Alle Kapitel von เทพีพฤกษาเกิดใหม่เป็นนางร้ายในภพมนุษย์: Kapitel 51 – Kapitel 56

 ชายร่างท้วมตวาดลั่น เสียงพังประตูและแรงกดดันอันป่าเถื่อนทำเอาเหล่าคณิกาแรกรุ่นในห้องพากันหวีดร้องด้วยความตกใจกลัว พวกนางต่างแตกตื่นวิ่งหนีเตลิดเปิดเปิงออกไปนอกห้องผ่านบานประตูที่พังยับเยินในชั่วอึดใจ เหลือเพียงฉินเจาที่เนื้อตัวสั่นเทาอยู่ภายใต้อ้อมกอดอันอบอุ่นของจ้าวรุ่ยที่ยังคงกอดรัดนางไว้ไม่ยอมปล่อย“เจ้าเป็นใครกัน? เหตุใดจึงไร้มารยาทเช่นนี้” จ้าวรุ่ยเลิกคิ้วมองชายร่างท้วม “ข้าคือหม่ากวาง บุตรชายของใต้เท้าหม่าแห่งกรมโยธาแห่งแคว้นหอคอยหยก!” องค์ชายทั้งสองลอบมองหน้ากัน ส่งกระแสจิตสนทนา‘คนต่างแคว้นอย่างนั้นหรือ!’ ‘พี่ชายเอาอย่างไรดี?’ ‘นี่คือแคว้นพฤกษาเหมันต์ ไม่ใช่แคว้นหอคอยหยก ทั้งสองแคว้นกำลังจะเชื่อมสัมพันธ์กัน แต่… ในฐานะองค์ชายเราทำอะไรไม่ได้มาก แต่เรา…’ ‘ได้เลยพี่ใหญ่!’ บัดนั้น จ้าวเจี้ยนคิดอะไรดี ๆ ออกพอดีชายร่างท้วมชี้นิ้วใส่หน้าจ้าวรุ่ยอย่างสามหาว “ฉินเจาผู้นี้ข้าจอง

 ตอนที่ 54 พิณเดียวสะท้านวิญญาณ สิ้นคำนั้น เสียงกระซิบกระซาบด้วยความตระหนกพลันดังขึ้นรอบทิศ เหล่าขุนนางต่างพากันหน้าซีดเผือด เพราะทุกคนต่างรู้ดี ว่าวิชาพิณสำหรับแคว้นหอคอยหยก มันคือศาสตร์ลับเฉพาะ ภายนอกดูเหมือนการดีดพิณธรรมดา ทว่าแท้จริงแล้วเป็นการผสานพลังปราณสะกดวิญญาณเข้ากับคลื่นเสียง โจมตีเข้าไปที่จิตวิญญาณโดยตรง หากผู้รับการทดสอบมีตบะอ่อนด้อยกว่า อาจถึงขั้นวิญญาณแตกสลายหรือกลายเป็นคนเสียสติไปชั่วชีวิตอี้ว์เพียวเสวี่ยเหยียดยิ้มในใจ ‘นึกว่าเป็นตัวตนสูงส่งมาจากไหน ที่แท้ก็แค่สตรีไร้หัวนอนปลายเท้า ต่อให้สายสืบจะรายงานว่านางมีฝีมือลึกลับ แต่ในแง่ของศาสตร์แห่งวิญญาณ แคว้นหอคอยหยกของข้าย่อมเป็นอันดับหนึ่งในใต้หล้า!’ ไม่นานนัก พิณโบราณสองตัวก็ถูกจัดเตรียมไว้กลางลานประลองหน้าท้องพระโรง ลมหนาวพัดโชยมาเป็นระยะ ยิ่งทำให้บรรยากาศรอบข้างตึงเครียดขึ้นทวีคูณอี้ว์เพียวเสวี่ยนั่งลงหน้าพิณ นิ้วมือเรียวยาวกรีดกรายลงบนสายพิณ ท่วงทำนองแรกที่ดังขึ้นเยือกเย็น คลื่นพล

  ตอนที่ 56 เงินซื้อใจคนไม่ได้ ยามเช้าอันอบอุ่น พ่อค้าแม่ค้าต่างร้องเรียกนำเสนอสินค้าของตนอย่างขะมักเขม้น เพราะหวังจะสร้างรายได้ กลิ่นหอมกรุ่นของหมั่นโถวเพิ่งนึ่งสุกใหม่ ๆ น้ำแกงกระดูกรสเข้มข้น และกลิ่นยาสมุนไพรแห้งโชยมาตามสายลมที่พัดผ่านท่ามกลางฝูงชนที่เบียดเสียด ชายหนุ่มคนหนึ่งเดินก้าวเดินไปอยู่ภายในตรอกแถวตลาด รูปร่างของเขาดูธรรมดาในชุดผ้าไหมสีเทาเหมือนกับชาวบ้านทั่วไป ใบหน้าเรียบเฉยไร้ความโดดเด่น ทว่าหากเป็นผู้ฝึกตนระดับสูงย่อมสังเกตเห็นว่า ฝีเท้าของเขาทุกก้าวที่เหยียบลงบนแผ่นหินนั้นสม่ำเสมอจนน่าประหลาดเขาคือ อาหย่วน หนึ่งในองครักษ์ของจวนฉินอ๋อง ผู้รับหน้าที่คอยดูแลความเรียบร้อยและสืบข่าวทั่วไปวันนี้เป็นวันหยุดพักของเขา อาหย่วนจึงตั้งใจออกมาซื้อหาสิ่งของจำเป็นกลับไปให้ครอบครัว หัวใจของเขาอิ่มเอิบยามคิดถึงดวงตากลมโตของบุตรชายตัวน้อยที่อีกไม่นานจะลืมตาดูโลก และภรรยาคนงามที่กำลังอยู่ที่บ้านอาหย่วนหยุดยืนอยู่หน้าร้านขายผ้า มือหนาลูบไล้ไปบนพับผ้าสีอ่อนเนื้อละเอียดอย