All Chapters of ตรวนเสน่หาพาริช: Chapter 21 - Chapter 30

ตอนที่20 โลกมันกลมหนึ่งชั่วโมงผ่านไป“เสร็จแล้วค่ะ” คนตัวเล็กที่นั่งอยู่บนตักเอียงตัวหันมาบอกกับประธานหนุ่มที่มือหนึ่งกอดเอวเธอไว้ อีกมือตรวจเอกสาร“ครับ” พาริชตอบกลับมาสั้น ๆ เพียงแค่นั้นแล้วตั้งใจตรวจเอกสารที่อยู่ตรงหน้าเหมือนเดิม“พรีมทำเสร็จแล้วก็ควรปล่อยได้แล้ว ไม่ใช่เหรอคะ”“นั่งอยู่แบบนี้สักพักเดี๋ยวพี่ก็เสร็จ อีกนิดหน่อย เดี๋ยวเราไปทานข้าวเที่ยงกัน”“พรีมจะกลับไปทานกับคุณนุชค่ะ”“ป่านนี้คนที่แผนกหนูเขาทานข้าวกันหมดแล้วมั้ง” พาริชเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งทั้งที่ยังทำงานอยู่ พรีมมาที่นั่งอยู่บนตักขมวดคิ้วด้วยความสงสัยกับคำพูดของประธานหนุ่ม“หมายความว่ายังไงเหรอคะ?”“พี่ให้นทีสั่งมื้อเที่ยงมาเลี้ยงคนที่แผนกหนู พวกเขาน่าจะทานกันหมดแล้ว จะเหลือก็แต่หนูเพราะฉะนั้นหนูต้องไปทานข้าวเที่ยงกับพี่”“มีแบบนี้ด้วยเหรอคะ เหลือจะเชื่อจริง ๆ เลย”“พี่ทำได้ทุกอย่างเพื่อให้หนูมาอยู่ใกล้ ๆ พี่” พาริชเหลือบมองหน้าคนตัวเล็กที่อยู่บนตัก“แต่พรีมไม่ได้อยากอยู่ใกล้คุณนี่คะ”“ไม่เป็นไร เป็นพี่ที่อยากอยู่ใกล้หนูก็พอ แล้วเวลาอยู่ด้วยกันสองคนแทนตัวเองว่าหนู เรียกพี่ว่าพี่ จะดูน่ารักขึ้นกว่านี้”“ไม่ได้อย

ตอนที่22ดอกเบี้ยงวดแรก (NC++)“เรามาลองทดสอบเตียงใหม่ ห้องใหม่กันดูไหม ว่ามันจะนุ่มน่านอนแค่ไหน” คนหื่นกามกระซิบเบา ๆ อีกครั้ง ทำให้คนที่ถูกชวนถึงกับยิ้มอย่างเขินอาย“ที่พาหนูมาเพราะเรื่องแบบนี้เหรอคะ”“ไม่ใช่ครับ หนูไม่อยากก็ไม่ต้องทำ” พาริชเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา“ก็ได้ค่ะ ถือว่าเป็นดอกเบี้ยงวดแรกก็แล้วกันค่ะ” พรีมมาหันกลับมา ยกมือขึ้นคล้องไปที่คอหนาทันทีประธานหนุ่มได้ยินถึงกับยิ้ม แขนทั้งสองข้างโอบกอดเอวเล็กไว้ พร้อมกับกระตุกเล็กน้อย ทำให้หน้าอกหน้าใจของหญิงสาวกระแทกเข้ากับอกแกร่ง“พูดแบบนี้ระวังจะไม่ได้นอนทั้งคืนนะครับ” คนเจ้าเล่ห์ก้มลงเอ่ยชิดริมฝีปากบางอย่างจงใจ"แล้วใครบอกว่าหนูอยากจะนอนล่ะคะ” สิ้นสุดคำพูดของคนตัวเล็ก ริมฝีปากหนากดจูบลงบนริมฝีปากบางทันที พรีมมาไม่รอให้เสียเวลา หญิงสาวจูบตอบคนตัวโตกลับไปเช่นกัน ทั้งสองจูบกันอย่างดูดดื่มเร่าร้อน ร่างแกร่งโอบที่เอวคนตัวเล็กไว้ ค่อย ๆ เดินช้า ๆ ไปที่เตียงนอนราคาแพงขนาดใหญ่“อื้ม” พรีมมาร้องครางในลำคอ เมื่อลิ้นสากเกี่ยวกระหวัดชิมความหวานในโพรงปากของเธอ ร่างแกร่งค่อย ๆ ดันคนตัวเล็กนอนราบไปกับเตียง โดยที่ทั้งสองยังคงจูบกันไม่ยอมปล่อย

