ตรวนเสน่หาพายุ

บทนำปัง!เสียงประตูที่เปิดเข้ามาและปิดลงในทันที ทำให้เจ้าของห้องที่นั่งอยู่ปลายเตียงถึงกับสะดุ้งตกใจ ลันตา หันไปมองคนตัวโตที่กำลังสาวเท้าเดินตรงมาที่เธอ ใบหน้าหล่อเหลาจ้องมองเธอด้วยความรู้สึกที่ยากจะคาดเดาได้ ลันตารีบลุกขึ้นยืนทว่ายังไม่ทันที่คนตัวเล็กจะได้ตั้งตัว คนเอาแต่ใจก็จับแขนเล็กกระชากเข้าไปหาตัวเอง อย่างคนเอาแต่ใจและเจ้าอารมณ์สุด ๆ“โอ๊ยย!!” เสียงหวานร้องออกมาด้วยความเจ็บ ใบหน้าสวยหลุบมองมือใหญ่ที่กำลังบีบแขนเธอไม่ยอมปล่อย นัยน์ตาสวยเงยขึ้นมามองใบหน้าคมคาย“อย่ามาสำออย แค่นี้ไม่ตายหรอก” พายุ กระแทกเสียงใส่คนตัวเล็กที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นภรรยาถูกต้องตามกฎหมายทั้งพฤตินัยและนิตินัย“ไหนเธอลองพูดกับอีกทีสิ ว่าเธอต้องการจะทำอะไร” ใบหน้าหล่อก้มลง นัยน์ตาคมจับจ้องเข้าไปนัยน์ตาสวยเพื่อรอคำตอบ ที่พายุต้องถามแบบนั้นออกไปเพราะก่อนหน้านี้ที่ภรรยาสาวโทรไปหา เธอบอกว่าเธอต้องการที่จะหย่ากับเขา ทำให้ประธานหนุ่มที่กำลังประชุมอยู่ถึงกับยกเลิกประชุมกะทันหัน แล้วรีบขับรถมาหาเธอที่บ้านในทันที“ว่าไง? พูดออกมาสิว่าเธออยากจะอะไร พูดมา!” คนเอาแต่ใจตะคอกใส่หน้าภรรยาสาวในตอนท้าย ลันตาได้ยินถึงกับสะดุ้ง ข

ตอนที่2 พ่อลูกอ่อน9เดือนต่อมาณ ประเทศไทย@โรงพยาบาลเอกชนXXXคุณหญิงเนตรนภายืนอยู่หน้าห้องคลอดด้วยความรู้สึกตื่นเต้นและเป็นกังวลในเวลาเดียวกัน หลังจากวันที่ลูกชายตัวดีโทรมาเล่าให้ฟัง คนเป็นแม่ก็รีบจัดการเรื่องทุกอย่างทันที โดยการให้โรสกลับมาอยู่ที่เมืองไทยและจะเป็นคนดูแลทุกอย่างเอง ในตอนแรกโรสไม่ยอมกลับมาเพราะเธอกลัวว่าพายุจะทิ้งเธอไปอย่างที่ชายหนุ่มขู่เธอไว้ คุณหญิงเลยอ้างไปว่าหลังจากที่เธอคลอดลูกจะรีบจัดการงานแต่งให้ทันที โรสเลยยอมโดยไม่มีข้อแม้หลายชั่วโมงผ่านไปห้องคลอดถูกเปิดออกมา พร้อมกับเด็กน้อยแรกเกิดตัวอ้วนที่นอนหลับอยู่ในรถเข็นเด็ก คุณหญิงรีบเดินเข้าไปหาในทันที เด็กน้อยน่ารักไร้เดียงสาทำให้คนเป็นย่ายิ้มด้วยความเอ็นดู น้ำตาคลอด้วยความรู้สึกตื้นตันใจ“หลานย่าทำไม น่าเกลียดน่าชังขนาดนี้ลูก” คุณหญิงเนตรนภาก้มลงมองหน้าหลานสาวแล้วยิ้มไม่หุบ“เดี๋ยวเราขออนุญาตพาน้องไปที่ห้องเด็กแรกเกิดก่อนนะคะ คุณย่าไปหาน้องได้ที่นั่นค่ะ” พยาบาลสาวเอ่ยก่อนที่จะเข็นเด็กน้อยไปที่ห้อง ส่วนคนเป็นย่าได้แต่มองตามหลังแล้วยิ้มครืดดดดเสียงโทรศัพท์ที่อยู่ในมือของคุณหญิงดังขึ้น ใบหน้านิ่งก้มมองหน้าจอสี่เหล

