ตรวนเสน่หาพาริช

ตรวนเสน่หาพาริช

last updateLast Updated : 2026-04-23
By:  ยูชิชาOngoing
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
44Chapters
1.2Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ความเข้าใจผิดทำให้เขาและเธอต้องมาเจอกันอีกครั้ง “รถของผม คนอะไรใส่ชุดก็แปลกยังทำตัวแปลก ๆ ถ้าจะมารำแก้บน ศาลอยู่ทางโน่นไม่ใช่มายืนทำเนียนแบบนี้” พาริชใช้สายตาคมมองคนตัวเล็กที่อยู่ตรงหน้าด้วยความดูถูก พร้อมกับชี้ไปที่ศาลพระภูมิ คำพูดของเขาทำให้คนที่ได้ยินถึงกับไม่พอใจ “ฉันไม่ได้มารำแก้บน!! รูปร่างหน้าตาก็ดี การแต่งตัวก็น่าจะเป็นผู้ดี แต่คำพูดคำจาน่าเกลียด ฉันใส่ชุดแบบนี้แล้วมันแปลกหรือไปหนักหัวคุณตรงไหนไม่ทราบ หลบไปฉันรีบไม่มีเวลามาเถียงกับคนบ้าอย่างคุณหรอก” “หึ! หน้าตาก็ดีนะแต่หน้าด้านฉิบหาย ก็บอกแล้วไงว่ารถคันนี้ของผม” “รถฉัน!! แต่งตัวดีก็คิดว่าตัวเองจะขับรถหรู ๆ แบบนี้เหรอ คุณรู้ไหมว่ารถคันนี้มันราคาเท่าไหร่ แต่ช่างเถอะคุณคงไม่รู้หรอกหลบไป!!” “เอามือสกปรกของคุณออกไปจะตัวฉันเดี๋ยวนี้นะ” “แหกตาดู!!ใช่รถคุณหรือเปล่า” “หึ! เงียบทำไม? ไม่เถียงต่อ” พาริชเอ่ยออกมาอย่างผู้ชนะเมื่อคนตัวเล็กที่อยู่ตรงหน้าเงียบไป

View More

Chapter 1

บทนำ

Elena's Pov

The front door clicks shut behind me. I shift the paper bag higher against my hip, careful not to crush it, and nudge my heels off with the edge of my foot.

The apartment is quiet. Too quiet for this time of night. I barely notice.

My attention is on the bag, on the warmth still clinging to the paper, on the ridiculous fact that I stood in line for twenty minutes just to get it right. Alexander hates when the bread gets soggy.

I listen for footsteps. There are none. No voice. No sign that he even knows I'm home.

"That's fine," I murmur, more to myself than anyone else. "It's not like he waits."

My bare feet press against the marble floor as I move further in. The house is dim except for the low glow spilling from the hallway lights, clean and untouched, like a showroom instead of a home. Three years, and I still haven't figured out how to make it feel like anything else.

I climb the stairs anyway. The paper bag rustles faintly with each step. There's a strange, quiet anticipation sitting in my chest.. not excitement, not really, but something close enough that I don't question it.

Maybe tonight he'll notice.

I almost laugh at myself halfway up.

"Don't start," I whisper.

By the time I reach the hallway, the house feels even quieter. The door to the master bedroom is slightly ajar, a thin strip of warm light cutting across the dark floor. I pause, shifting the bag in my hands.

"Alexander?" I call lightly.

No answer.

I push the door open.

The bag slips from my hands before I fully process what I'm seeing. The soft thud of it hitting the floor barely registers. For a moment nothing moves, not even me. I stop breathing.

Alexander is in the bed.

And he isn't alone.

Leo turns first. His expression changes too quickly… surprise, then something sharper, something almost guilty. I don't react to it. I don't react to anything. My gaze drifts over the sheets twisted around bare skin, the disheveled pillows, the familiarity of this space warped into something I don't recognize.

My best friend.

