Alle Kapitel von เทพีพฤกษาเกิดใหม่เป็นนางร้ายในภพมนุษย์: Kapitel 31 – Kapitel 40

ยามเย็นวันถัดมาร่างงามของจูอี้เฟยในอาภรณ์สีเขียวอ่อนปนขาว ปักลายเมฆาอันงดงาม ได้เดินเข้ามาในตำหนักของฉินอ๋อง และเดินตรงเข้าไปยังห้องทำงานส่วนตัวอย่างง่ายดาย เพราะตอนนี้สถานะของอี้เฟย คือพระชายาของฉินอ๋อง แม้ทั้งสองจะยังมิได้มีงานมงคลสมรสที่ยิ่งใหญ่และอลังการ แต่พวกเขาก็ถือว่าการกราบไหว้ฟ้าดินครั้งนั้น ได้ทำให้พวกเขากลายเป็นสามีภรรยาที่ฟ้าดินยอมรับแล้วซึ่งสำหรับเราสองคน ที่ใช้ชีวิตกันมานานหลายพันปี แค่นี้มันก็เพียงพอแล้ว...ข้ามองใบหน้าเคร่งเครียดของสามี ก่อนจะยกยิ้มขึ้นเบา ๆ ค่อย ๆ เดินอ้อมไปด้านหลัง แล้วซบลงแผ่นหลังแกร่งอย่างออดอ้อน“เจ้ากลับมาแล้วหรือ”น้ำเสียงที่ดูอ่อนโยนนั้นทำให้ข้าหัวใจกระตุก รู้สึกว่านานมากแล้วที่ไม่ได้ยินเสียงของเขาแบบนี้“ท่านพี่ ท่านอ่านจดหมายพวกนี้มาหลายวันแล้วนะ ได้เวลาพักผ่อนบ้างแล้วเพคะ มาเถิด ให้ข้าช่วยถอดชุดของท่าน”ข้าจับแขนเขาให้ลุกขึ้น พลางจูงมือหนาเดินไปออกไปจนถึงห้องน้ำขนาดใหญ่ห้องน้ำแห่งนี้เปิดโล่งจนเห็นวิวทิวทัศน์ข้างนอกที่เต็มไปด้วยสวนบุปผาขนาดใหญ่ การได้อาบน้ำชำระกายและได้มองวิวทิวทัศน์อันเป็นธรรมชาตินี้ไปด้วยกัน มันช่างเป็นความสุขที่เรียบง่

จูจูสาวใช้ผู้ภักดีแต่เขลาปัญญา พยายามตะเกียกตะกายเข้ามาประคองร่างของโอวหยางจิ่นหรงเอาไว้ ท่ามกลางกระแสพลังกดดันที่หนักเหมือนกับภูเขาหลายสิบลูกกดทับเอาไว้ทั่วร่างของนางสั่นระริก กระดูกส่งเสียงลั่นประท้วง ทว่าริมฝีปากที่เปื้อนเลือดกลับยังคงพ่นวาจาโอหังมิเลิกรา“นังขี้ข้าชั้นต่ำ คุณหนูของข้ายิ่งใหญ่ปานใด จัก...ต้องสนใจขี้ข้าอย่างเจ้าด้วยรึ!”เทียนฝูหรงหรี่ตาลง มุมปากหยักลึกเป็นรอยยิ้มที่ชวนให้หนาวสั่น“อ้อ ยิ่งใหญ่นักใช่ไหม งั้นเจ้าก็ลงไปอยู่ปรโลกรอรับความยิ่งใหญ่ของนางก็แล้วกัน!”สิ้นคำกล่าว เท้าเนียนละเอียดที่เปลือยเปล่าทว่าแฝงด้วยพลังมหาศาล กระแทกเข้าที่กลางลำตัวของสาวใช้ผู้นั้น“อั่ก!”เสียงอวัยวะภายในถูกทำลาย ร่างของจูจูลอยปลิวกระแทกกับเสาหินจนแน่นิ่งไป มิอาจทราบได้ว่ายังมีลมหายใจอยู่หรือไม่ ภาพรอยยิ้มปีศาจของเทียนฝูหรงคือสิ่งสุดท้ายที่โอวหยางจิ่นหรงได้เห็น ก่อนที่สติสัมปชัญญะของนางจะมืดดับวูบไปพร้อมกับความหวาดผวาที่กัดกินถึงขั้ววิญญาณ“หึ”เทียนฝูหรงแค่นเสียงเย้ยหยัน ยืนมองภาพตรงหน้าด้วยแววตาสะใจ พลางใช้นิ้วเรียวลูบรอยตบสีแดงเบา ๆ ณ ตอนนั้นอักขระทั่วเรือนกายของนางก็วิ่งพล่าน เพียง

