All Chapters of ตรวนเสน่หาพาริช: Chapter 1 - Chapter 10

ตอนที่1ตาต่อตาหลังจากที่ทั้งสองยืนจ้องหน้ากันสักพัก ก็เป็นพรีมมาที่เอ่ยขึ้นมาด้วยความรู้สึกไม่พอใจ“อะไรของคุณ อย่ามามั่วนะ ฉันเพิ่งขับมาจอดเมื่อกี้เอง มันจะเป็นรถของคุณได้ยังไง บ้าป่ะเนี่ย” พรีมมาขึ้นเสียงใส่ชายหนุ่มที่อ้างว่ารถคันนี้เป็นของเขา ด้วยความรู้สึกโมโห สายตาของเธอมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า“รถของผม คนอะไรใส่ชุดก็แปลกยังทำตัวแปลก ๆ ถ้าจะมารำแก้บน ศาลอยู่ทางโน่นไม่ใช่มายืนทำเนียนแบบนี้” พาริชใช้สายตาคมมองคนตัวเล็กที่อยู่ตรงหน้าด้วยความดูถูก พร้อมกับชี้ไปที่ศาลพระภูมิ คำพูดของเขาทำให้คนที่ได้ยินถึงกับไม่พอใจ ก่อนจะก้มลงมองชุดของตัวเองแล้วเงยหน้าขึ้นมาจ้องเขม็งคนตัวโตตรงหน้าอีกครั้ง“ฉันไม่ได้มารำแก้บน!! รูปร่างหน้าตาก็ดี การแต่งตัวก็น่าจะเป็นผู้ดี แต่คำพูดคำจาน่าเกลียด ฉันใส่ชุดแบบนี้แล้วมันแปลกหรือไปหนักหัวคุณตรงไหนไม่ทราบ หลบไปฉันรีบไม่มีเวลามาเถียงกับคนบ้าอย่างคุณหรอก” พรีมมาพยายามผลักคนตัวโตที่ยืนอยู่ตรงหน้าออกไป แต่มีหรือพาริชจะยอมง่าย ๆ เพราะรถคันนี้มันเป็นของเขาจริง ๆ เธอต่างหากที่ต้องหลบไป“หึ! หน้าตาก็ดีนะแต่หน้าด้านฉิบหาย ก็บอกแล้วไงว่ารถคันนี้ของผม”“รถฉัน!! แต่งตัวด

ตอนที่3 หนีงานหมั้น 2ทางด้านครอบครัวของพรีมมา“แม่จะเอายังไงดีตาพี น้องเราทำอะไรไม่คิดถึงหน้าแม่เลย” คุณหญิงผกาหันมาถามพีระลูกชายคนโตด้วยความรู้สึกหนักใจกับเรื่องที่ลูกสาวคนเล็กก่อเอาไว้“ผมก็บอกแม่แล้วไงครับ ว่าน้องไม่อยากหมั้น แล้วยิ่งเรามามัดมือชกน้องแบบนี้ ถ้าเป็นผม ผมก็หนีครับ”“ตาพี!! แทนที่ลูกจะช่วยแม่คิดหาทางออก จะมาตอกย้ำแม่ทำไม” คุณหญิงผกาหันมาดุลูกชายคนโตที่เอาแค่เข้าข้างน้องสาวจนเคยตัว“ไม่เห็นจะยากเลยครับ เราแค่ก็ยกเลิกงานหมั้นไปแล้วก็ขอโทษแขกที่มาในงานแค่นี้เอง แม่จะคิดอะไรมากครับ” พีระออกความคิดเห็นไป คุณหญิงก็ยิ่งแสดงสีหน้าเป็นหนักใจอีกครั้ง“มันก็ต้องเป็นอย่างนั้นแหละ แต่แม่จะกล้ามองหน้าฝั่งนั้นได้ยังไง ไหนจะเรื่องธุรกิจที่เรากำลังจะทำร่วมกันอีก”“แม่ครับธุรกิจก็ส่วนธุรกิจ ผมว่าทุกคนเป็นผู้ใหญ่มากพอ ถึงทางนั้นจะยกเลิกทำธุรกิจกับเรา ก็ใช่ว่าเราจะเดือดร้อนนี่ครับ” คุณหญิงผกาได้ยินที่ลูกชายคนโตพูดก็ถึงกับถอนหายใจ มันก็จริงอย่างที่พีระพูด ต่อให้ทางนั้นจะยกเลิกการทำธุรกิจด้วย ก็ใช่ว่าจะเดือดร้อน แต่คุณหญิงก็ไม่อยากเป็นคนผิดคำพูด“ทำตามที่ผมบอกเถอะครับ เรื่องมันจะได้จบ ๆ”

