All Chapters of ตรวนเสน่หาพายุ: Chapter 21 - Chapter 30

ตอนที่21 ไม่เคยมีตัวตนหนึ่งเดือนผ่านไปPart.ลันตาความสัมพันธ์ของฉันกับเขาไม่ได้ดีขึ้นเลย เขาเห็นฉันเป็นแค่ที่ระบายความใคร่เท่านั้น พอเสร็จแล้วเขาก็โอนเงินให้ ฉันไม่ได้ต่างอะไรจากผู้หญิงขายตัวเลย ฉันเหลือบมองนาฬิกาตอนนี้เป็นเวลาสี่โมงเย็น ฉันนั่งอยู่บนเตียงมองชุดราตรีที่เขาให้เลขาของเขาเอามาให้เพราะวันนี้เป็นวันเกิดของคุณหญิงเนตรนภา ฉันเลยต้องไปกับเขาในฐานะภรรยาและลูกสะใภ้ (ที่ไม่ต้องการ)ครืดดดด....ฉันที่กำลังนั่งอยู่เหลือบไปมองมือถือที่สั่นไม่หยุด แล้วหยิบมันขึ้นมา ถอนหายใจเล็กน้อยก่อนจะรับสาย(รีบแต่งตัวให้เรียบร้อย อีกครึ่งชั่วโมงฉันไปรับ) ยังไม่ทันที่ฉันจะได้พูดอะไรคนปลายสายก็ออกคำสั่งทันที“ค่ะ” ฉันทำได้เพียงตอบไปแค่นั้นแล้วก็วางสายไป พร้อมกับลุกขึ้นเดินเข้าไปในห้องน้ำ ผ่านไปครึ่งชั่วโมงฉันแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว ออกมานั่งรอเขาอยู่ที่โซฟา ครืดดดด....เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้ง ฉันรู้ดีว่าเป็นใครโทรมาเลยไม่ลังเลที่จะรับสาย(ฉันรออยู่ข้างล่างรีบลงมา) คนปลายสายไม่ได้รอคำตอบจากฉันเขาก็ตัดสายไป ฉันรีบลงไปตามที่เขาบอกเพราะไม่อยากมีปัญหา ใช้เวลาไม่นานเมื่อลงมาก็เห็นว่ารถคันหรูขอ

ตอนที่23 ดูแลไม่ห่างหลังจากที่ลันตาโดนคนตัวโตขู่ออกไปแบบนั้น เธอเลยไม่กล้าที่จะขัดใจเขา เลยต้องยอมให้เขาเช็ดตัวให้ ทั้งที่เธอก็รู้สึกอายไม่น้อย ต่อให้เขาจะเคยเห็นร่างกายของเธอมาแล้วก็ตาม มันก็ยังไม่ชินอยู่ดี ใบหน้าสวยเห่อแดงขึ้นมาทันที เมื่อพายุกำลังเช็ดตรงนั้นของเธอ คนป่วยหลับตาลงเม้มปากด้วยความเขินอาย อย่าว่าแต่เธอเลย ตอนนี้คนใจแข็งที่กำลังสัมผัสเธอก็รู้สึกเกร็ง ๆ ไม่แพ้กันพรึบ!!“เสร็จแล้ว เดี๋ยวฉันให้ป้าเอาข้าวต้มกับยาเข้ามาให้ก็แล้วกัน” อยู่ ๆ คนตัวโตก็ลุก แล้วพูดขึ้นมาก่อนจะสาวเท้าเดินออกไปด้วยท่าทางเร่งรีบ ลันตาเห็นแบบนั้นก็ถอนหายใจด้วยความรู้สึกโล่งอก พายุยืนอยู่ตรงหน้าห้องของคนตัวเล็ก เขาหันไปมองที่ประตูอีกครั้งแล้วยกมือขึ้นมาทาบอกเธอป่วยอยู่..แม่งยากฉิบหาย....“คุณหนูป้าเตรียมข้าวต้มกับยาเรียบร้อยแล้วค่ะ” เสียงของป้าเพลินทำให้คนที่เหม่ออยู่สะดุ้งเล็กน้อย“อ๋อ ครับๆ ป้าเอาเข้าไปให้เธอได้เลย ผมฝากที่เหลือต่อด้วยนะครับ” พายุพูดเพียงแค่นั้นก็เดินกลับเข้าไปในห้องทำงาน ป้าเพลินมองตามหลังเจ้านายด้วยความงง ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องของลันตา หลังจากที่หญิงสาวกินข้าวกินยาเสร็จเรียบร้อย

