong magustuhan
ทะลุมิติทั้งทีดันมีสามีเป็นผู้พิการ
ฤดูหนาวที่เงียบเหงา25.0K viewsยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา
กานเฟย850.5K viewsเคียงพยัคฆ์บุพเพรักข้ามภพ
ต้าซ้อ27.0K viewsท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน
สายธารสะท้อนเงา590.7K viewsโบยบินสู่คิมหันต์
เสี่ยวจีจี87 viewsข้ามมาเป็นภรรยาผู้ไม่เอาไหนแห่งซัวเถา
มิณิณ/ชงฉีป๋อซาน795 viewsม่านรัก ม่านทระนง
ม่านอวี้180 viewsหวนกลับมาครานี้ข้าไม่รักท่านอีกแล้ว
ดอกไม้หนาม107 views
