All Chapters of ตรวนเสน่หาพาริช: Chapter 11 - Chapter 20

ตอนที่10 จูบแรกริมฝีปากหนาค่อย ๆ ขยับจูบบดขยี้ริมฝีปากบางอีกครั้ง ร่างเล็กที่ตกอยู่ในโอบแขนแกร่ง พยายามดันอกของคนร้ายกาจออก แต่ทว่ามันไม่เป็นผลเลยแม้แต่น้อย“อื้มส์..” พรีมมาได้แต่ใช้มือทุบไปที่อกแกร่งของคนตัวโต ส่วนพาริชไม่ได้สนใจหรือรู้สึกถึงการกระทำของคนตัวเล็กเลยแม้แต่น้อย กลับตรงกันข้ามเขาเพิ่มระดับการจูบด้วยการ ขบกัดริมฝีปากบางแบบไม่จริงจัง แต่ก็สร้างความรู้สึกเจ็บให้คนตัวเล็กไม่น้อย สุดท้ายพรีมมาต้องใช้แรงที่มีทั้งหมด ผลักคนตัวโตที่เอาแต่ใจอีกครั้ง จนทำให้ร่างแกร่งถึงกับเสียหลักลงไปนั่งกับพื่้น คนตัวเล็กเป็นอิสระจากคนตัวโต หญิงสาวพยายามควบคุมลมหายใจให้เป็นปกติ เมื่อเธอรู้ตัวว่าถูกขโมยจูบแรกไป ร่างแบบบางถึงกับทรุดตัวนั่งร้องไห้กับพื้นทันที พาริชที่เห็นก็ตกใจไม่น้อยเพราะเสียงร้องไห้ของพรีมมา ดังจนเขากลัวว่าคนที่เดินผ่านไปมาจะได้ยิน“น้องพรีมเป็นไรครับ ทำไมต้องร้องไห้ขนาดนี้” พาริชกำลังเอื้อมมือจะไปปลอบคนตัวเล็กแต่ถูกปัดมือออกไป“ฮือ~ ฮือ~ยังจะมาถามอีกเหรอคะ รู้ไหมว่ามันเป็นจูบแรกของพรีม ออกไปไกล ๆ พรีมเลย" พรีมมาพูดออกไปทั้งน้ำตา พาริชได้ยินถึงกับหน้าเหวอเชี่ย!! โตขนาดนี้แล้วยั

ตอนที่12 ท่านประธานสายเปย์19.00น.@บ้านใหญ่รถสปอร์ตคันหรูขับเข้ามาในบ้านหลังใหญ่ พาริชดับเครื่องเปิดประตูรถลงมา โยนกุญแจรถให้คนขับรถที่ยืนอยู่ ก่อนจะก้าวเท้าเดินเข้าไปภายในบ้าน“เฮีย” เสียงเรียกหวานคุ้นเคย ทำให้คนตัวโตที่กำลังเดินมาถึงกับยิ้มทันที“คิดถึงเฮียจัง ทำไมไม่แวะไปหาที่ร้านบ้างเลย” แป้งร่ำโผเข้ามากอดคนเป็นพี่ด้วยความคิดถึง“เฮียงานยุ่ง แล้วร้านคาเฟ่เป็นไงบ้างขายดีไหม อย่าทำให้เงินที่เฮียลงทุนไปสูญเปล่า งั้นเฮียจะขอเงินคืนทั้งหมด”“ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกค่ะ ตอนนี้ที่ร้านขายดีมาก ๆ” แป้งร่ำผละกอดจากคนเป็นพี่ ยิ้มแล้วตอบกลับไป“ให้มันจริงเถอะ” พาริชยิ้มมองน้องสาวด้วยความเอ็นดู“มาทานข้าวได้แล้วค่ะ สองพี่น้อง ทำเหมือนไม่ได้เจอกันมาเป็นปี” คุณหญิงอัปสรที่เพิ่งเดินเข้ามา เอ่ยแซวด้วยความหมั่นไส้“สวัสดีครับแม่ แล้วพ่อล่ะครับ” พาริชยกมือไหว้คุณหญิงอัปสรก่อนจะถามหาคนเป็นพ่อ“พ่อลูกไม่ค่อยสบายกินข้าวกินยา ตอนนี้น่าจะหลับไปแล้ว”“แม่ไม่พาพ่อไปหาหมอเหรอครับ” พาริชเอ่ยพร้อมกับเลื่อนเก้าอี้มานั่ง“ถามเหมือนไม่รู้จักนิสัยพ่อของลูก ถ้าไม่ป่วยจนจะตายก็ไม่ไปหาหมอหรอก”“คุณพ่อนิสัยเหมือนเฮียเลย

