All Chapters of ตรวนเสน่หาพายุ: Chapter 11 - Chapter 20

ตอนที่10 การสูญเสียและการจากลาหนึ่งเดือนต่อหน้าห้องฉุกเฉินที่เต็มไปด้วยความเครียดทั้งพายุ คุณหญิงท่านดลษิตและภาคินทร์ ใบหน้าของแต่ละคนเป็นกังวลอย่างเห็นได้ชัด หนึ่งเดือนที่ผ่านมาอาการของน้องพาขวัญไม่ได้ดีขึ้นเลยมีแต่ทรุดลงเรื่อย ๆ เมื่อเช้าพาขวัญหยุดหายใจต้องเข้าไปปั๊มหัวใจด่วน“กลับมาหาพ่อนะคะคนเก่ง” เสียงทุ้มสั่นเครือด้วยความรู้สึกเจ็บปวดใจที่เห็นลูกสาวตัวน้อยเป็นแบบนี้“หลานจะต้องไม่เป็นอะไรตายุ” คุณหญิงโอบกอดลูกชายน้ำตาไหลไม่หยุด“ผมจะไม่ยอมให้พาขวัญเป็นอะไรไปทั้งนั้น ถ้าเกิดลูกผมเป็นอะไรไปคนที่ต้องรับผิดชอบคือผู้หญิงคนนั้น” เสียงเข้มกัดฟันพูดด้วยความโกรธแค้น เขานึกถึงใบหน้าของผู้หญิงที่เขาเพิ่งช่วยเหลือเธอไป4ชั่วโมงผ่านไปแกร็ก!!ห้องประตูห้องฉุกเฉินถูกเปิดออกมาพร้อมกับหมอเจ้าของไข้ ทุกคนที่ยืนอยู่ต่างเดินเข้าไปหา“ลูกผมเป็นไงบ้างหมอ” เป็นพายุที่เอ่ยถามด้วยความอยากรู้“อาการน้องไม่ดีขึ้นเลยค่ะ เราปั๊มหัวใจน้องกลับมาได้ก็จริง แต่น้องก็ยังไม่ตอบสนองการรักษาเท่าที่ควร”“โธ่..พาขวัญหลานย่า หนูตัวแค่นั้นเอง ทำไมต้องมาเป็นแบบนี้ด้วย” คุณหญิงร้องไห้เอ่ยออกมาด้วยความเจ็บปวดในใจ“คุณหม

ตอนที่12 มันเป็นเพราะเธอเช้าวันต่อมาลันตา Talk.หลังจากที่เขาตักตวงความสุขจากความบริสุทธิ์ของฉันไปจนพอใจ เขาก็หายออกไปจากห้องทันที ฉันลืมตาขึ้นมาด้วยความปวดระบมไปทั่วร่างกาย พยายามดันตัวเองลุกขึ้นจากเตียงนอนที่เขาอุ้มขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ สายตาเหลือบมองไปที่นาฬิกาที่ติดผนังห้องหรู มันบ่งบอกว่าเป็นเวลาแปดโมงเช้า ฉันก้าวเท้าจากเตียงลุกขึ้นทันที แต่ด้วยความที่เจ็บตรงกลางกายสาวทำให้ฉันต้องรีบนั่งลงเหมือนเดิม ก่อนจะพยายามฝืนตัวเองแล้วค่อย ๆ ลุกขึ้นเดินช้า ๆ เข้าไปในห้องน้ำ ฉันยืนมองร่างเปลือยเปล่าของตัวเองผ่านกระจกบานใหญ่ มือเล็กสัมผัสไปที่รอยช้ำตามเนินอกอวบ อยู่ ๆ น้ำตาก็ไหลออกมาเมื่อคิดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืน มันยิ่งตอกย้ำความน่ารังเกียจที่เขาเป็นคนสร้างมันให้ ในเมื่อทุกอย่างมันเกิดขึ้นแล้วมันก็คงเอากลับคืนมาไม่ได้ ฉันปาดน้ำตาทิ้งทำใจแล้วรีบจัดการตัวเองเพื่อจะออกไปจากที่นี่ก่อนที่เจ้าของห้องจะกลับมา ใช้เวลาไม่นานฉันเดินออกมาจากห้องน้ำมีเพียงผ้าเช็ดตัวผืนเดียวที่ใส่ไว้ ฉันถอนหายใจแล้วค่อย ๆ เดินลงมาข้างล่าง เก็บเสื้อผ้าที่เขาเป็นคนกระชากมันแล้วโยนลงไปกองที่พื้นขึ้นมา ฉั

