ตรวนเสน่หาพาริช

บทนำ

งานหมั้นระหว่าง พรีมมากับคเชนทร์

ครึ่งชั่วโมงก่อนเริ่มงาน

ระหว่างที่ทุกคนกำลังวุ่นวายอยู่กับการเตรียมงานอยู่นั้น สองสาวที่อยู่ในห้องแต่งตัวก็เริ่มทำตามแผนที่ได้เตรียมไว้

“แกแน่ใจเหรอว่าจะทำแบบนี้” คัพเค้กที่นั่งอยู่ข้าง ๆ พรีมมาถึงกับเอ่ยถามเพื่อนสาวอีกครั้งด้วยความรู้สึกกลัว

“แน่ใจ แกไม่ต้องกลัวหรอกไม่มีใครรู้ แกแค่ช่วยดูต้นทางให้ฉันก็พอ” พรีมมาที่อยู่ในชุดไทยลุกขึ้นแล้วมองออกไปข้างนอกห้อง เหมือนกำลังมองดูแขกที่เดินเข้ามาภายในงาน

“แต่ถ้าคุณป้ารู้เรา ซวยแน่” คัพเค้กยังคงเป็นกังวลเมื่อคิดถึงเรื่องที่เพื่อนสาวอย่างพรีมมากำลังคิดจะทำ

“แค่นี้เอง ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร” พรีมมาหันมาบอกคัพเค้ก เหมือนไม่ได้รู้สึกกลัวกับเรื่องที่กำลังจะทำเลยแม้แต่น้อย

“หนีงานหมั้นนะ ไม่ใช่เล่นขายของ เรื่องใหญ่ขนาดนี้ไม่ให้กลัวได้ยังไง ฉันนี่ฉี่จะแตกอยู่แล้วเนี่ย” คัพเค้กแสดงสีหน้าเป็นกังวลอย่างเห็นได้ชัด พรีมมาที่เห็นก็ส่ายหน้าแล้วยิ้ม

“ก็แค่งานหมั้นเอาไว้เป็นงานแต่งเมื่อไหร่ค่อยว่ากัน ฉันว่าฉันต้องไปแล้ว เดี๋ยวแขกในงานจะเยอะกว่านี้” พรีมมาหันมาบอกกับคัพเค้กอีกครั้ง ส่วนคัพเค้กก็ได้แต่ถอนหายใจแล้วพยักหน้า

“อืม..จะไปก็รีบไป เดี๋ยวฉันออกไปดูทางให้ ส่วนรถฉันเตรียมไว้ให้แล้ว อยู่ด้านหลัง” คัพเค้กเอ่ยพร้อมกับยื่นกุญแจรถให้พรีมมา

“ขอบใจนะเพื่อนรักแล้วเจอกัน เดี๋ยวฉันโทรหา” พรีมมาส่งยิ้มให้เพื่อนรักก่อนจะเดินออกไปทางประตูหลังที่คัพเค้กได้เคลียร์ทางไว้ก่อนหน้านี้แล้ว

“หวังว่าคงไม่ถูกจับได้นะยัยพรีม” คัพเค้กเอ่ยตามหลังเพื่อนสาวด้วยความเป็นห่วงก่อนจะเดินออกไปที่หน้างานเพื่อถ่วงเวลาไว้ให้ได้นานที่สุด ทางด้านของพรีมมาเมื่อแน่ใจว่าไม่มีใครเห็นก็รีบขึ้นรถแล้วขับออกไปทันที การที่เธอตัดสินใจหนีงานหมั้นในครั้งนี้เพราะเธอไม่ได้รักคเชนทร์ ต่อให้ในเมื่ออดีตเธอกับเขาเคยเป็นแฟนกันก็ตาม แต่ตอนนี้ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปแล้วเธอคิดกับคเชนทร์แค่พี่ชายเท่านั้น เมื่อสามปีก่อนเธอตอบตกลงจะหมั้นกับคเชนทร์หลังจากเรียนจบ เพื่อแลกกับการที่เธอจะได้ไปเรียนต่อเมืองนอก แต่วันนี้เมื่อเธอกลับมางานหมั้นก็ถูกจัดขึ้นแบบไม่ทันตั้งตัว ทำให้เธอไม่มีทางเลือกมากนัก หญิงสาวเลยเลือกที่จะหนีออกมาก่อนค่อยว่ากัน

ในระหว่างที่ขับรถอยู่พรีมมาเกิดปวดเบาจนรู้สึกหงุดหงิด

“จะมาปวดฉี่อะไรตอนนี้เนี่ย” หญิงสาวบ่นพึมพำกับตัวเอง สุดท้ายพรีมมาเลยต้องแวะเข้าปั๊มน้ำมันข้างทาง จอดรถไว้หน้าห้องน้ำโดยที่ไม่ดับเครื่องแล้วรีบเปิดประตูรถลงวิ่งตรงไปที่ห้องน้ำทันที ผ่านไปสักพักโทรศัพท์ที่อยู่ในมือก็ดังขึ้น

ครืดดดดด.....

พรีมมารับสายที่โทรเข้ามา

“ว่าไงเค้ก” พรีมมาเอ่ยถามคนปลายสายพร้อมกับก้าวเท้าเดินไปที่รถด้วยความเร่งรีบ โดยไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้างเลยแม้แต่น้อย

(ตอนนี้ทุกคนกำลังพากันตามหาเธออยู่ แล้วตอนนี้ไปไกลถึงไหนแล้วเนี่ย)

“ก็น่าจะไกลพอสมควรแล้ว แค่นี้ก่อนนะฉันรีบ” พรีมมากดวางสายจากคัพเค้กแล้วเดินไปที่รถ เธอกำลังจะเอื้อมมือไปเปิดประตูรถแต่ทว่า

“ทำอะไรของคุณ!!! ถอยออกไปจากรถผมเดี๋ยวนี้นะ” เสียงเข้มของใครบางคนตะโกนมาแต่ไกล ทำให้พรีมมามองไปที่ชายหนุ่มร่างสูงที่กำลังก้าวเท้าเดินตรงมาที่เธออย่างเร่งรีบ คนตัวเล็กที่อยู่ในชุดไทยขมวดคิ้วด้วยความงุนงง

“ถอยออกไป!!” พาริชกระชากแขนเล็กออกห่างจากรถของตัวเอง สายตาคมมองหญิงสาวในชุดไทยผ่านแว่นกันแดดราคาแพง ด้วยความรู้สึกไม่พอใจ ส่วนพรีมมาก็มองกลับไปเช่นกัน ทั้งสองจ้องมองกันนิ่งไม่มีใครยอมใคร