My husband.

In our bed.

"E-Elena—" Leo starts, pushing himself up, his voice cracking in a way I've never heard from him before.

I don't answer.

For a suspended second, everything feels distant, like I'm watching it from somewhere outside my own body. My mind doesn't shatter. It simply aligns. The late nights. The unread messages. The way Alexander never looked at me but never quite let me go either. The quiet, creeping sense that I was the only one still pretending this marriage meant anything.

It settles into place with a clarity that almost feels like relief.

"Say something," Leo says, sharper now, more desperate. "Elena, this isn't—"

I turn before he can finish. I don't cry. I don't shake. I just make a clean, quiet movement toward the door.

"Elena," he calls again, louder. "Wait—"

I don't. I step into the hallway, pull the door shut behind me, and walk. I keep my pace steady all the way to the front door, put my heels on without thinking. The paper bag is still on the bedroom floor.

I leave it there.

Outside, the night air hits my skin, cool and sharp. I breathe it in, exhale just as slowly, and walk to my car. Nobody follows me. No one calls again.

I start the engine and drive.

*********

The sun is starting to come up by the time I reach my lawyer's building. I don't remember most of the drive, the city passed in blurred lights and empty streets, my hands steady on the wheel, my thoughts quiet. Not blank. Just settled, like something that had been trying to break for years had finally given up.

He answers the door in a wrinkled shirt, blinking at me. "Elena? Do you know what time it is?"

"Yes," I say. "I need you to draft divorce papers."

That wakes him up fully. He studies my face like he's searching for cracks. "Are you sure you don't want to—"

"I'm sure."

Something in my tone convinces him. He steps aside. "Come in."

The hours that follow move with a strange, deliberate rhythm. Paperwork spreads across the table. Pens click open and closed. Questions asked, answered, clarified.

"Assets will need to be carefully outlined," he says, flipping through a document. "Given the scale of Cross Enterprises—"

"I don't want anything I didn't bring into the marriage," I cut in.

"Elena—"

"I mean it." I don't shift my gaze. "I don't want his money. I don't want the house. I don't want the company. I just want out."

A brief silence. Then he nods slowly. "Alright."

I sign the final page just as the first real light of morning filters through the windows. My signature is clean, practiced. I set the pen down and align it with the edge of the document.

"There," I say quietly.

He exhales. "I'll have everything filed immediately."

"Thank you."

I stand, smoothing my hands over my dress out of habit more than necessity. For a second I just look at the stack of papers on the table. Three years, reduced to ink and signatures.

"Are you okay?" he asks.

I consider the question. Then I nod once. "I will be."

*******

Outside, the morning air feels lighter. I step onto the sidewalk, my heels clicking softly against the pavement as I draw a slow breath. The city is waking up around me quiet movements building into something louder, something alive. For the first time in a long time, I don't feel like I'm moving through it alone.

My phone vibrates in my hand. I glance down, expecting nothing important.

*Unknown Number.*

I open the message.

*Alexander Cross in critical condition. You are still listed as his emergency contact.*

I stop walking.

There's no sudden rush of sound or motion. Just a stillness that settles around me, heavy and precise. My fingers tighten around the phone. I read the message again. Then once more.

A strange, quiet laugh almost escapes me, but I catch it before it fully forms.

"Of course," I murmur.

Of course.

I just walked away. Just signed the papers. Just closed the door on the past.

And somehow…somehow… I'm still being pulled back in.

I lift my gaze to the street ahead of me, the early sunlight stretching across the pavement. For a moment I don't move.

Then my grip on the phone steadies.