ตอนที่24งานแต่งหนึ่งอาทิตย์ต่อมา@โรงแรมหรูxxxพาริชเดินเข้ามาในงานแต่งของลูกสาวท่านทูตพร้อมกับพรีมมาที่อยู่ในชุดเดรสยาวสีชมพูอ่อน ที่พาริชเป็นคนเตรียมไว้ให้เธอ คนตัวเล็กควงแขนแกร่งไม่ยอมปล่อยเพราะเธอไม่รู้จักใครในงาน“เกาะแขนแด๊ดไว้แน่นขนาดนี้ กลัวแด๊ดหายเหรอคะ” พาริชก้มลงกระซิบถามคนตัวเล็กที่ยืนอยู่ข้าง ๆ“กลัวค่ะ หนูไม่รู้จักใครเลย” พรีมมาเงยหน้าขึ้นมาตอบคนตัวสูงแล้วทำหน้านิ่ง“แด๊ดไม่หายไปไหนหรอกค่ะ จะอยู่กับหนูตรงนี้แหละ”“ให้มันจริงเถอะค่ะ ไม่ใช่ว่าเจอเพื่อนแล้วหนีหนูไป” พรีมมาทำหน้าเรียบนิ่งมองคนตัวโตที่ยืนยิ้ม เหมือนว่าเขากำลังเอ็นดูกับท่าทางและสีหน้าที่ดูกังวลของคนตัวเล็ก พาริชเดินไปแสดงความยินดีกับบ่าวสาวที่ยืนต้อนรับ พร้อมกับท่านทูตที่เป็นเพื่อนสนิทของพ่อ“สวัสดีครับท่าน” พาริชยกมือไหว้ คนที่มีอายุกว่าด้วยความนอบน้อม ท่านทูตยิ้มแล้วรับไหว้“เป็นไงบ้างเราไม่เจอกันตั้งนาน พ่อกับแม่เราสบายดีไหม”“ก็น่าจะสบายดีครับ แอบหนีไปเที่ยวกันสองต่อสอง” พาริชเอ่ยแซวคนเป็นพ่อและแม่อย่างไม่จริงจังหนัก แต่ก็ทำให้คนที่ได้ยินถึงกับยิ้ม“ลุงว่าเป็นเรื่องปกติของพ่อกับแม่เรานะ หวานอยู่ตลอด” พาริ

ตอนที่26 ความจริงที่เป็นจุดเริ่มต้น“เรื่องทั้งหมดมันก็เป็นแบบนี้แหละค่ะ” พรีมมาเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา เมื่อเธอเล่าทุกอย่างให้คนตรงหน้าฟัง พาริชถึงกับถอนหายใจ“แล้ววันที่หนูหนีงานหมั้นออกมา หนูจำไม่ได้เหรอว่าหนูเคยเจอแด๊ดแล้ว” พาริชขมวดคิ้วถามคนตัวเล็กกลับไป ส่วนพรีมมาก็ทำหน้าคิดหนักเพราะเธอจำเขาไม่ได้จริงๆ“เราสองคนเคยเจอกันมาแล้วเหรอคะ?”“ใช่ครับ เราเคยเจอกันแล้ว ก็ผู้ชายปากเสียนิสัยไม่ดีเจ้าของรถนั้นที่หนูว่าไง” พรีมมาที่ได้ยินถึงกับเบิกตากว้างอ้าปากค้างด้วยความตกใจ เธอยกมือขึ้นมาปิดปากตัวเองไว้ แล้วจ้องมองคนตัวโตที่อยู่ตรงหน้า“นั้นก็หมายความว่าแด๊ดรู้มาตลอดว่าหนูเป็นผู้หญิงคนนั้น”“ใช่ครับ” พาริชตอบกลับด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ“แล้วทำไมแด๊ดถึงไม่บอกหนู” พรีมมาทำเสียงไม่พอใจทันที“ก็แด๊ดกลัวว่าหนูจะไม่พอใจเหมือนตอนนี้ที่เป็นอยู่”“นั้นเราสองคนก็ไม่ต่างกันหรอกค่ะ ถือว่าวิน ๆ กันไปก็แล้วกันค่ะ”“ได้ยังไง? เรื่องของหนูมันสำคัญมากกว่าเรื่องของแด๊ดอีก”“มันสำคัญตรงไหนคะ หนูก็เป็นแค่อดีตว่าที่คู่หมั้นของเพื่อนแด๊ด อีกอย่างตอนนี้มันก็จบไปแล้วด้วย”“สำคัญสิเพราะไอ้คเชนทร์มันเคยแย่งผู้หญิงที

ตอนที่28เข้าใจผิดไปเองพาริชยังคงคร่อมร่างแบบบางไว้ไม่ยอมปล่อย นัยน์ตาคมยังคงจ้องมองคนตัวเล็กที่อยู่ตรงหน้าอย่างคาดโทษ“เลิกหึงไม่มีเหตุผลได้แล้วค่ะ” พรีมมาพยายามพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลเพราะเธอไม่อยากจะมีปัญหากับคนตัวโตสักเท่าไหร่“แด๊ดเป็นคนไม่มีเหตุผลตรงไหน” พาริชถามกลับคนตัวเล็กทันทีทุกตรงแม้แต่น้องหมาจรก็หึงมาแล้ว ยังจะกล้ามาถามอีก.....คนตัวเล็กจ้องมองคนตัวโตและได้แต่คิดในใจ หากเธอพูดไปในตอนนี้มีหวังคนเจ้าอารมณ์ได้ของขึ้นเป็นแน่“แด๊ดรู้ไหมคะว่ากำลังหึงผิดคน” พาริชได้ยินที่หญิงสาวพูดก็ขมวดคิ้วด้วยความงุนงง"ผิดคนตรงไหนไอ้หน้าจืดมันยิ้มให้หนู แล้วหนูก็ยิ้มให้มันด้วย จะไม่ให้แด๊ดหึงได้ยังไง”“ก็ออกัสไม่ได้ชอบผู้หญิง น้องชอบผู้ชายค่ะ น้องเป็นเหมือนลูกสาว ทีนี้เข้าใจหรือยังคะว่าตัวเองกำลังหึงผิดคน” พรีมมาบอกเหตุผลออกไปทันที คนขี้หึงได้ยินถึงกับหน้านิ่งไป“...”“ทำอะไรทำไมไม่ถามหนูก่อน ชอบใช้แต่อารมณ์” พรีมมาได้ทีดุคนตัวโตไม่หยุด“ก็ใครมันจะไปรู้”“ไม่รู้ก็ควรถามไหมคะ”“เวลานั้นใครมันจะมีอารมณ์ไปถาม” คนขี้หึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา เหมือนคนกำลังรู้สึกผิด“ก็เป็นซะอย่างนี้ แล้วหนูจะมั่