Alle Kapitel von เทพีพฤกษาเกิดใหม่เป็นนางร้ายในภพมนุษย์: Kapitel 41 – Kapitel 50

‘นี่ข้าจะต้องเลือกอย่างนั้นหรือ?’สตรีนางนั้นที่ถูกกุมมือไว้ลอบมองใบหน้าคมคายแบบที่นางชื่นชอบ ‘ถึงแม้ทั้งสองคนก็รูปงามแบบที่ข้าชื่นชอบทั้งนั้น เพียงแต่คุณชายหมิงกู้คนนี้ร่ำรวย มากไปด้วยอำนาจและบารมี แต่คู่หมั้นของข้า นอกจากหน้าตาก็ไม่มีสิ่งอื่นเลย หากข้าแต่งกับเขา เกรงว่าชีวิตนี้คงจะต้องทำงานหนักไปชั่วชีวิตแน่ ๆ’พร้อมมองดูเสื้อผ้าที่เป็นผ้าไหมชั้นดีที่บ่งบอกถึงฐานะอันมั่งคั่งแค่นั้นก็เพียงพอที่จะทำให้นางตัดสินใจสะบัดมือของคู่หมั้นผู้ยากไร้ออกไปอย่างไม่ใยดี แล้ววิ่งไปซบอ้อมอกของชายชุดเหลืองทันที นางก้มหน้าหลบสายตา ไม่กล้ามองหน้าชายที่กำลังจะเป็นอดีตคู่หมั้นเลยแม้แต่น้อย“อี้หนิว นี่เจ้า...นี่เจ้าทำอะไรลงไป!”ชายผู้เป็นคู่หมั้นยืนตะลึง หัวใจแตกสลายเป็นเสี่ยง ๆ ไม่คิดว่าคู่หมั้นที่เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็กจะเป็นแบบนี้ไปได้‘นี่นาง...ไม่ได้รักข้าบ้างเลยงั้นหรือ? แล้วที่ผ่านมาข้าทุ่มเทเพื่อนางไปทำไมกัน’“….”สตรีที่ชื่ออี้หนิวไม่ตอบ นางยังคงซบใบหน้าลงบนแผงอกแกร่งของหมิงกู้ มือทั้งสองลูบไล้ไปทั่วราวกับกำลังสำรวจว่าการตัดสินใจครั้งนี้นางถูกต้องหรือเปล่า‘แม้จะดูเสเพลไปบ้าง แต่หมัดกล้ามก

“เดรัจฉาน! ตายซะ”เสียงของเซี่ยหยางไม่ได้ดังเท่าไหร่นัก แต่มันทำให้คนฟังรู้สึกเหมือนมีลมเย็นพัดผ่านกระดูกไปตู้ม! จิตวิญญาณทั้งสองถูกบดขยี้จนแหลกสลายในพริบตา ทว่าเพียงชั่วลมหายใจ…มันกลับฟื้นคืนขึ้นมาอีกครั้ง“อ๊ากกก! นี่มัน…เป็นไปได้เช่นไร!”“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!”เซี่ยหยางมิได้ขยับแม้แต่น้อยเพียงปรายตามอง…ราวกับกำลังมองสิ่งไร้ค่า มือหนาลูบแก้มเย็นของอี้เฟยอย่างแผ่วเบาก่อนจะค่อย ๆ ป้อนโอสถลงในปากของนางอย่างระมัดระวัง ท่ามกลางความอ่อนโยนนั้นมือหนาลูบแก้มเย็นของอี้เฟยอย่างแผ่วเบาเพล้ง!จิตวิญญาณทั้งสอง…แตกสลายอีกครั้ง“อ๊า! หยุด! หยุดเถิด!!”“พวกเราไม่กล้าแล้ว! ไม่กล้าแล้ว!!”“...”ร่างสูงมิได้ตอบอะไร เขายังคงลูบแก้มของคนรักอยู่เหมือนเดิมและตอนนี้มีเพียง...เพล้ง!เพล้ง!เพล้ง!การแตกสลาย…และฟื้นคืนวนซ้ำอยู่เช่นนั้น ครั้งแล้วครั้งเล่า เวลาล่วงเลยไปกว่าครึ่งก้านธูปจิตวิญญาณที่เคยอวดดี… บัดนี้เหลือเพียงเศษเสี้ยวแห่งความหวาดกลัว“ขอร้อง…ได้โปรด…ฆ่าพวกเราเถิด…”เสียงนั้นสั่นเครือ มิใช่เพราะอยากมีชีวิตแต่เพราะ…ไม่อาจทน มีชีวิตอยู่ต่อไป ได้อีกเซี่ยหยางจึงค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นเล็กน้