ตอนที่4 อุบัติเหตุ@ ประเทศไทย10ปีต่อมา16.00น. ณ โรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่งหน้าห้องฉุกเฉิน มีครูสาวนั่งกุมมือที่เต็มไปด้วยเลือด ใบหน้าสวยมีคราบน้ำตาบ่งบอกให้รู้ว่าผ่านการร้องไห้มามากแค่ไหน ร่างแบบบางสั่นไปทั้งตัว“หลานฉัน!! หลานฉันอยู่ไหน?” เพียงไม่นานเสียงของใครบางคนดังขึ้นมาด้วยความร้อนรน ทำให้ครูสาวที่นั่งอยู่ต้องรีบลุกขึ้นทันที คุณหญิงเนตรนภาเดินตรงมาที่ครูสาว ยังไม่ทันที่จะได้อธิบายอะไรออกไปเพียะ!!!ใบหน้าสวยของครูสาวหันไปตามแรงตบฝ่ามือแบบไม่ทันได้ตั้งตัว เธอยังคงก้มหน้าอยู่อย่างนั้นด้วยความรู้สึกผิดกับเรื่องที่เกิดขึ้น“เป็นครูภาษาอะไร เด็กแค่คนเดียวยังดูแลไม่ได้ ถ้าหลานฉันเป็นอะไรไป ฉันไม่เอาเธอไว้แน่!!” คุณหญิงตะคอกใส่ครูสาวที่เอาแต่สะอื้นร้องไห้ ไม่มีคำแก้ตัวใด ๆ ออกมาจากปากเล็กเลยเพราะเรื่องที่เกิดขึ้นส่วนหนึ่งก็มาจากความสะเพร่าของตัวเธอเองด้วย ครูสาวก้มหน้าถอยหลังเดินออกมาอยู่ในที่ของตัวเองเงียบ ๆ จะมีก็แต่คุณหญิงที่ยังยืนร้องไห้อยู่หน้าประตูห้องฉุกเฉิน ไม่นานก็มีชายวัยกลางคนเดินตรงเข้ามาอีกคน“หลานยังไม่ออกมาอีกเหรอคุณ” เสียงเข้มเอ่ยถามภรรยาที่ยืนอยู่พร้อมกับเหลือบมองมาที

ตอนที่6 ผู้หญิงคนนั้นหนึ่งวันก่อนหน้านี้พายุTalk.ผมกำลังจะบินกลับประเทศไทยด้วยเครื่องบินส่วนตัว แต่ไม่กี่นาทีก่อนขึ้นเครื่องพ่อก็โทรเข้ามา บอกให้ผมอยู่เคลียร์งานต่ออีกหนึ่งเดือน ด้วยความที่ผมไม่อยากมีปัญหาเลยตอบตกลงไปอย่างน้อยก็แค่หนึ่งเดือน ผมเลยตัดสินใจที่จะอยู่ต่อตามที่พ่อบอก หลังจากวางสายพ่อไปได้ไม่นาน ก็มีอีกสายโทรเข้ามา ผมขมวดคิ้วด้วยความสงสัยเพราะคนที่โทรมาคือชะเอม ผมถอนหายใจแล้วกดรับสาย“ว่าไงเอม”(เอมดีใจนะคะที่พี่ยุรับสายเอม)“เอมมีเรื่องอะไรหรือเปล่าถึงได้โทรหาพี่” ผมถามชะเอมกลับไปทันทีเพราะแปลกใจที่เธอโทรมา นานแล้วหลังจากที่เราเลิกกันไปก็ไม่ได้ติดต่อกันเลยแต่ก็พอจะรู้ความเคลื่นไหวของกันและกันตลอด(คือว่าเอมมีเรื่องจะบอกพี่ยุค่ะ)“ว่ามาได้เลยครับ”(คือตอนนี้น้องพาขวัญอยู่โรงพยาบาลที่เอมทำงานอยู่ค่ะ น้องถูกรถชนเข้ามารักษาตัวตั้งแต่เมื่อวาน อาการยังไม่ดีขึ้นเลย เอมไม่รู้ว่าพี่ยุรู้หรือเปล่าเอมเลยโทรมาบอก) หลังจากคำพูดของเอม ผมถึงกับนิ่งไปเหมือนว่าโลกทั้งใบมันหยุดหมุน มือไม้สั่นหัวใจเต้นแรง หรือนี่จะเป็นเหตุผลที่พ่อโทรมาบอกให้ผมอยู่ต่อ(พี่ยุได้ยินที่เอมพูดไหมคะ) ชะเอมถามผม

ตอนที่8 คนร้ายกาจเช้าวันต่อมาหน้าห้องไอซียูโรงพยาบาลบวรกิจวัฒนานนท์เจ้าของร่างสูงหนึ่งร้อยแปดสิบเจ็ด ยืนมองลูกสาวสุดที่รัก ที่ยังคงหลับใหลไม่ได้สติ“สุดที่รักของพ่อรีบตื่นขึ้นมานะคะ รู้ไหมว่าพ่อคิดถึงหนูมากแค่ไหน” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยพร้อมกับมองไปยังลูกสาวตัวน้อยผ่านกระจกใสบานใหญ่ เริ่มต้นของทุกเช้าพายุจะแวะมาหาลูกสาวทุกวันก่อนเข้าบริษัท ชายหนุ่มทำแบบนี้ตั้งแต่ที่พาขวัญย้ายมา“วันนี้พ่อจะทำให้ผู้หญิงคนนั้นได้รับรู้รสชาติของความเจ็บปวด” ร่างสูงกัดฟันพูดด้วยความแค้นที่มีคับอก ก่อนจะก้าวเท้าเดินออกไปด้วยใบหน้านิ่งทางด้านของลันตาหญิงสาวตื่นขึ้นมาด้วยใบหน้าและขอบตาที่บวมอย่างเห็นได้ชัด เมื่อคืนเธอร้องไห้จนเผลอหลับไปทั้งน้ำตา หญิงสาวดันตัวขึ้นจากเตียงนอนก่อนจะเดินตรงไปที่ห้องน้ำ เธอรีบจัดการตัวเองให้เรียบร้อยเพราะวันนี้ต้องเข้าไปที่ธนาคาร ร่างแบบบางเดินลงมาจากชั้นสองของบ้าน เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วโทรหาแม่ (เลี้ยง) ทันที(โทรมาทำไม?) เสียงปลายสายทำเสียงไม่พอใจเหมือนเธอโทรไปรบกวน“หนูมีเรื่องจะถามแม่”(มีเรื่องอะไรถ้าไม่สำคัญ ฉันจะวางสายนะ)“แม่เอาบ้านหลังนี้ไปจำนองกับธนาคารเหรอคะ” คำถามขอ