All Chapters of ตรวนเสน่หาพายุ: Chapter 41 - Chapter 50

ตอนที่40ยอมทุกอย่าง@โรงพยาบาลXXXภายในห้องตรวจลันตานั่งรอคุณหมอด้วยความรู้สึกเป็นกังวล เพราะกลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเจ้าตัวเล็ก“ขอโทษที่ให้รอนะคะ คุณแม่” คุณหมอเดินเข้ามานั่งเอ่ยทักลันตาที่นั่งทำหน้าเครียดอยู่“ไม่เป็นไรค่ะ”“ตอนนี้อายุครรภ์ห้าสัปดาห์แล้ว หมออยากให้คุณแม่อย่าเครียดเพราะมันจะมีผลกระทบกับเด็กในท้อง” ลันตาที่ได้ยินแบบนั้นก็ถึงกับนิ่งไป ช่วงนี้หญิงสาวเครียดหลังจากที่เจอพายุวันนั้นเธอก็เริ่มรู้สึกกลัว กลัวว่าเขาจะเจอเธอกับลูก มันทำให้เธอนอนไม่ค่อยหลับ“ค่ะ” ลันตาได้แต่พยักหน้า มือเล็กลูบวนหน้าท้องที่นูนขึ้นมาเล็กน้อย ด้วยความรู้สึกเป็นห่วงเจ้าตัวเล็ก“เดี๋ยวหมอจะนัดอีกทีอาทิตย์หน้านะคะและถ้าคุณแม่ยังมีภาวะเครียดอยู่ เราคงต้องทำอะไรสักอย่าง”“ค่ะ” ลันตาตอบกลับด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา หลังจากนั้นก็เดินออกมาจากห้องตรวจด้วยสีหน้าเป็นกังวล มือเล็กโอบประคองหน้าท้องนูนอยู่ตลอดเวลา“คุณตาทางนี้ค่ะ” พรีมมาโบกมือเรียกลันตาที่กำลังเดินอยู่ หญิงสาวเมื่อเห็นพรีมมาก็เดินตรงเข้าไปหาทันที“คุณพรีมเลิกงานแล้วเหรอคะ”“ยังหรอกค่ะ แต่คนนิสัยไม่ดีให้พรีมมารับคุณตา” คนนิสัยไม่ดีที่พรีมมาพูดถึงคือพ

ตอนที่42 เฝ้าดูแลไม่ห่างเช้าวันต่อมา06.00 น.รถคันหรูของพายุจอดอยู่ตรงข้ามบ้านของพรีมมา เขานั่งมองคนตัวเล็กที่กำลังยืนขายขนมอยู่และเหมือนเดิมเขาสั่งให้ลูกน้องไปซื้อขนมของเธอด้านของลันตา“เออ..ผมเอาอันนี้แล้วก็อันนี้อย่างละสิบชิ้นครับ” ลันตาที่ยืนอยู่เงยหน้าขึ้นมามองเล็กน้อยแล้วถอนหายใจ“ฉันขอไม่ขายให้ได้ไหมคะเพราะยังเหลือเด็ก ๆ อีกหลายคนที่เขายังไม่ได้ทาน ถ้าคุณมาซื้อเพียงเพราะเจ้านายของคุณสั่ง ไม่จำเป็นค่ะ” ลูกน้องของพายุได้ยินแบบนั้นถึงกับหน้าเสียทันที“เออ..คือว่าผมต้องทำตามคำสั่งครับคุณผู้หญิง”“ใครเป็นคุณผู้หญิงของคุณเหรอคะ”“ก็คุณผู้หญิงไงครับ”“ถ้าฉันเป็นคุณผู้หญิงของคุณ ก็หมายความว่าฉันก็ออกคำสั่งกับคุณได้ใช่ไหมคะ” คนที่ยืนอยู่ตรงหน้ารู้สึกหนักใจเมื่อได้ยินคำถามจากเมียเจ้านาย“คะ..ครับ” ลูกน้องพายุพยักหน้ากลับไป“นั้นฉันขอสั่งว่า หลังจากวันนี้ไม่ต้องมาซื้อขนมของฉันแล้ว ช่วยไปบอกเจ้านายคุณด้วยนะคะ” ลันตาทำเสียงเรียบนิ่งจ้องมองคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า“ได้ครับผมจะไปรายงานทันที ว่าคุณผู้หญิงต้องการแบบนี้”“ขอบคุณนะคะ อีกอย่างช่วยไปบอกเขาด้วยนะคะว่าไม่ต้องมาเพราะฉันไม่อยากเห็นหน้า”

ตอนที่44 เข้าใจทุกอย่างหลายชั่วโมงผ่านไป“ขอบคุณ คุณพรีมนะคะ ที่ทำให้ฉันรู้ว่าต้องทำยังไงต่อจากนี้”“เรื่องแค่นี้เองสบายมากค่ะ พรีมอยากเห็นคุณตากับเจ้าตัวเล็กมีความสุขนะคะ” พรีมมายิ้มให้ลันตาด้วยความจริงใจ“ขอบคุณอีกครั้งนะคะ” สองสาวได้แต่นั่งยิ้มให้กัน ทว่าผ่านไปสักพัก เสียงโทรศัพท์ของพรีมมาก็ดังขึ้นครืดดดด...พรีมมาหยิบขึ้นมาแล้วรับสายทันทีเพราะคนที่โทรมาคือพาริช เธอกลัวว่าเขาจะมีงานด่วนให้ทำ“ว่าไงคะเจ้านาย” เสียงเล็กถามกลับไป(เธอยังอยู่กับพี่สะใภ้ใช่ไหม) คนปลายเสียงเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เป็นกังวล“อยู่ค่ะ มีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ”(เฮียมันไม่สบายตัวร้อนเป็นไฟ บอกให้ไปหาหมอก็ไม่ยอม จะเอาหมอมาตรวจก็ไม่ยอม) พรีมมาที่ได้ยินคำตอบ ถึงกับหันมามองลันตาที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ลันตาเลิกคิ้วกลับไปด้วยความสงสัย“แล้วไงคะ ฉันจะช่วยอะไรคุณได้”(ช่วยบอกพี่สะใภ้ได้ไหม ฉันกลัวว่าเฮียจะตายก่อนที่จะได้เมียกับลูกกลับมา)“บอกได้ค่ะ แต่ว่าไม่แน่ใจนะคะว่าคุณตาเธอจะเชื่อหรือเปล่า” พรีมมาพูดพร้อมกับมองลันตาเล็กน้อย(ขอแค่บอกที่เหลือก็แล้วแต่พี่สะใภ้)“ได้ค่ะ” ว่าแล้วพาริชก็ตัดสายไป ทิ้งไว้เพียงความลำบากใจให้พรีม