And I exhale.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
44 Chapters
บทนำ
บทนำงานหมั้นระหว่าง พรีมมากับคเชนทร์ครึ่งชั่วโมงก่อนเริ่มงานระหว่างที่ทุกคนกำลังวุ่นวายอยู่กับการเตรียมงานอยู่นั้น สองสาวที่อยู่ในห้องแต่งตัวก็เริ่มทำตามแผนที่ได้เตรียมไว้“แกแน่ใจเหรอว่าจะทำแบบนี้” คัพเค้กที่นั่งอยู่ข้าง ๆ พรีมมาถึงกับเอ่ยถามเพื่อนสาวอีกครั้งด้วยความรู้สึกกลัว“แน่ใจ แกไม่ต้องกลัวหรอกไม่มีใครรู้ แกแค่ช่วยดูต้นทางให้ฉันก็พอ” พรีมมาที่อยู่ในชุดไทยลุกขึ้นแล้วมองออกไปข้างนอกห้อง เหมือนกำลังมองดูแขกที่เดินเข้ามาภายในงาน“แต่ถ้าคุณป้ารู้เรา ซวยแน่” คัพเค้กยังคงเป็นกังวลเมื่อคิดถึงเรื่องที่เพื่อนสาวอย่างพรีมมากำลังคิดจะทำ“แค่นี้เอง ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร” พรีมมาหันมาบอกคัพเค้ก เหมือนไม่ได้รู้สึกกลัวกับเรื่องที่กำลังจะทำเลยแม้แต่น้อย“หนีงานหมั้นนะ ไม่ใช่เล่นขายของ เรื่องใหญ่ขนาดนี้ไม่ให้กลัวได้ยังไง ฉันนี่ฉี่จะแตกอยู่แล้วเนี่ย” คัพเค้กแสดงสีหน้าเป็นกังวลอย่างเห็นได้ชัด พรีมมาที่เห็นก็ส่ายหน้าแล้วยิ้ม“ก็แค่งานหมั้นเอาไว้เป็นงานแต่งเมื่อไหร่ค่อยว่ากัน ฉันว่าฉันต้องไปแล้ว เดี๋ยวแขกในงานจะเยอะกว่านี้” พรีมมาหันมาบอกกับคัพเค้กอีกครั้ง ส่วนคัพเค้กก็ได้แต่ถอนหายใจแล้วพยักหน้า
Read more
ตอนที่1ตาต่อตา
ตอนที่1ตาต่อตาหลังจากที่ทั้งสองยืนจ้องหน้ากันสักพัก ก็เป็นพรีมมาที่เอ่ยขึ้นมาด้วยความรู้สึกไม่พอใจ“อะไรของคุณ อย่ามามั่วนะ ฉันเพิ่งขับมาจอดเมื่อกี้เอง มันจะเป็นรถของคุณได้ยังไง บ้าป่ะเนี่ย” พรีมมาขึ้นเสียงใส่ชายหนุ่มที่อ้างว่ารถคันนี้เป็นของเขา ด้วยความรู้สึกโมโห สายตาของเธอมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า“รถของผม คนอะไรใส่ชุดก็แปลกยังทำตัวแปลก ๆ ถ้าจะมารำแก้บน ศาลอยู่ทางโน่นไม่ใช่มายืนทำเนียนแบบนี้” พาริชใช้สายตาคมมองคนตัวเล็กที่อยู่ตรงหน้าด้วยความดูถูก พร้อมกับชี้ไปที่ศาลพระภูมิ คำพูดของเขาทำให้คนที่ได้ยินถึงกับไม่พอใจ ก่อนจะก้มลงมองชุดของตัวเองแล้วเงยหน้าขึ้นมาจ้องเขม็งคนตัวโตตรงหน้าอีกครั้ง“ฉันไม่ได้มารำแก้บน!! รูปร่างหน้าตาก็ดี