Masukความเข้าใจผิดทำให้เขาและเธอต้องมาเจอกันอีกครั้ง “รถของผม คนอะไรใส่ชุดก็แปลกยังทำตัวแปลก ๆ ถ้าจะมารำแก้บน ศาลอยู่ทางโน่นไม่ใช่มายืนทำเนียนแบบนี้” พาริชใช้สายตาคมมองคนตัวเล็กที่อยู่ตรงหน้าด้วยความดูถูก พร้อมกับชี้ไปที่ศาลพระภูมิ คำพูดของเขาทำให้คนที่ได้ยินถึงกับไม่พอใจ “ฉันไม่ได้มารำแก้บน!! รูปร่างหน้าตาก็ดี การแต่งตัวก็น่าจะเป็นผู้ดี แต่คำพูดคำจาน่าเกลียด ฉันใส่ชุดแบบนี้แล้วมันแปลกหรือไปหนักหัวคุณตรงไหนไม่ทราบ หลบไปฉันรีบไม่มีเวลามาเถียงกับคนบ้าอย่างคุณหรอก” “หึ! หน้าตาก็ดีนะแต่หน้าด้านฉิบหาย ก็บอกแล้วไงว่ารถคันนี้ของผม” “รถฉัน!! แต่งตัวดีก็คิดว่าตัวเองจะขับรถหรู ๆ แบบนี้เหรอ คุณรู้ไหมว่ารถคันนี้มันราคาเท่าไหร่ แต่ช่างเถอะคุณคงไม่รู้หรอกหลบไป!!” “เอามือสกปรกของคุณออกไปจะตัวฉันเดี๋ยวนี้นะ” “แหกตาดู!!ใช่รถคุณหรือเปล่า” “หึ! เงียบทำไม? ไม่เถียงต่อ” พาริชเอ่ยออกมาอย่างผู้ชนะเมื่อคนตัวเล็กที่อยู่ตรงหน้าเงียบไป
Lihat lebih banyak[Tinggal selangkah lagi menuju kesuksesan,] tulis seseorang dengan nama akun Putri Pratama.
Dinda mengernyitkan dahi, ketika akun tersebut kembali muncul di berandanya. Dia tidak ingat, kapan pertama kali menkonfirmasi pertemanan dengan akun tersebut.
Karena rasa penasaran yang menggebu-gebu, Dinda pun membuka profil orang tersebut.
"Berpacaran dengan Nadin putri," gumam Dinda seraya mengernyitkan dahi, kala membaca profil lain yang tertulis di aku tersebut.
Merasa tidak terlalu penting, Dinda pun segera menekan tombol kembali dan menyimpan gawai di meja kerja.
"Dari pada memperhatikan hal yang tidak penting, lebih baik aku bekerja saja," pikir Dinda.
***
"Nadin, main ponsel saja. Ingat waktu, kamu harus bekerja!"
Dinda menegur seorang karyawannya yang ketahuan bermain ponsel ketika bekerja. Wanita bernama Nadin putri itu hanya menunduk dalam sembari menyimpan kembali gawainya.
Merasa akan teringat suatu hal, Dinda yang sudah melangkah, kembali berhenti secara spontan. Dia melirik ke arah Nadin yang tengah berkutat dengan komputer.
"Nadin, jangan sampai performa kerja kamu turun, hanya gara-gara kamu berpacaran. Kamu tahu, 'kan kalau saya tidak suka hal itu?"
"I-iya, saya tahu, Bu."
Nadin yang merasa di perhatikan oleh bosnya itu, hanya mampu menunduk, tidak berani berbuat banyak.
"Ini semua berlaku untuk kalian, tidak hanya Nadin seorang!" Dinda memperingatkan semua karyawannya, baik itu wanita maupun pria.
"Baik, Bu."
Di saat Dinda hendak kembali melangkah, tiba-tiba saja pintu terbuka, menampilkan seorang pria yang memakai jaket hitam yang di padukan dengan kaos putih dan celana yang senada.
Pria itu terlihat cukup tampan dengan tubuhnya yang sangat kekar, belum lagi rahangnya tampak kokoh dengan hidung mancung dan mata yang begitu tajam.
"Sayang, tumben datang ke sini, ada apa?"
Mata pria yang Dinda panggil sayang itu terlihat menelisik seisi ruangan.