ตอนที่14 กินเธอขาNC“อ๊ะ!” พรีมมาร้องด้วยความตกใจ เมื่อร่างแบบบางถูกผลักเข้าไปในรถ แผ่นหลังกระแทกเข้ากับเบาะนั่งด้านหน้าคนขับอย่างแรง พาริชปิดประตูรถทันทีไม่รอให้คนตัวเล็กได้ตั้งตัว เขาก็เข้าไปคร่อมร่างแบบบางเอาไว้ในอ้อมแขน ก่อนจะดึงใบหน้าสวยเห่อแดงเข้ามากระแทกจูบอีกครั้งอย่างดูดดื่ม ลิ้นแลกลิ้นพัวพันอย่างไม่รู้สึกรังเกียจ มืออีกข้างเอื้อมมือไปกดสตาร์ทรถเปิดระบบอัตโนมัติทิ้งไว้ “อื้มส์” เสียงหวานครางด้วยความตกใจ เมื่อมือหนาจัดการกระชากเสื้อของเธอ แล้วเอื้อมไปปลดตะขอเสื้อชั้นใน ก่อนจะบีบขย้ำอกอวบของพรีมมาจนล้นออกมาตามงามนิ้ว เสียงจูบดูดดื่มดังไปทั่วรถคันหรู บ่งบอกว่าทั้งสองกำลังปรารถนาร่างกายของกันและกัน ริมฝีปากหนาตักตวงความหวานจากริมฝีปากบางจนพอใจ ก่อนจะค่อย ๆ ผละจูบ เสียงหอบหายใจสอดประสานกัน สายตาจ้องมองกันและกัน พาริชหลุบมองมือตัวเองที่กำลังบีบนมของคนตัวเล็กไม่ปล่อย“นมหนูโคตรใหญ่เลย พี่ชอบ” พาริชเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า เอ่ยชิดริมฝีปากแดงของคนใต้ร่าง ส่วนพรีมมาได้ยินแบบนั้นเธอก็หลุบมองมือใหญ่ที่กอบกุมหน้าอกอวบของเธอไว้ คนตัวเล็กยกมือขึ้นมาทับบนมือหนาที่ยังคงขย้ำเต้าอวบเล่นอย่างหื่

ตอนที่16 คนแก่ถูกทิ้งแสงแดดที่สาดส่องเข้ามาผ่านม่านที่ปิดไว้ ทำให้ร่างแบบบางที่นอนเปลือยอยู่บนเตียงนอนขนาดคิงไซซ์ ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาช้า ๆ พรีมมาพยายามลืมตาด้วยความรู้สึกหนักหัว เพราะเมื่อคืนเธอดื่มไปเยอะมาก ๆ ร่างแบบบางขยับเล็กน้อย ริมฝีปากบางเม้มปากแน่น ด้วยความรู้สึกเจ็บกลางกายสาว คนตัวเล็กหลุบมองแขนแกร่งของใครบางคนที่พาดอยู่บนเอวคอดของเธอ หญิงสาวหลับตาคิดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืน ใบหน้าสวยเห่อแดงทันที แล้วก้มลงมองร่างเปลือยเปล่าที่ไม่ได้สวมใส่เสื้อผ้าอยู่เลยตั้งแต่เมื่อคืน“ยัยพรีมแกทำอะไรลงไปเนี่ย” พรีมมาบ่นให้ตัวเอง เธอเหลือบไปมองเจ้าของร่างแกร่งที่หลับอยู่แล้วถอนหายใจ“จะเอายังไงต่อดีเรา” พรีมพูดกับตัวเองอีกครั้ง เธอมองหน้าของพาริชที่ยังหลับสนิท“กลับบ้านก่อนก็แล้วกัน หลังจากนี้ก็ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทำเป็นจำไม่ได้เหมือนในซีรี่ย์ที่เราดู” คนตัวเล็กกำลังพูดกับตัวเองว่าควรจะเอายังไงต่อจากนี้ แต่เธอไม่รู้เลยว่าเสียงที่เธอบ่นพึมพำอยู่นั้น ทำให้คนที่หลับอยู่ตื่นและได้ยินที่เธอพูดทั้งหมด“ได้พี่แล้ว หนูจะทิ้งพี่เหรอคะ?” พาริชเอ่ยทั้งที่ยังหลับตาอยู่ แขนแกร่งที่กอดเอวคอดของ

ตอนที่18 จีบก่อนแล้วค่อยคบ“คบกันไหม?”คำนี้มันยังดังก้องอยู่ในหัวของพรีมมา เธอนั่งอยู่บนตักของคนตัวโต ใบหน้าสวยคิดไม่ตกว่าควรจะพูดอะไรออกไปดี ถ้าเธอปฏิเสธเขาไป ประธานหนุ่มเจ้าเล่ห์คงไม่ยอมปล่อยให้อยู่แบบสงบสุขแน่นอน“ว่าไงครับ? คบหรือไม่คบ” พาริชถามคนตัวเล็กที่นั่งอยู่บนตักอีกครั้ง พรีมมาเอียงตัวหันกลับมามองพาริช“คุณยังไม่ได้จีบพรีมเลย พรีมตอบไม่ได้หรอกค่ะ ว่าจะคบหรือไม่คบ”“ขนาดนี้แล้วต้องจีบด้วยเหรอครับ” พาริชทำหน้าเรียบนิ่งถามด้วยความรู้สึกหงุดหงิด ทั้งที่เขากับเธอมันเกินเลยไปมากแล้ว“มันก็เป็นจุดเริ่มต้นของการเป็นแฟนกันไม่ใช่เหรอคะ อีกอย่างเราเพิ่งเจอกันได้ไม่ถึงเดือนด้วยซ้ำ จะไม่ให้พรีมศึกษาดูนิสัยของคุณเลยเหรอคะ” พรีมมาจ้องมองเข้าไปนัยน์ตาคม พาริชได้ยินถึงกับยิ้มทันที“โอเคครับ งั้นตั้งแต่วินาทีนี้ไป พี่จะจีบหนู รอรับแรงกระแทกได้เลย” ประธานหนุ่มเจ้าเล่ห์ก้มใบหน้าเข้ามาใกล้คนตัวเล็กที่อยู่ในอ้อมแขนเพียะ!......“แรงกระแทกอะไรคะ อย่าคิดว่าจะทำแบบนั้นกับพรีมได้อีก นอกเสียจาก..” พรีมมาหยุดพูดทันที เมื่อตัวเองกำลังจะเผลอพูดในสิ่งที่ไม่ควรพูด“นอกเสียจากอะไรเหรอครับ? หืม” พาริชกระซิ