ตอนที่46 พี่รักหนู (NC+)ร่างแกร่งขยับลงไปข้างล่าง ริมฝีปากหนาจูบปลายเท้าของคนตัวเล็กเบา ๆ อย่างไม่รู้สึกรังเกียจ ลันตาที่เห็นก็ตกใจไม่น้อย “ทะ..ทำอะไรคะ มันสกปรก” ลันตาบอกกับคนตัวโตที่กำลังจูบปลายเท้าของเธอ “ไม่มีอะไรสกปรกสำหรับพี่ถ้าเป็นเธอ” พายุเอ่ยชิดปลายเท้าของคนตัวเล็กแล้วจูบลงไปอีกครั้ง ริมฝีปากหนาจูบเลื่อนขึ้นมาเรื่อย ๆ ส่วนคนที่นอนอยู่ใต้ร่างหลับตาลงด้วยความรู้สึกวูบวาบกับการกระทำของคนตัวโต ลันตาเหลือบมองลงไป เมื่อริมฝีปากหนาหยุดอยู่ตรงกลีบกุหลาบสวย“จะทำอะไรคะ ตรงนั้นมัน..." เธอใช้มือเล็กปิดกลีบกุหลาบสวยของตัวเองไว้เพราะรู้ดีว่าชายหนุ่มกำลังจะทำอะไร"พี่กำลังจะชิมหนูไงคะ" พายุเงยหน้าขึ้นมองคนตัวเล็กแล้วจับมือเธอออกจากกลีบกุหลาบสวย หลังจากนั้นก็ซุกใบหน้าหล่อคมลงบนกลีบกุหลาบของเธอทันที"อ๊ะ!" ลันตาถอยไปข้างหลังเล็กน้อย ชายหนุ่มใช้ลิ้นหนาเลียชิมจุดที่อ่อนไหวของเธอ คนตัวเล็กหลับตาลงด้วยความเสียวซ่าน"อื้มมส์.." ลันตาครางในลำคอเบาๆ แล้วกัดริมปากล่างไว้ พายุใช้นิ้วเรียวสวยแยกกลับกุหลาบแดงออกจากกัน เสร็จแล้วก้มลงใช้ลิ้นเลียดูดเลียน้ำรักของคนตัวเล็กที่เริ่มจะไหลออกมา“อื้มมส์” เสี

ตอนที่48 เป็นเธอคนเดียวมาตลอดภายในห้องทำงานที่มีแต่ความเงียบ ทำให้เจ้าของห้องที่นั่งอยู่ต้องรีบอธิบายเรื่องทั้งหมดที่เขาเป็นคนพูดทิ้งไว้“ที่รักหันมาคุยกับพี่ก่อนสิครับ” พายุบอกกับภรรยาสาวที่เอาแต่นั่งหันหน้าหนีเขา“ก็พูดมาสิค่ะ รอฟังอยู่” เสียงเรียบนิ่งตอบกลับทั้งที่ยังหันหน้าไปทางอื่น“ก็หันมาก่อนสิคนดี พี่อยากคุยไปด้วยมองหน้าหนูไปด้วย หนูจะได้เห็นแววตาจริงจังของพี่ไง นะครับที่รัก” พายุทำเสียงอ้อนคนตัวเล็กอีกครั้ง ลันตาถอนหายใจแล้วหันมาตามที่คนตัวโตขอร้อง“พูดมาค่ะ รอฟังอยู่อยากรู้เหมือนกันว่าสายตาคู่ไหนที่ทำให้สามีของตา ไม่คิดจะมองผู้หญิงคนอื่น” ท่าทางและคำพูดของคนตัวเล็กทำให้พายุถึงกับยิ้ม“ยิ้มอะไรคะ ตลกมากเหรอไง” ลันตายกมือขึ้นมากอดอกจ้องเขม็งไปที่สามีอย่างคาดโทษ“โอเค ๆ พี่ยอมแล้ว พี่จะเล่าทุกอย่างให้หนูฟังหมด” พายุเอื้อมมือไปกุมมือคนตัวเล็กไว้ สายตาคมเข้มจ้องมองเธอ“เราเคยเจอกันเมื่อเจ็ดปีที่แล้ว วันนั้นเป็นวันที่พี่ไปไหว้อัฐิของโรสและได้เจอกับหนู” ลันตาพยายามนึกถึงเหตุการณ์ในวันนั้น ความจริงเธอจำวันนั้นไม่ได้ด้วยซ้ำเพราะเธอกำลังอยู่ในความโศกเศร้า“เราสองคนสบตากันหนูจำไม่ได้เ