  หลังจากที่อี้เฟยได้รับบาดเจ็บในครั้งนั้น เซี่ยหยางก็คอยดูแลมิห่างหาย เขาเป็นคนเข้าครัวทำอาหารทิพย์ที่อี้เฟยมักจะชอบกินที่บนภพสวรรค์ให้เองกับมือ อย่างเช่นในตอนนี้ที่เขากำลังตามหาไก่อสูรอยู่ในป่ามรณาร่วมกับหยินและหยางด้วย ท่ามกลางความมืดมิดและกลิ่นอายอัปมงคลของป่ามรณา ลำแสงสายหนึ่งพุ่งทะยานผ่านพุ่มหนามอย่างรวดเร็ว“ทูลฉินอ๋องพ่ะย่ะค่ะ! กระหม่อมพบร่องรอยของไก่อสูรทางทิศนี้แล้ว!”เสียงของหยินตะโกนก้องพลางชี้ไปยังโขดหินใหญ่“นั่นไง! มันอยู่นั่น! รีบตะครุบมันเร็วเข้า!”หยางร้องสั่งพลางพุ่งตัวไปปิดทางหนีทว่าเจ้าไก่อสูรกลับมิง่ายดายนักมันพ่นเพลิงวิเศษออกมาจากปาก ระเบิดใส่หน้าภูตทั้งสองจนดำมืดดุจถ่านหิน ทำเอาร่างสูงที่ยืนมองอยู่ถึงกับหลุดหัวเราะออกมาก่อนที่พระองค์จะทรงสะบัดแขนเสื้อเพียงคราเดียว... พลังกดทับมหาศาลก็สยบไก่อสูรโตเต็มวัยให้มาอยู่ในมืออย่างง่ายดาย เซี่ยหยางแกะรอยตามกลิ่นอายไก่อสูรไปจนพบถ้ำขนาดใหญ่ริมลำธารลึก ซึ่งเป็นรังของเจ้าพวกไก่พวกนี้ เขาจึงจัดการอสูรไก่ไปครึ่งหนึ่ง ที่เหลือก็ไว้ให

 ตอนที่ 47 เตรียมตัวตายยกตระกูลแล้วหรือยัง  ลมเย็นพัดพาเกล็ดหิมะให้ร่วงโรยอย่างเชื่องช้า บนลานทดสอบอันเป็นที่ทดสอบยังคงเต็มไปด้วยผู้คนจำนวนมากมายที่ยังคงรอทดสอบรากวิญญาณของตนเองด้วยความหวัง ตอนนี้หยินก็ยังคงคอยดูแลความเรียบร้อยทั้งหมดอยู่เหมือนเดิม ฮวาซึ่งนอนเอนกายอยู่บนตั่งยาวด้วยท่าทางเกียจคร้านลืมตาขึ้นเล็กน้อย เพราะนางสัมผัสได้ถึงบางสิ่งที่กำลังบินมาอย่างรวดเร็ว ‘หยิน พวกมันกลับมาอีกแล้ว แถมดูเหมือนจะพายอดฝีมือมาด้วยนะ’ เสียงหวานส่งกระแสจิตเตือน หยินไม่ได้หันไปมอง แค่ตอบว่า ‘รู้แล้ว’ เงาหลายร่างร่อนกายลงบนพื้นอย่างเชื่องข้า แม้ตอนแรกหมิงกู้กับคนสนิทจะยังเจ็บระบมก้นไม่หาย แต่ตอนนี้มันหายดีลงไปมากแล้ว การที่จะแสร้งเป็นบุรุษผู้หล่อเหลาจึงทำง่ายขึ้นเยอะ ‘ข้าอยากจะรู้นัก หากข้าเอาสมบัติของสำนักแห่งนี้ไปจนหมด ใครมันจะทำอะไรข้าได้ ในเมื่อข้ามี

   ภายในสถานที่อันอุดมสมบูรณ์แห่งหนึ่ง ลมเย็นอ่อน ๆ พักพาใบไม้ให้ร่วงหล่นสู่พื้นดิน ภายในมิติลับแห่งหนึ่ง จูอี้เฟยได้เอนกายพิงแผงอกกว้างขณะที่นิ้วมือเรียวงามลูบไล้ไปตามมัดกล้ามเนื้อแกร่งของฉินอ๋องอย่างรักใคร่ นางทอดสายตามองดวงจันทร์พลางระบายลมหายใจยาว แม้ด้านนอกแผ่นดินใหญ่จะวุ่นวายสักเท่าใด แต่การได้อยู่เคียงข้างกับสามีรูปงาม มันทำให้นางมีความสุขที่สุด อี้เฟยจึงเอ่ยบอกสิ่งที่อยู่ในใจของนางมานานแล้วออกไป โดยมิได้ใช้คำราชาศัพท์เลยแม้แต่น้อย“สวามีเจ้าคะ วังหลวงช่างน่าเบื่อหน่ายยิ่งนัก” “หากเลือกได้ ข้าอยากเป็นเพียงผู้ฝึกตนพเนจร ท่องเที่ยวไปตามใจปรารถนา ไม่ต้องคอยรับมือกับเรื่องชวนปวดหัวพวกนั้นเลย”ฉินอ๋องมองสบตานาง แววตาที่เคยเย็นชากับคนทั้งใต้หล้ากลับแปรเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนจนแทบละลายได้ เขาเอื้อมมือขึ้นมาลูบแก้มเนียนละเอียดของนางด้วยความทะนุถนอม“งั้นใครเป็นในตอนแรกเป็นผู้เอ่ยเสียดิบดี จะดูแลผืนแผ่นดินนี้แทนสหายเอง”เพี๊ยะ!“โ