การแต่งตัวก็น่าจะเป็นผู้ดี แต่คำพูดคำจาน่าเกลียด ฉันใส่ชุดแบบนี้แล้วมันแปลกหรือไปหนักหัวคุณตรงไหนไม่ทราบ หลบไปฉันรีบไม่มีเวลามาเถียงกับคนบ้าอย่างคุณหรอก” พรีมมาพยายามผลักคนตัวโตที่ยืนอยู่ตรงหน้าออกไป แต่มีหรือพาริชจะยอมง่าย ๆ เพราะรถคันนี้มันเป็นของเขาจริง ๆ เธอต่างหากที่ต้องหลบไป“หึ! หน้าตาก็ดีนะแต่หน้าด้านฉิบหาย ก็บอกแล้วไงว่ารถคันนี้ของผม”“รถฉัน!! แต่งตัวด
Read more
ตอนที่2หนีงานหมั้น 1
ตอนที่2หนีงานหมั้น 1ครืดดดดด.......“เออกูกำลังรีบไป” พาริชเอ่ยบอกกับคนปลายสายด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดจากเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ (กูว่ามึงไม่ต้องรีบมาแล้ว)“ทำไมวะ?”(ก็ว่าที่คู่หมั้นของไอ้เชนทร์แม่งหนีไปแล้ว กูนี่โคตรฮาเลย)“จริงเหรอวะ สมน้ำหน้าแม่ง!! อวดดีนักกูอยากเห็นหน้ามันฉิบหาย เออเดี๋ยวกูรีบไปดูหน้าแม่งก่อน” พาริชวางสายไปทันทีก่อนจะรีบเหยียบคันเร่งไปที่งาน เพื่อที่จะไปตอกย้ำสมน้ำหน้า คนอวดดีอย่างคเชนทร์เพราะในกลุ่มเพื่อนพาริชกับคเชนทร์ไม่ค่อยถูกกันสักเท่าไหร่ ตั้งแต่ที่คเชนทร์แอบคบกับแฟนสาวของพาริช ตอนที่เรียนอยู่ต่างประเทศ หลังจากนั้นมาทั้งสองคนก็ต่างคนต่างอยู่มากกว่า แต่วันนี้คเชนทร์กลับเลือกรักแรกของตัวเองและทิ้งเธอคนนั้น มันเลยทำให้พาริชยิ่งไม่พอใจเข้าไปอีกภายในงานหมั้นที่กำลังวุ่นวายอยู่กับการตามหาว่าที่เจ้าสาว คเชนทร์ที่พยายามโทรหาพรีมมาเป็นร้อยสายแต่เธอก็ไม่รับสายเขาเลย ชายหนุ่มก้าวเท้าเดินตรงไปหาคัพเค้กที่ยืนอยู่“เธอไม่รู้จริง ๆ เหรอว่าน้องพรีมไปไหน” คเชนทร์เอ่ยถามคัพเค้กที่ยืนทำหน้านิ่ง ก่อนจะหันมาหาคนตัวสูงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ“ไม่รู้ค่ะ” คัพเค้กตอบออกมาเพียงแค่นั้น แต่คนหัว
Read more
ตอนที่3 หนีงานหมั้น 2
