ตรวนเสน่หาพายุ

บทนำ

ปัง!เสียงประตูที่เปิดเข้ามาและปิดลงในทันที ทำให้เจ้าของห้องที่นั่งอยู่ปลายเตียงถึงกับสะดุ้งตกใจ ลันตา หันไปมองคนตัวโตที่กำลังสาวเท้าเดินตรงมาที่เธอ ใบหน้าหล่อเหลาจ้องมองเธอด้วยความรู้สึกที่ยากจะคาดเดาได้ ลันตารีบลุกขึ้นยืนทว่ายังไม่ทันที่คนตัวเล็กจะได้ตั้งตัว คนเอาแต่ใจก็จับแขนเล็กกระชากเข้าไปหาตัวเอง อย่างคนเอาแต่ใจและเจ้าอารมณ์สุด ๆ

“โอ๊ยย!!” เสียงหวานร้องออกมาด้วยความเจ็บ ใบหน้าสวยหลุบมองมือใหญ่ที่กำลังบีบแขนเธอไม่ยอมปล่อย นัยน์ตาสวยเงยขึ้นมามองใบหน้าคมคาย

“อย่ามาสำออย แค่นี้ไม่ตายหรอก” พายุ กระแทกเสียงใส่คนตัวเล็กที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นภรรยาถูกต้องตามกฎหมายทั้งพฤตินัยและนิตินัย

“ไหนเธอลองพูดกับอีกทีสิ ว่าเธอต้องการจะทำอะไร” ใบหน้าหล่อก้มลง นัยน์ตาคมจับจ้องเข้าไปนัยน์ตาสวยเพื่อรอคำตอบ ที่พายุต้องถามแบบนั้นออกไปเพราะก่อนหน้านี้ที่ภรรยาสาวโทรไปหา เธอบอกว่าเธอต้องการที่จะหย่ากับเขา ทำให้ประธานหนุ่มที่กำลังประชุมอยู่ถึงกับยกเลิกประชุมกะทันหัน แล้วรีบขับรถมาหาเธอที่บ้านในทันที

“ว่าไง? พูดออกมาสิว่าเธออยากจะอะไร พูดมา!” คนเอาแต่ใจตะคอกใส่หน้าภรรยาสาวในตอนท้าย ลันตาได้ยินถึงกับสะดุ้ง ขอบตาสวยแดงก่ำน้ำตาเออ ร่างแบบบางสั่นเทาด้วยความรู้สึกกลัว

“ฉะ..ฉันจะหย่าค่ะ” น้ำเสียงสั่นเครือเอ่ยออกมาทั้งที่ในใจก็สั่นระรัว หญิงสาวรู้ดีว่าคำพูดของเธอทำให้คนตรงหน้ารู้สึกไม่พอใจมากแค่ไหน แต่เธอก็เลือกพูดมันเพราะเธอไม่อยากเจ็บปวดมากไปกว่านี้อีกแล้ว

“หึ!เธอกล้ามากนะที่เอาเรื่องหย่าขึ้นมาพูด” พายุกระตุกมือที่บีบแขนของภรรยาสาวอีกครั้ง จนทำให้ใบหน้าสวยกระแทกเข้ากับอกแกร่ง ลันตาถึงกับร้องไห้ด้วยความรู้สึกกลัวกับการกระทำของผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าเป็นสามี

“อึก.. อึก ฉันเจ็บทำไมต้องรุนแรงขนาดนี้ด้วย”

“แค่นี้มันยังน้อยไปสำหรับผู้หญิงอย่างเธอ คิดจะหย่ากับฉันมันได้ง่ายขนาดนั้นหรอกนะ รู้ไหมกว่าจะได้เธอมาเป็นเมีย ฉันต้องเสียเงินไปเท่าไหร่และที่ฉันได้มาตอนนี้มันยังไม่คุ้มเลย เพราะฉะนั้นฉันไม่หย่า” เสียงแข็งเอ่ยออกมา ใบหน้าหล่อก้มลงไปหาภรรยาสาวตรงหน้า คนร้ายกาจยกยิ้มมุมปากเมื่อเห็นสีหน้าและร่างบางที่สั่นเทา เขาไม่ได้รู้สึกสงสารหรือเห็นใจเธอเลยแม้แต่น้อย แต่กลับรู้สึกสะใจด้วยซ้ำที่เห็นเธอเป็นแบบนี้