"A-ah, aku kangen sama kamu, Sayang."
Dinda tersipu malu, di gandengnya tangan pria itu di hadapan para karyawannya yang masih sibuk bekerja.
"Sayang, dua bulan lagi kita nikah, loh!"
Pria yang tidak lain adalah Arkan--calon suami Dinda, langsung menarik tangan wanita yang akan dia nikahi keluar dari tempat kerja para karyawan.
Arkan malas, kalau Dinda begitu gencar memamerkan kemesraannya di depan orang banyak.
"Aku tahu, Sayang. Kamu sudah menyiapkan segala halnya, 'kan?"
Dinda mengangguk dengan begitu antusias, dia tidak bisa menyembunyikan senyumnya di hadapan Arkan.
"Udah, Sayang. Hampir beres!"
"Sayang, boleh transfer sepuluh juta, gak?"
Dinda mengernyitkan dahi, dia merasa kebingungan dengan Arkan yang tiba-tiba meminta uang.
"Lah, untuk apa, Sayang? Bukannya kemarin aku baru transfer sama kamu."
Arkan terlihat kebingungan, dia menggaruk tengkuknya yang tidak gatal, matanya pun ikut bergerak dengan cepat.
Karena merasa di perhatikan oleh Dinda, Arkan pun kembali bersikap seolah biasa saja.
"Ya, itu untuk kebutuhan sovenir, Sayang. 'Kan, Mas, gak mau kamu urusin banyak hal, takut kamu kecapean."
"Ya, udah, nanti aku TF, ya, Sayang."
"Iya, Sayangku. Makin cinta, deh!"
***
Karena merasa tidak memiliki rasa curiga sedikitpun, Dinda mentransferkan uang yang Arkan minta padanya dengan suka rela.
Meskipun belum meminta ijin pada Papanya, tetapi Dinda yakin, kalau orang tuanya itu akan mengijinkannya.
Namun, saat Dinda hendak pergi ke taman belakang untuk mengabari Arkan kalau uangnya sudah dia transfer. Tiba-tiba saja pergerakan Dinda terhenti, kala dia melihat dua orang yang amat dia kenal tengah mengobrol di belakang.
"Mas, sampai kapan kamu nyakitin aku?"
"Mas?" batin Dinda.
Deg!
Deg!
"Sabar, Nadin. Mas, akan segera mengakhiri semuanya. Kamu harus sabar dulu."
Dinda yang tengah bersembunyi di balik pohon, mencengkeram sebuah dahan dengan cukup kuat, melampiaskan rasa sakit yang tiba-tiba menghantam ulu hatinya.
Tidak ada yang bisa Dinda lakukan, selain termangu di tempat, menatap pemandangan yang membuat mata Dinda langsung menghangat, kala teringat dengan itu dunia yang begitu dia dambakan hampir saja selesai.
Ya, tinggal satu langkah lagi bagi Dinda untuk bisa bersanding dengan pujaan hatinya.
Namun, di sisi lain Dinda bersyukur, karena Tuhan telah memperlihatkan sisi buruk Arkan sebelum resmi menjadi suaminya.
"Lihat saja, Arkan. Aku akan melakukan pembalasan yang setimpal untukmu dan Nadin. Lalu, sekarang aku paham dengan apa yang terjadi di sini," gumam Dinda seraya menyeringai.