ตอนที่3 หนีงานหมั้น 2ทางด้านครอบครัวของพรีมมา“แม่จะเอายังไงดีตาพี น้องเราทำอะไรไม่คิดถึงหน้าแม่เลย” คุณหญิงผกาหันมาถามพีระลูกชายคนโตด้วยความรู้สึกหนักใจกับเรื่องที่ลูกสาวคนเล็กก่อเอาไว้“ผมก็บอกแม่แล้วไงครับ ว่าน้องไม่อยากหมั้น แล้วยิ่งเรามามัดมือชกน้องแบบนี้ ถ้าเป็นผม ผมก็หนีครับ”“ตาพี!! แทนที่ลูกจะช่วยแม่คิดหาทางออก จะมาตอกย้ำแม่ทำไม” คุณหญิงผกาหันมาดุลูกชายคนโตที่เอาแค่เข้าข้างน้องสาวจนเคยตัว“ไม่เห็นจะยากเลยครับ เราแค่ก็ยกเลิกงานหมั้นไปแล้วก็ขอโทษแขกที่มาในงานแค่นี้เอง แม่จะคิดอะไรมากครับ” พีระออกความคิดเห็นไป คุณหญิงก็ยิ่งแสดงสีหน้าเป็นหนักใจอีกครั้ง“มันก็ต้องเป็นอย่างนั้นแหละ แต่แม่จะกล้ามองหน้าฝั่งนั้นได้ยังไง ไหนจะเรื่องธุรกิจที่เรากำลังจะทำร่วมกันอีก”“แม่ครับธุรกิจก็ส่วนธุรกิจ ผมว่าทุกคนเป็นผู้ใหญ่มากพอ ถึงทางนั้นจะยกเลิกทำธุรกิจกับเรา ก็ใช่ว่าเราจะเดือดร้อนนี่ครับ” คุณหญิงผกาได้ยินที่ลูกชายคนโตพูดก็ถึงกับถอนหายใจ มันก็จริงอย่างที่พีระพูด ต่อให้ทางนั้นจะยกเลิกการทำธุรกิจด้วย ก็ใช่ว่าจะเดือดร้อน แต่คุณหญิงก็ไม่อยากเป็นคนผิดคำพูด“ทำตามที่ผมบอกเถอะครับ เรื่องมันจะได้จบ ๆ”
Read more
ตอนที่4 ตัวคนเดียว
ตอนที่4 ตัวคนเดียวด้านของพรีมมา หลังจากที่หญิงสาวขับรถออกมาได้ไกลพอสมควร เสียงถอนหายใจด้วยความรู้สึกโล่งอกก็ดังขึ้นเมื่อคัพเค้กโทรมาบอกว่างานหมั้นถูกยกเลิกเรียบร้อยแล้ว“เห้อ...” พรีมมาขับรถออกมาไกลแถวชานเมืองเพราะก่อนที่เธอจะหนีมา คนเป็นพี่ได้จัดการเรื่องที่อยู่ให้เรียบร้อย โดยซื้อบ้านอยู่แถวชานเมืองไว้ให้ เธอเลยไม่ได้กังวลเรื่องนี้สักเท่าไหร่“หนูขอโทษนะคะแม่ แต่หนูไม่อยากหมั้นกับคนที่หนูไม่ได้รักจริง ๆ” พรีมมาบ่นพึมพำขอโทษคุณหญิงผกาด้วยความรู้สึกผิดไม่น้อยเพราะเธอรู้ดีว่าคนเป็นแม่ต้องไม่พอใจมาก ๆ แต่ทำไงได้เธอไม่อยากแต่งงานกับคเชนทร์ก็เลยต้องหนี เพียงไม่นานพรีมมาขับรถมาจอดหน้าบ้านตามที่อยู่ที่พีระส่งมาให้ หญิงสาวเปิดประตูรถลงมา เมื่อเธอเห็นว่ามีหญิงวัยกลางคนยืนอยู่หน้าบ้าน“สวัสดีค่ะ คุณพรีมมาใช่ไหมคะ” ผู้หญิงวัยกลางคนยืนยิ้มอยู่หน้าบ้านเอ่ยทักทายคนตัวเล็ก ที่เพิ่งลงมาจากรถ“สวัสดีค่ะ” พรีมมายิ้มแล้วยกมือไหว้ด้วยความเกรงใจ“ป้าชื่อแหม่มค่ะ เป็นคนที่คุณพีระจ้างมาให้ทำความสะอาดบ้านรอคุณพรีมมาค่ะ”“อ๋อค่ะ ขอบคุณคุณป้าแหม่มมากนะคะ แต่เดี๋ยวหลังจากนี้พรีมจัดการเองค่ะ” พรีมมาได้แต่ยิ้มแ