“ปล่อยฉะ..ฉันไปเถอะนะคะ เราสองคนไม่ได้รักกันตั้งแต่แรก อยู่ไปก็ไม่มีอะไรดีขึ้น” เสียงหวานสะอื้นเอ่ยออกมาด้วยความเจ็บปวดใจ

“แต่เธอรักฉันจำไม่ได้เหรอ ที่รักอย่าเอาเรื่องหย่ามาพูดกันเลย เธอก็รู้ว่าฉันไม่หย่า” พายุพูดสวนขึ้นมาทันที เขารู้จุดอ่อนของเธอดี เขารู้ว่าเธอรักเขามากแค่ไหน ทุกครั้งที่ทะเลาะกันชายหนุ่มมักจะเอาความรักที่เธอมีให้เขามาเป็นข้ออ้าง ทำให้เธอปฏิเสธความรู้สึกของตัวเองไม่ได้ สุดท้ายก็ยอมเขาตลอด

“ใช่!คุณพูดถูก แต่ตอนนี้ต่อให้รักมากแค่ไหน ฉันก็จะหย่าค่ะ” คนตัวเล็กทำใจดีสู้เสือ ถ้าเธอไม่ใจแข็งทุกอย่างมันก็จะวนกลับมาที่จุดเดิมอีกครั้ง

“รักฉันแล้วเธอทำไมถึงอยากหย่าล่ะหืม?” พายุทำหน้านิ่งถามกลับไป รอยยิ้มของเขาในตอนนี้มันยิ่งตอกย้ำความรู้สึกเจ็บปวด ที่ผ่านมาเขาไม่เคยรักเธอเลย ไม่เลยสักนิด

“ก็เพราะว่าคุณไม่ได้รักฉันไง ต่อให้ฉันรักมากแค่ไหนก็ไม่เคยมองเห็นความรักที่ฉันมีให้เลย คุณเลยทำให้ร้ายจิตใจกันครั้งแล้วครั้งเล่า” พูดไปน้ำตาก็ไหลไม่หยุด เมื่อเธอนึกถึงภาพที่พายุอยู่กับผู้หญิงคนอื่นและการกระทำของเขาที่ดูเหมือนว่าผู้หญิงคนนั้นจะสำคัญกับเขามาก ๆ และเธอก็ได้รู้มาอีกว่าผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นอดีตคนรักของเขาเอง มันยิ่งทำให้เธอรู้สึกเจ็บเข้าไปอีก

“แล้วไง? ยังไงฉันก็ไม่หย่าเพราะเธอยังไม่ได้ชดใช้กับสิ่งที่ทำไปเลย ฉันจะกักขังเธอไว้อย่างนี้ไปตลอดชีวิต จะเป็นตรวนเสน่หาที่ผูกเธอไว้ไม่ให้ไปไหน จำไว้เธอเป็นผู้หญิงของฉัน เป็นสมบัติของฉัน เธอไม่มีสิทธิ์ไปไหนทั้งนั้น นอกจากฉันจะเป็นคนบอกให้เธอไปเอง” จบประโยชน์นั้นคนใจร้ายจัดการผลักภรรยาสาวลงไปที่เตียงแล้วตามด้วยร่างสูงใหญ่ขึ้นไปคร่อมคนตัวเล็กไว้ทันที

“ถ้าอยากให้ฉันหย่า ก็ลองอ้าขาให้ฉันเอา ทั้งวันทั้งคืนตลอดทั้งเดือนนี้สิ เผื่อฉันจะใจอ่อนให้”

“จะทำอะไรคะ ฉันไม่ยอมให้ทำแบบนั้นกับร่างกายของฉันอีกแล้ว” ร่างแบบบางที่อยู่ด้านล่างพยายามดิ้นสุดชีวิต เมื่อรู้ว่าชายหนุ่มกำลังจะทำอะไร

“ทำไม? เกิดรังเกียจผัวตัวเองขึ้นมาเลยเหรอ ทีเมื่อก่อนนอนแก้ผ้ารอฉันทุกคืน ขึ้นขย่มจนแตกคาค..ฉัน ไม่เห็นทำท่าทางแบบนี้เลย” ไม่ได้รอคำพูดจากคนใต้ร่าง คนเอาแต่ใจที่อยู่ในอารมณ์โกรธจัดการกับภรรยาสาวเหมือนกับทุกครั้งที่ผ่านมาและสุดท้ายเธอก็ต้องยอมเขาเหมือนเดิม