ตอนที่14 ยอมทุกอย่างหลังจากนั้นพายุก็ลากคนตัวเล็กกลับมาที่เพนต์เฮาส์เหมือนเดิม โดยที่ให้เธออยู่อีกห้อง ลันตาเอาแต่นั่งร้องไห้ โทษตัวเองกับเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น มือเล็กสั่นไปหมด มันเหมือนทุกอย่างที่เธอพยายามทำมาตลอดสิบปีมันไม่มีความหมายอะไรเลย ทุกอย่างมันต้องมาจบเพราะความสะเพร่าของเธอเพียงคนเดียว“ตาขอโทษนะคะ ตาขอโทษ ขอโทษที่รักษาสัญญาที่ให้ไว้ไม่ได้” ริมฝีปากบางเอ่ยโทษตัวเองทั้งน้ำตา คืนนั้นทั้งคืนเธอร้องไห้จนเผลอหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ หญิงสาวสะดุ้งตื่นขึ้นมาในช่วงเช้าของอีกวัน คนตัวเล็กรีบเปิดประตูออกไปแล้ววิ่งขึ้นไปที่ชั้นสอง ห้องนอนของเจ้าของห้องด้วยความรีบร้อนเพราะกลัวว่าเขาจะไม่อยู่แล้วแกร็ก!เสียงเปิดประตูเข้ามาโดยที่ไม่ได้ขออนุญาต ทำให้คนตัวโตที่กำลังยืนแต่งตัวถึงกับหันไปมองตาขวาง“เธอนี่มันไร้มารยาทจริง ๆ เลยนะ” คนตัวเล็กที่เพิ่งเปิดประตูเข้ามาไม่ได้สนใจที่เขาด่าเลยแม้แต่น้อย ร่างแบบบางกลับเดินตรงไปหาพายุ“ให้ฉันไปด้วยนะคะ ฉันอยากไปด้วย” ลันตารู้ดีว่าพายุกำลังจะไปวัดเพราะวันนี้เป็นวันเผา“หน้าด้าน!! เธอนี่มันหน้าด้านหน้าไม่อายจริง ๆ เลยนะ” มือหนากระชากแขนของหญิงสา

ตอนที่16 เอากันทุกที่ ที่ฉันอยากเอา (NC)สิ้นสุดคำพูดของคนเอาแต่ใจ ริมฝีปากหนาบดขยี้จูบดูดดื่มลงบนริมฝีปากบางทันที เมื่อห้ามเขาไม่ได้เธอเลยต้องยอมและปล่อยไปตามความต้องการของร่างกาย แขนเล็กยกขึ้นมาคล้องคอหนาแล้วจูบตอบกลับอย่างไม่เป็น“อืม” เสียงครางต่ำพอใจกับการกระทำของคนตัวเล็กไม่น้อย พายุถึงกับเพิ่มแรงบดขยี้จูบ ใบหน้าสวยเอียงซ้ายขวาเพื่อให้คนตัวโตได้มอบจูบดูดดื่มเร่าร้อนได้ถนัดมากขึ้น มือสากสอดเข้าไปภายในเสื้อของคนตัวเล็กอีกครั้ง จัดการบีบขย้ำอกอวบนุ่มมือ เขาจัดการเลิกเสื้อของเธอขึ้น ทั้งที่ยังจูบปากเล็กอยู่ มือหนาปลดตะขอเสื้อชั้นใน ทำให้ตอนนี้อกอวบเปลือยเปล่าต่อหน้าของเขา มันดึงความสนใจได้เป็นอย่างดี พายุมอบจูบสุดท้ายให้เธอก่อนจะค่อย ๆ เลื่อนริมฝีปากลงมาที่ซอกคอขาว จูบซับทำรอยอย่างที่เขาเคยทำ ไม่ช้าริมฝีปากหนาก็ครอบครองยอดอกของคนตัวเล็ก ลันตาถึงกับหลับตาเงยหน้าขึ้นกัดริมฝีปากล่างเพื่อกลั้นความเสียวซ่านที่เขาเป็นคนทำ ลิ้นสากตวัดเลียชิมยอดถันอมชมพูของคนตัวเล็กไปมาสลับซ้ายขวาพร้อมกับคบเม้มมันอย่างมันเขี้ยว ไหล่เล็กห่อสะดุ้งเสียวซ่าน“อื้มส์”“ครางออกมาสิ เธอรู้สึกยังไงก็ครางออกมา” ริมฝ

ตอนที่18 ผู้หญิงขายตัว@เพนต์เฮาส์ของพายุเมื่อกลับมาถึงลันตาเดินรีบเดินเข้าไปที่ห้องของตัวเองทันที ส่วนเจ้าของห้องก็เดินเข้าไปในห้องทำงาน พายุต้องทำงานที่เหลือพรุ่งนี้เขาจะเข้าบริษัทช้าเนื่องจากต้องพาคนตัวเล็กโรงพยาบาลก่อน หญิงสาวนั่งอยู่ที่ปลายเตียงหยิบโทรศัพท์ขึ้นและข้อความเข้ามาพอดีรายการเงินเข้าบัญชีxxx-x-x5454-x จำนวนเงิน 500,000 บาท 22.00 น.นัยน์ตาสวยมองข้อความเงินเข้าแล้วถอนหายใจ เธอรู้ดีว่าเป็นใครที่โอนมาให้ เมื่อไม่มีทางเลือกลันตาเลยต้องรับไว้เพราะหลังจากนี้เธอคงไม่มีรายได้จากที่ไหน นอกจากพายุจะเป็นคนให้ เขาพอใจที่จะให้เธอ เธอก็ไม่ปฏิเสธที่รับมันเหมือนกัน ลันตาวางโทรศัพท์ลงแล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำทันทีด้านของพายุชายหนุ่มนั่งลงบนเก้าอี้ตัวใหญ่เอนตัวพิงพนักเก้าอี้ หลับตาลงกุมขมับ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดรูปลูกสาวตัวน้อยที่เพิ่งจากไปแบบไม่มีวันกลับ นัยน์ตาคมแดงก่ำเมื่อนึกถึงรอยยิ้มไร้เดียงสาของพาขวัญ“พ่อคิดถึงหนูจัง” เสียงเข้มสั่นเครือหลับตาลงช้า ๆ ด้วยความรู้สึกเจ็บปวดที่ไม่รู้ว่าตอนไหนมันถึงจะหายไปสักทีเช้าวันต่อมาแกร็ก!ลันตาเปิดประตูออกมาพร้อมกับเจ้าของห้องที่กำ