Read more
ตอนที่5 เจอกันอีกครั้ง (ยัยเด็กขี้ขโมย)
ตอนที่5 เจอกันอีกครั้ง (ยัยเด็กขี้ขโมย)เช้าวันต่อมาพรีมมาตื่นแต่เช้ามานั่งรอนุชจรีอยู่ข้างล่าง ด้วยความที่เป็นวันแรกและครั้งแรกที่เธอจะได้ทำงานหลังจากที่เรียนจบมา ความจริงแล้วพรีมมาตั้งใจว่าจะกลับมาช่วยพี่ชายทำงานที่บริษัท แต่ในเมื่อทุกอย่างมันเป็นแบบนี้ เธอก็คงต้องทำงานหาเงินใช้เองไปก่อน จนกว่าทุกอย่างจะเรียบร้อย“มาแล้วค่ะ เราไปกันดีกว่า” นุชจรีที่กำลังเดินเข้ามาเอ่ยทักทายเจ้าของบ้านที่นั่งอยู่บนโซฟากลางบ้าน พรีมมาหันไปหานุชจรีแล้วยิ้ม“เราจะไปยังไงคะ ไปรถพรีมไหม” พรีมมมาเอ่ยถามนุชจรีพร้อมกับชี้ไปที่รถสปอร์ตคันหรูที่จอดอยู่หน้าบ้าน“ไปรถเมล์ดีกว่าค่ะ นั่งแค่ต่อเดียวยาว ๆ เพราะธนาคารที่นุชทำมันเป็นสำนักงานใหญ่ อยู่ในเมืองขับรถไป รถน่าจะติดมากเดี๋ยวจะสายค่ะ”“โอเคนั้นเราไปรถเมล์ก็ได้” พรีมมายิ้มแล้วตอบกลับไป ใช้เวลาเดินทางประมาณครึ่งชั่วโมงก็มาถึงสำนักงานใหญ่ของธนาคารบวรกิจวัฒนานนท์ พรีมมายืนมองตึกสูงที่อยู่ตรงหน้าด้วยความตื่นเต้น“เข้าไปกันเถอะค่ะ” นุชจรีสะกิดบอกพรีมมาที่ยังยืนมองตึกสูงข้างหน้า“อ๋ออืมไปกันเถอะค่ะ” พรีมมาเดินตามหลังนุชจรีเข้าไปในตึกก่อนจะเดินเข้าไปในลิฟต์กดชั้นที่ย
Read more
ตอนที่6 เลขาท่านประธาน
ตอนที่6 เลขาท่านประธาน“โอเคนะคะพี่ฝน ท่านประธานบอกว่าให้รับเพื่อนนุชเข้าทำงานแล้ว” นุชจรียิ้มพูดกับน้ำฝนด้วยความดีใจ“ก็คงต้องเป็นอย่างนั้นแหละ” น้ำฝนเอ่ยเสียงแข็งด้วยความรู้สึกไม่พอใจก่อนจะเดินออกไปทันที ส่วนนุชจรีก็รีบเดินไปหาพรีมมาที่นั่งอยู่“เป็นไงบ้างคะคุณนุช” พรีมมาเอ่ยถามด้วยความอยากรู้“เรียบร้อยแล้วค่ะ พรุ่งนี้เริ่มงานได้เลย”“จริงเหรอคะ ขอบคุณ คุณนุชมากเลยนะคะ บุญคุณครั้งนี้พรีมจะไม่มีวันลืมเลยค่ะ” พรีมมายิ้มออกมาด้วยความดีใจ อย่างน้อยเธอก็มีงานทำ ต่อให้คนเป็นแม่จะระงับบัตรเครดิต เธอก็มีเงินใช้อยู่ดี“ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกค่ะ เดี๋ยววันนี้คุณพรีมกลับไปก่อนนะคะ แล้วพรุ่งนี้ค่อยมาเริ่มงานกัน”“โอเคค่ะ” พรีมมาลุกขึ้นเธอกำลังจะก้าวเท้าเดินไป