ตอนพิเศษ34ปีต่อมาพิชญ์ บวรกิจวัฒนานนท์“พิชญ์อย่าวิ่งลูก” พรีมมาเอ่ยบอกกับลูกชายที่กำลังวิ่งตรงมาที่เธอ หญิงสาวนั่งลงทันที พร้อมกับอ้าแขนรอรับลูกชายตัวน้อย“พิชญ์คิดถึงแม่ครับ” เด็กชายตัวน้อยที่อยู่ในโอบแขนของคนเป็นเอ่ยขึ้นมาทันที“ปากหวานจริง ๆ แค่มาโรงเรียนเอง ไม่ได้ไปไหนสักหน่อย” พรีมมายิ้มให้ลูกชาย มือสวยลูบไปที่ใบหน้าของพิชญ์ สายตาของเธอเหลือบไปมองมือเล็กของลูกชายที่ถืออะไรสักอย่างไว้“ลูกถืออะไรมาอีก แม่บอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าเก็บอะไรมาไว้มั่ว ๆ”“ไม่ได้มั่วครับ อันนี้เพื่อนของพิชญ์เธอพับให้” พิชญ์บอกกับคนเป็นแม่พร้อมกับยื่นกระดาษที่พับเป็นรูปหัวใจให้คนเป็นแม่ พรีมมามองแล้วยิ้ม“เพื่อนหรือสาวคะ ทำไมต้องเก็บไว้ด้วย”“เพื่อนครับ เธอให้พิชญ์ไว้เพราะวันนี้เป็นวันสุดท้ายที่เธอจะได้เรียนที่นี่” เด็กชายตัวน้อยเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ก้มหน้าลงมองหัวใจกระดาษที่อยู่ในมือพร้อมกับทำหน้าเศร้า“พิชญ์ครับ ฟังแม่นะลูกมีพบก็ต้องมีจาก จากเพื่อพบกันใหม่ แม่เชื่อว่าเพื่อนของลูกกับลูกจะกลับมาพบกันอีกครั้งครับ” พรีมมาลูบลงบนผมของลูกชายอย่างแผ่วเบาด้วยความเอ็นดู“จริงเหรอครับ แต่เธอไปไกลมาเลยนะครับ พิช
ตอนพิเศษ23เดือนต่อมา“แด๊ดน้ำอาบแต่งตัวไปทำงานได้แล้วค่ะ” พรีมมาเดินเข้ามาภายในห้องนอนของลูกชายที่มีคนเป็นพ่อนั่งเฝ้าอยู่ไม่ห่าง“แด๊ดขออยู่กับลูกอีกสักพักนะคะ”“ไม่ได้ค่ะ อาบน้ำแต่งตัวไปทำงานได้แล้ว อย่าให้หนูต้องพูดเป็นครั้งที่สาม” พรีมมาขึ้นเสียงดุสามีที่นั่งทำหน้าเศร้าเมื่อต้องไปทำงาน“ก็ได้ครับ ป๊าไปทำงานก่อนนะครับ เดี๋ยวป๊าจะรีบทำงานแล้วกลับมาหา” พาริชก้มลงหอมแก้มลูกชาย ก่อนจะดันตัวลุกขึ้นฟอด ฟอดพาริชหอมแก้มภรรยาสาวที่ยืนอยู่ฟอดใหญ่“เดี๋ยวนี้เมียแด๊ดดุจังเลยนะครับ” พาริชเอ่ยแซวภรรยาสาวตัวเล็ก พรีมมาได้ยินก็จ้องมองเขาแล้วทำหน้านิ่ง“ที่หนูต้องดุแบบนี้ก็เพราะแด๊ดดื้อ ดื้อกว่าเจ้าตัวเล็กที่นอนอยู่อีก”“ก็แด๊ดอยากอยู่กับลูก ไม่อยากห่างลูกห่างเมีย” พาริชโอบกอดภรรยาสาวด้วยความรัก ทำเสียงอ้อนเธออย่างเช่นทุกวัน“ไม่ต้องเลยค่ะ ไปอาบน้ำแต่งตัว หนูเตรียมเสื้อผ้าไว้ให้แล้ว”“เอางานมาทำที่บ้านเหมือนตอนที่หนูท้องดีไหม แด๊ดจะได้อยู่กับลูก”“หยุดเลยค่ะ ไปอาบน้ำเดี๋ยวนี้ถ้าไม่ไปหนูจะเอาตัวเล็กไปอยู่ที่บ้านคุณแม่”“ไม่เอา! ไม่ทำแบบนั้นนะคนดี แด๊ดยอมแล้ว เดี๋ยวแด๊ดจะรีบไปตอนนี้เลยครับ” พาริชผล