กองฎีกาพะเนินเทินทึกถูกส่งมาจากทั่วสารทิศในเพียงแค่คืนเดียว เนื้อความภายในล้วนสอดคล้องไปในทางเดียวกัน นั่นคือการร้องเรียนและคัดค้านต่อการเปลี่ยนแปลงของค่ายกลพิทักษ์แคว้นเป็นเพราะว่าใครบางคนได้เชื่อมั่นอย่างเต็มเปี่ยมมานานแล้วว่า บุคคลที่เกิดมาแล้วครอบครองรากวิญญาณธาตุไม้ ไม่ว่าจะชนิดใดคือโอรสและธิดาที่สวรรค์เลือกและส่งพวกเขาให้ลงมาเกิดเป็นมังกรหงส์ในหมู่ของพวกเขาการกระทำที่เปลี่ยนให้ผู้ใช้รากวิญญาณทุกธาตุได้รับการสนับสนุนจากพลังแห่งค่ายกล นี่คือเป็นการทำลายความเชื่อที่พวกเขาทั้งหมดต่างเชื่อกันมาตลอดหลายร้อยปี ซึ่งเซี่ยหยางก็รับรู้เป็นอย่างดี เพราะเขาเป็นคนสนับสนุนให้อี้เฟยทำแบบนั้นเอง แคว้นพฤกษาเหมันต์จะต้องได้รับการเปลี่ยนแปลง!“มิได้พ่ะย่ะค่ะท่านอ๋อง การที่ค่ายกลมิได้สนับสนุนเพียงรากวิญญาณธาตุไม้ แต่กลับส่งเสริมธาตุอื่นจนตบะของผู้คนพุ่งพรวดเช่นนี้ ย่อมทำให้สมดุลอำนาจต้องสั่นคลอน”“ใช่แล้วพ่ะย่ะค่ะ ขอฝ่าบาททรงทบทวนด้วย”“ใช่แล้วพ่ะย่ะค่ะ ขอฝ่าบาททรงทบทวนด้วย”เสียงขุนนางผู้หนึ่งพูดขึ้น ตามด้วยขุนนางฝ่ายเดียวกัน พวกเขาเป็นขุนนางที่ขึ้นตรงกับฉินอ๋อง เพียงแต่เมื่อทำหน้าที่เป็นขุนนางย่

ณ ตระกูลโอวหยาง ศาลากลางน้ำเสียงของถ้วยกระเบื้องเคลือบกระทบพื้นแตกละเอียดดังขึ้น น้ำน้ำชาร้อนจัดสาดกระเซ็นเข้าปะทะผิวแขนของบ่าวรับใช้ชุดดำอย่างจัง แต่ปกติคนเราเมื่อรู้ตัวว่าจะมีอันตราย ย่อมต้องหลบหนีหรือมีปฏิกิริยาตอบโต้ ทว่าบุรุษผู้นี้กลับยืนนิ่งสนิทดุจรูปปั้น อีกทั้งยังยอมให้น้ำร้อนลวกแขนของตนเองอีกด้วยริมฝีปากของสตรีผู้ปาถ้วยกระเบื้องลงบนพื้นเหยียดยิ้มขึ้น นางมองบาดแผลนั้นด้วยสายตาว่างเปล่าก่อนจะหันไปหยิบถ้วยชาอีกใบ ใช้ฝาปิดฝนถ้วยชาสองสามคราแล้วยกขึ้นจิบ แล้ววางลงบนโต๊ะจนเสียงดังตึง!“เรื่องที่ข้าให้ไปจัดการคืบหน้าไปถึงไหนแล้ว”โอวหยางฉีเซียน เอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจ พลางมองหน้าบ่าวรับใช้คนสนิทด้วยแววตาคาดหวัง“เรียนผู้อาวุโสสี่ ข้าได้ส่งคนไปปล่อยข่าวเรื่องพระชายาอี้เฟยแล้วขอรับ อีกไม่นานข่าวนี้ คงประโคมดังไปทั่วทั้งแคว้นเป็นแน่”“ดี ดีมาก”โอวหยางฉีเซียนหัวเราะในลำคอ“จงกดดันพวกครอบครัวของศิษย์ในสำนักบรรลุเมฆาให้พวกมันเริ่มแสดงท่าทีอะไรได้แล้ว ข้าต้องการให้นังอี้เฟยถูกปลดออกจากการเป็นพระชายา สตรีนางนี้เป็นตัวอัปมงคลสำหรับตระกูลเรา และแคว้นเรา หากมิกำจัดมันออกไป ตระกูลโอว

ภายในห้องโถงลับของตระกูลซวิน กลิ่นอายคาวเลือดจาง ๆ ลอยออกมาจากกล่องไม้ที่วางอยู่ตรงหน้าคุณชายใหญ่ กลิ่นมันคาวมากแม้แต่กำยานกลิ่นไม้หอมก็ยังไม่อาจดับมันได้ ซวินจูหลงเขามองมันด้วยสายตาพึงพอใจประหนึ่งมองดูศาตราวุธล้ำค่าชายชุดดำผู้เป็นหัวหน้านักฆ่าคุกเข่าลงรายงาน“คุณชาย งานที่ท่านมอบหมายสำเร็จลุล่วงแล้วขอรับ ในกล่องนี้คือของที่ระลึกจากทุกคนในตระกูลถังที่พวกเราปลิดชีพมาได้ทั้งหมดขอรับ”ซวินจูหลงยกพัดขึ้นโบกเบา ๆ พลางเหยียดยิ้มเหี้ยมเกรียม และเพราะความไว้ใจในตัวลูกน้องคนสนิทมาก เขาจึงเพียงแค่ปรายตามองเล็กน้อย มิได้มองว่าสิ่งที่อยู่ในกล่องไม้พวกนั้น มันคือศีรษะของมนุษย์แน่แท้หรือเปล่า“อื้ม ดีมาก พวกเจ้านี่มันใช้กระบี่ได้รวดเร็วสมราคาคุยจริง ๆ ไปเบิกรางวัลจากพ่อบ้านได้เลย แล้วก็เอากล่องนี้ไปเก็บไว้ในห้องลับสะสมของสะสมของข้าให้เรียบร้อยด้วย”“ขอรับคุณชาย”“อ้อ จัดการเรื่องนี้ให้เงียบที่สุดล่ะ อย่าให้พวกตระกูลหมิงได้กลิ่น แล้วอีกสักพักก็ไปเตรียมรถม้าให้ข้าด้วย ข้ามีนัดที่หอบุปผา ข้าต้องการการพักผ่อนเสียหน่อยหลังจากจัดการขยะพวกนั้นเสร็จ”ลูกน้องทั้งหมดน้อมกายทำความเคารพ ก่อนจะสลายร่างหายไปในค