แต่ทว่า“คุณนุชคะ คือว่าพรีมน่าจะนั่งรถเมล์กลับคนเดียวไม่เป็น” พรีมมาหันมายิ้มแห้ง ๆ ให้นุชจรีเมื่อนึกได้ว่าเธอนั่งรถเมล์ไม่เป็น“จริงด้วยนุชลืมไปเลยค่ะ ทำไงดีคะนุชได้เวลาเข้างานแล้วด้วย” นุชจรีทำหน้าคิดหนัก“เอาอย่างนี้ไหมคะ เดี๋ยวพรีมนั่งรอคุณนุชอยู่ที่คาเฟ่ข้างล่างก็ได้ค่ะ”“คุณพรีมจะเบื่อเอานะคะแบบนั้น กว่านุชจะเลิกงาน”“ไม่เป็นไรค่ะพรีมรอ
Read more
ตอนที่7 คนเจ้าเล่ห์
ตอนที่7 คนเจ้าเล่ห์พาริชยังนั่งจ้องมองคนตัวเล็กตรงหน้าอยู่อย่างนั้น ส่วนพรีมมาเมื่อรู้สึกว่าถูกจ้องมองนานเกินไป เธอก็เลยรีบดึงตัวออกมา ริมฝีปากบางเผลอเม้มปากด้วยความลืมตัว การกระทำของเธอทำให้พาริชเลื่อนสายตาลงไปมองที่ริมฝีปากบางอมชมพูแม่ง!! ปากน่าจูบฉิบหาย.....พรีมมาทำตาปริบ ๆ รีบหันหน้าสวย มองไปทางอื่นทันที พาริชที่เห็นท่าทางของคนตัวเล็กก็ถึงกับยกยิ้มมุมปาก“เขินผมเหรอครับ” ประธานหนุ่มที่กำลังหลงตัวเองอยู่เอ่ยถามด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ คนที่ถูกถามถึงกับนิ่ง“ไม่เห็นต้องเขินเลยเพราะสิ่งที่ผมพูดมันเป็นเรื่องจริง” คนเจ้าเล่ห์เมื่อเห็นท่าทางของคนตัวเล็กก็ยิ่งรุกเข้าไปอีก“มะ..ไม่ได้เขินค่ะเพราะคุณไม่ใช่คนแรกที่ชมว่าฉันสวย ฉันโดนชมว่าสวยจนชินแล้วค่ะ” พรีมมาหันมามองคนตัวโตที่อยู่ตรงหน้าเธออีกครั้ง“โอเค ไม่ได้เขินแต่หน้าแดงนะครับ” พรีมมาได้ยินถึงกับยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาจับแก้มของตัวเองทันที ส่วนคนตัวโตก็ได้แต่ยิ้ม ท่าทางของเธอมันยิ่งทำให้เขาอยากแกล้งเธอเข้าไปอีก“อากาศมันร้อนมั้งคะ หน้าฉันเลยแดง ว่าแต่คุณไม่ไปทำงานเหรอคะ มานั่งอู้แบบนี้เจ้านายไม่ว่าเอาเหรอ” พรีมมาเปลี่ยนเรื่องทันที“ตอนนี
Read more
ตอนที่8 คนขี้โกหก
ตอนที่8 คนขี้โกหก18.00 น.หลังเลิกงานพรีมมาแวะมาทานมื้อเย็นที่บ้านของนุชจรีบนโต๊ะอาหาร“คุณพรีมทานได้ใช่ไหมคะ” ป้าแหม่มที่นั่งตรงข้ามถามด้วยความเป็นห่วงกลัวว่าหญิงสาวจะทานอาหารบ้าน ๆ แบบนี้ไม่ได้“ทานได้ค่ะ พรีมเป็นคนกินง่าย ไม่เรื่องมากหรอกค่ะขอแค่มีกินก็พอ” พรีมมายิ้มแล้วตอบกลับไป