ตอนพิเศษ11ปีผ่านตึก! ตึก! ตึก!เสียงฝีเท้าของพาริชที่กำลังวิ่งลงบันไดลงมาจากชั้นบนด้วยความเร่งรีบ เมื่อเห็นภรรยาสาวท้องแก่ที่กำลังเดินถือน้ำเปล่าออกมาจากห้องครัว“หนู!! แด๊ดบอกแล้วใช่ไหมว่าไม่ให้ทำอะไร อยู่เฉย ๆ เดี๋ยวแด๊ดทำเองครับ” พาริชที่กำลังเดินลงมาจากบันไดชั้นสองรีบวิ่งเข้ามาหาภรรยาสาวทันที“หนูก็แค่หยิบน้ำเองค่ะ” พรีมมาหันไปดุคนตัวโตที่โอบประคองร่างแบบบาง ที่ท้องกำลังโตเข้าเดือนสุดท้ายแล้ว“แค่หยิบน้ำก็ไม่ได้ จะทำอะไรบอกให้เรียกแด๊ด ทำไมดื้อแบบนี้เนี่ย”“หนูไม่ได้เป็นง่อยแค่ท้อง อีกอย่างแด๊ดไม่คิดจะไปเข้าบริษัทเลยเหรอคะ” พรีมมามองหน้าพาริชแล้วเอ่ยถามเพราะตั้งแต่ที่เธอท้องเข้าเดือนที่เจ็ดจนถึงตอนนี้ คุณพ่อลูกหนึ่งก็ไม่เข้าบริษัทเลย แต่กลับเลือกที่จะทำงานที่บ้านแทน“ไม่เอาครับใครจะทิ้งให้เมียอยู่คนเดียว” พาริชพูดพร้อมกับประคองภรรยาสาวไปนั่งที่โซฟา“หนูไม่ได้อยู่คนเดียวสักหน่อย พวกพี่ ๆ เขาก็อยู่เต็มบ้าน คุณแม่ ยัยเค้กก็แวะมาหาทุกวัน หนูว่าแด๊ดเข้าบริษัทบ้างก็ได้นะคะ” พรีมมาบอกกับพาริชที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ตั้งแต่ที่แต่งงานชายหนุ่มก็เลือกที่จะซื้อบ้านเพราะจะได้มีพื้นที่ให้ลูกชายได้ว
ตอนที่40 รักที่สุด สุดที่รักหนึ่งเดือนต่อมา“หนูเสร็จหรือยังคะ” พาริชเอ่ยถามคนตัวเล็กที่ยังอยู่ในห้องแต่งตัว“เสร็จแล้วค่ะ เสร็จแล้ว” พรีมมาเอ่ยบอกกับแฟนหนุ่ม ร่างแบบบางเดินออกมาจากห้องแต่งตัวด้วยชุดราตรีสีขาวมุก เธอสวมใส่สร้อยคอที่พาริชชื้อไว้เมื่อตอนที่เธอทำงานใหม่ ๆ ร่างแบบบางสมส่วนเดินตรงมาที่พาริชแล้วยิ้ม“ขอโทษนะคะที่ให้รอ”“ไม่เป็นไรครับถ้าจะสวยขนาดนี้ รอนานกว่านี้แด๊ดก็รอหนูได้” พาริชเอ่ยพร้อมจ้องมองคนตัวเล็กเหมือนจะกลืนกินเธอทั้งตัว "แม่ง! ถ้าไม่ติดว่าต้องรีบไปนะ จะจับกระแทกเลย...."“ปากหวานจังไปกันเถอะค่ะ” พาริชยิ้มแล้วยื่นแขนไปให้คนตัวเล็กคล้อง พรีมมาหลุบมองแล้วยิ้มก่อนที่จะคล้องแขนไปที่แขนของแฟนหนุ่ม ทั้งสองพากันเดินออกไปจากห้องทันที@งานแต่งพายุกับลันตาภายในงานที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของความรัก งานแต่งที่ถูกจัดขึ้นอย่างใหญ่โตสมฐานะพี่ชายคนโตของตระกูลบวรกิจวัฒนานนท์ พาริชกับพรีมมาเดินเข้าไปแสดงความยินดีกับคู่บ่าวสาว“ยินดีด้วยนะเฮีย ยินดีด้วยนะครับพี่สะใภ้” พาริชยิ้มให้คนเป็นพี่แล้วหันไปยิ้มให้พี่สะใภ้“ขอบใจมากนะ” พายุตบไปที่ไหล่ของคนเป็นน้อง ส่วนพรีมมาก็ได้แต่ยืนยิ้ม หลัง
![พอหย่าจากคนเลว ผู้ชายทุกคนก็อยากได้ฉัน แม้แต่ผัวเลว [nc 35+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)