ตอนที่25 เป็นแค่ที่ระบายอารมณ์เท่านั้นหนึ่งอาทิตย์ผ่านไปหลังจากที่เรื่องทุกอย่างจบลง ลันตาก็กลับมาชีวิตในแบบที่เธอเป็นคนเลือกมันเองและต่อจากนี้มันจะเกิดอะไรขึ้นเธอจะไม่รู้สึกเสียใจกับสิ่งที่ทำ วันนี้ก็ครบหนึ่งอาทิตย์แล้ว หลังจากที่พายุบินไปทำงานที่อังกฤษเขาไม่ได้โทรมาหาเธอเลยและเธอก็ไม่คิดจะโทรหาเขาเหมือนกัน ลันตาเปิดประตูออกมาจากห้องของเธอเป็นจังหวะเดียวกันที่ประตูห้องถูกเปิดเข้ามาโดยเจ้าของห้อง พายุมองมาที่เธอเล็กน้อยก่อนจะหันไปพูดกับคนข้างหลัง“เอมเข้ามาก่อนสิ” พายุเดินเข้ามาภายในเพนต์เฮาส์หรูของตัวเองพร้อมกับชะเอม ส่วนลันตาที่ยืนอยู่ได้แต่มองหน้านิ่ง“สวัสดีค่ะคุณลันตา” เป็นชะเอมที่เอ่ยทักทายคนตัวเล็กที่ยังอยู่ในชุดนอนเพราะตอนนี้เป็นเวลาหกโมงเช้า“สวัสดีค่ะ” เสียงเล็กตอบกลับแล้วก้าวเท้าเดินไปที่โซนห้องครัว“ช่วยมีมารยาทกับแขกของฉันด้วย” ยังไม่ทันที่ลันตาจะเดินพ้นออกไป เสียงเข้มก็เอ่ยตามหลังของเธอทันที ร่างแบบบางถึงกับหยุดนิ่งแล้วหันกลับมา“ขอโทษค่ะ”“ไม่เป็นหรอกค่ะเรื่องแค่นี้เอง ทำตัวตามสบายเลยค่ะ อย่าไปสนใจคำพูดของพี่ยุเลยค่ะ” ชะเอมยิ้มแล้วพูดกับลันตาที่ยืนมองมา“ไม่ได้หรอกเอมพ

ตอนที่27 ทุกอย่างมันเป็นเรื่องโกหก2 เดือนผ่านไปหลังจากที่ชะเอมกลับไปอยู่บ้านของเธอดูเหมือนว่าความสัมพันธ์ของพายุกับลันตาก็เริ่มเปลี่ยนไป ทุกเช้าหญิงสาวจะตื่นมาเตรียมมื้อเช้าให้เขาก่อนไปทำงานทุกวันตึก ตึก ตึกเสียงเท้าของคนตัวโตกำลังเดินลงมาข้างล่าง ลันตาที่เตรียมมื้อเช้าอยู่ต้องหันไปมองแล้วส่งยิ้มให้เขา ร่างสูงเดินตรงมาที่ภรรยาสาวแล้วหอมลงที่แก้มใส“วันนี้ฉันกลับดึกนะ ไม่ต้องเตรียมมือเย็น” “ค่ะ” ลันตายิ้มตอบกลับไปแล้วเดินไปหยิบน้ำ ก่อนที่เธอจะนั่งลงตรงข้ามพายุ หญิงสาวมองหน้าเขาเหมือนกำลังจะพูดอะไรสักอย่างแต่ก็ไม่กล้าจะพูดออกไป จนเป็นพายุที่เอ่ยถามด้วยความสงสัย“มีอะไรก็พูดมา มองหน้าฉันอยู่ได้”“คือว่าวันนี้ฉันขอออกไปทำธุระข้างนอกได้ไหมคะ”“จะไปไหน?”“ฉันจะไปหาพี่สาวค่ะ” พายุขมวดคิ้วด้วยความสงสัยเพราะเขาไม่เคยรู้เลยว่าคนตรงหน้ามีพี่สาวด้วย“เดี๋ยวฉันให้คนขับรถไปรับไปส่ง”“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวฉันไปเองดีกว่า” พายุนั่งนิ่งจ้องมองคนตัวเล็กที่อยู่ตรงหน้า“เธอมีอะไรหรือเปล่า”“หมายความว่าอะไรเหรอคะ”“เปล่าถ้าอยากไปเองก็ตามใจ แต่ต้องกลับมาถึงก่อนที่ฉันจะเลิกงาน ไม่อย่างนั้นเธอจะโดน” ลันตาย

ตอนที่29 ความเจ็บปวดที่เลือกเอง1เดือนต่อมาณ งานเลี้ยงเปิดตัวบริษัทในเครือบวรกิจวัฒนานนท์ภายในงานมีแต่นักธุรกิจระดับประเทศ ทุกคนต่างมายินดีกับพายุที่ได้ขึ้นมาบริหารบริษัทที่อยู่ในเครืออีกบริษัท ท่ามกลางผู้คนมากมายที่มาแสดงความยินดีกับพายุ จะมีก็แต่ภรรยาสาวตัวเล็กที่ยืนอยู่ในมุมที่ไม่มีใครมองเห็นเธอและไม่มีใครรู้ว่าเธอเป็นใครนอกจากครอบครัวของพายุกับคนใกล้ตัวของเขาเท่านั้น ลันตามองพายุที่กำลังสนทนาอยู่กับนักธุรกิจชาวต่างชาติ ภาพตรงหน้ามันยิ่งตอกย้ำว่าเธอกับเขาช่างต่างกันราวฟ้ากับเหว“พี่ยุเขาเก่งเรื่องบริหารมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้วค่ะ คุณลุงเลยส่งไปเรื่องที่เมืองนอก” ชะเอมเดินมายืนอยู่ข้าง ๆ คนตัวเล็กที่กำลังมองสามี“คุณลันตาคงกำลังภูมิสินะคะ ที่มีสามีที่เก่งแบบพี่พายุ”“ค่ะ ฉันรู้สึกภูมิใจและดีใจมาก ๆ เลยค่ะ ที่มีเขาเป็นสามี” ลันตาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งเหลือบมองชะเอมที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เล็กน้อย ชะเอมยกยิ้มเล็กน้อย“แต่ก็แปลกนะคะ ที่พี่ยุไม่แนะนำภรรยาอย่างคุณลันตาให้คนในงานได้รู้จัก ทั้งที่คุณลันตาเป็นถึงภรรยาของท่านประธาน”“ฉันไม่ได้อยากมีหน้ามีตาทางสังคมเพราะมันไม่เหมาะกับฉัน อีกอย่างฉ