ตอนที่5 เจอกันอีกครั้ง (ยัยเด็กขี้ขโมย)เช้าวันต่อมาพรีมมาตื่นแต่เช้ามานั่งรอนุชจรีอยู่ข้างล่าง ด้วยความที่เป็นวันแรกและครั้งแรกที่เธอจะได้ทำงานหลังจากที่เรียนจบมา ความจริงแล้วพรีมมาตั้งใจว่าจะกลับมาช่วยพี่ชายทำงานที่บริษัท แต่ในเมื่อทุกอย่างมันเป็นแบบนี้ เธอก็คงต้องทำงานหาเงินใช้เองไปก่อน จนกว่าทุกอย่างจะเรียบร้อย“มาแล้วค่ะ เราไปกันดีกว่า” นุชจรีที่กำลังเดินเข้ามาเอ่ยทักทายเจ้าของบ้านที่นั่งอยู่บนโซฟากลางบ้าน พรีมมาหันไปหานุชจรีแล้วยิ้ม“เราจะไปยังไงคะ ไปรถพรีมไหม” พรีมมมาเอ่ยถามนุชจรีพร้อมกับชี้ไปที่รถสปอร์ตคันหรูที่จอดอยู่หน้าบ้าน“ไปรถเมล์ดีกว่าค่ะ นั่งแค่ต่อเดียวยาว ๆ เพราะธนาคารที่นุชทำมันเป็นสำนักงานใหญ่ อยู่ในเมืองขับรถไป รถน่าจะติดมากเดี๋ยวจะสายค่ะ”“โอเคนั้นเราไปรถเมล์ก็ได้” พรีมมายิ้มแล้วตอบกลับไป ใช้เวลาเดินทางประมาณครึ่งชั่วโมงก็มาถึงสำนักงานใหญ่ของธนาคารบวรกิจวัฒนานนท์ พรีมมายืนมองตึกสูงที่อยู่ตรงหน้าด้วยความตื่นเต้น“เข้าไปกันเถอะค่ะ” นุชจรีสะกิดบอกพรีมมาที่ยังยืนมองตึกสูงข้างหน้า“อ๋ออืมไปกันเถอะค่ะ” พรีมมาเดินตามหลังนุชจรีเข้าไปในตึกก่อนจะเดินเข้าไปในลิฟต์กดชั้นที่ย