ป้าแหม่มได้ยินก็ยิ้มด้วยความเอ็นดูกลับความไม่เรื่องมากของหญิงสาว“เป็นไงคะ นั่งรอนุชที่คาเฟ่ทั้งวัน คงเบื่อแย่เลย”“ไม่เบื่อเลยค่ะ พรีมมีเพื่อนนั่งคุยด้วย”“เพื่อน! ใครเหรอคะ คุณพรีมรู้จักคนที่นั่นด้วยเหรอคะ” นุชจรีถามกลับด้วยความสงสัยเพราะพรีมมาเพิ่งมาอยู่ได้แค่วันเดียวไม่น่าจะมีเพื่อนไวขนาดนี้“ก็ไม่เชิงว่าเป็นเพื่อนหรอกค่ะ เหมือนเขาจะมาจีบพรีมมากกว่า” ยังไม่ทันที่สองสาวจะได้สนทนากันต่อ ป้าแหม่มก็พูดแทรกขึ้นมาเสียก่อน“กินข้าวก่อนดีกว่าไหมคะ แล้วค่อยคุยกัน ยัยนุชก็หยุดชวนคุณพรีมพูดได้แล้ว” ป้าแหม่มที่นั่งอยู่หันไปดุลูกสาว หลังจากนั้นทุกคนก็พากันทานมื้อเย็น โดยไม่มีใครเอ่ยอะไรออกมาสักคำ จนกระทั่งทุกคนท่านมื้อเย็นเสร็จ เป็นพรีมมาและนุชจรีที่อาสาเก็บโต๊ะล้างจาน“คุณพรีมยังไม่บอกนุชเลยนะคะว่าเพื่อนคนไหน ที
Read more
ตอนที่9 ท่านประธานตัวปลอม
ตอนที่9 ท่านประธานตัวปลอมหลังจากที่พรีมมายืนทำใจ อยู่นานเธอก็ตัดสินใจเดินกลับไปที่แผนกพร้อมกับนุชจรีอีกครั้ง“คุณพรีมแน่ใจเหรอคะ ว่าจะไปตอนนี้ ดูเหมือนว่าท่านประธานจะยังไม่กลับเลยนะคะ”“แน่ใจค่ะ พรีมทำใจแล้ว อะไรมันจะเกิดก็ต้องเกิด” พรีมมาหันมาแล้วทำหน้าจริงจัง ส่วนนุชจรีเห็นท่าทางมั่นใจของพรีมมา เธอก็รู้สึกมั่นใจไปด้วย“เอาค่ะ!!เป็นไงเป็นกัน ไหน ๆ เราก็ลงเรือลำเดียวกันแล้ว ไปค่ะ” นุชจรีพูดพร้อมกับสาวเท้าเดินนำหน้าพรีมมา พรีมมาได้แต่ยืนทำตาปริบ ๆ ก่อนจะรีบเดินตามไปทันที“เดี๋ยวนุชจะปกป้องคุณพรีมเอง เดินตามหลังนุชมาค่ะ” นุชจรีหันมาบอกกับพรีมมา ก่อนจะก้าวเท้าเดินต่อ โดยมีพรีมมาเดินตามหลังมาติด ๆแผนกสินเชื่อนุชจรีเดินเข้ามาก่อน แล้วกวาดสายตามองไปรอบ ๆ เพื่อสังเกตว่ามีใครไหมนอกเหนือจากคนในแผนก“เป็นอะไร? ทำท่าทางลับ ๆ ล่อ ๆ” น้ำฝนผู้จัดการแผนกเดินมาถามนุชจรีด้วยความสงสัย“ปะ..เปล่าค่ะ” นุชจรีรีบบอกออกไปทันที“แล้วพนักงานใหม่ที่ไปกับเธออยู่ไหน เพื่อน ๆ ไปที่ห้องท่านประธานหมดแล้ว”“อ๋อเหรอคะ แล้วท่านประธานไปไหนแล้วคะ เมื่อกี้เหมือนจะเห็นอยู่เลย”“ท่านประธานไปแล้ว แล้วเด็กใหม่ไปไหนฉันถาม
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status