ตอนที่7 คนเจ้าเล่ห์พาริชยังนั่งจ้องมองคนตัวเล็กตรงหน้าอยู่อย่างนั้น ส่วนพรีมมาเมื่อรู้สึกว่าถูกจ้องมองนานเกินไป เธอก็เลยรีบดึงตัวออกมา ริมฝีปากบางเผลอเม้มปากด้วยความลืมตัว การกระทำของเธอทำให้พาริชเลื่อนสายตาลงไปมองที่ริมฝีปากบางอมชมพูแม่ง!! ปากน่าจูบฉิบหาย.....พรีมมาทำตาปริบ ๆ รีบหันหน้าสวย มองไปทางอื่นทันที พาริชที่เห็นท่าทางของคนตัวเล็กก็ถึงกับยกยิ้มมุมปาก“เขินผมเหรอครับ” ประธานหนุ่มที่กำลังหลงตัวเองอยู่เอ่ยถามด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ คนที่ถูกถามถึงกับนิ่ง“ไม่เห็นต้องเขินเลยเพราะสิ่งที่ผมพูดมันเป็นเรื่องจริง” คนเจ้าเล่ห์เมื่อเห็นท่าทางของคนตัวเล็กก็ยิ่งรุกเข้าไปอีก“มะ..ไม่ได้เขินค่ะเพราะคุณไม่ใช่คนแรกที่ชมว่าฉันสวย ฉันโดนชมว่าสวยจนชินแล้วค่ะ” พรีมมาหันมามองคนตัวโตที่อยู่ตรงหน้าเธออีกครั้ง“โอเค ไม่ได้เขินแต่หน้าแดงนะครับ” พรีมมาได้ยินถึงกับยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาจับแก้มของตัวเองทันที ส่วนคนตัวโตก็ได้แต่ยิ้ม ท่าทางของเธอมันยิ่งทำให้เขาอยากแกล้งเธอเข้าไปอีก“อากาศมันร้อนมั้งคะ หน้าฉันเลยแดง ว่าแต่คุณไม่ไปทำงานเหรอคะ มานั่งอู้แบบนี้เจ้านายไม่ว่าเอาเหรอ” พรีมมาเปลี่ยนเรื่องทันที“ตอนนี

ตอนที่9 ท่านประธานตัวปลอมหลังจากที่พรีมมายืนทำใจ อยู่นานเธอก็ตัดสินใจเดินกลับไปที่แผนกพร้อมกับนุชจรีอีกครั้ง“คุณพรีมแน่ใจเหรอคะ ว่าจะไปตอนนี้ ดูเหมือนว่าท่านประธานจะยังไม่กลับเลยนะคะ”“แน่ใจค่ะ พรีมทำใจแล้ว อะไรมันจะเกิดก็ต้องเกิด” พรีมมาหันมาแล้วทำหน้าจริงจัง ส่วนนุชจรีเห็นท่าทางมั่นใจของพรีมมา เธอก็รู้สึกมั่นใจไปด้วย“เอาค่ะ!!เป็นไงเป็นกัน ไหน ๆ เราก็ลงเรือลำเดียวกันแล้ว ไปค่ะ” นุชจรีพูดพร้อมกับสาวเท้าเดินนำหน้าพรีมมา พรีมมาได้แต่ยืนทำตาปริบ ๆ ก่อนจะรีบเดินตามไปทันที“เดี๋ยวนุชจะปกป้องคุณพรีมเอง เดินตามหลังนุชมาค่ะ” นุชจรีหันมาบอกกับพรีมมา ก่อนจะก้าวเท้าเดินต่อ โดยมีพรีมมาเดินตามหลังมาติด ๆแผนกสินเชื่อนุชจรีเดินเข้ามาก่อน แล้วกวาดสายตามองไปรอบ ๆ เพื่อสังเกตว่ามีใครไหมนอกเหนือจากคนในแผนก“เป็นอะไร? ทำท่าทางลับ ๆ ล่อ ๆ” น้ำฝนผู้จัดการแผนกเดินมาถามนุชจรีด้วยความสงสัย“ปะ..เปล่าค่ะ” นุชจรีรีบบอกออกไปทันที“แล้วพนักงานใหม่ที่ไปกับเธออยู่ไหน เพื่อน ๆ ไปที่ห้องท่านประธานหมดแล้ว”“อ๋อเหรอคะ แล้วท่านประธานไปไหนแล้วคะ เมื่อกี้เหมือนจะเห็นอยู่เลย”“ท่านประธานไปแล้ว แล้วเด็กใหม่ไปไหนฉันถาม