“คุณยังเก่งเหมือนเดิมเลยนะคะ” หญิงชราวัยหกสิบเศษเอ่ยชมฉันหลังจากจบเกมกอล์ฟ“ที่รัก... คนแบบนี้ ต่อให้ปิดตาตี ลูกก็ยังลงหลุมอยู่ดีนั่นแหละ” ชายชราข้างกายเสริมขึ้น“ว่าแต่... ที่นัดฉันมาวันนี้ มีอะไรหรือเปล่าคะ?”สองผู้สูงวัยมองหน้ากันอย่างลังเล ก่อนคนเป็นชายจะกล่าว“พวกเราอยากให้หนูช่วยรักษาอาการบาดเจ็บของนักกีฬาของเราหน่อย”“ไม่มีปัญหาค่ะ กี่คนคะ?”“สามคน... พวกเธอเกิดอุบัติเหตุระหว่างเดินทางกลับจากฝึกซ้อม เหมือนว่า...”“นักกีฬาตัวเต็งสินะ? คงไปขัดขา ‘เด็กเส้น’ ของใครเข้าล่ะสิ” ฉันพูดอย่างไม่ใส่ใจนัก เพราะรู้ดีว่าพวกขยะพวกนี้มักจะเล่นสกปรกนอกสนามเมื่อสู้ฝีมือในสนามไม่ได้“บ่ายนี้ต้องรบกวนคุณหน่อยนะ ผมจะจ่ายค่าตอบแทนให้คุณอย่างงามเลย”ตกบ่าย ฉันตามผู้สูงวัยทั้งสามคนไปที่โรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่งนอกเมือง และพอเห็นสภาพคนเจ็บที่นอนอยู่ ฉันก็ถอนหายใจออกมาด้วยความหงุดหงิด“ลิเดีย... เธอไปเหยียบหางใครมา?”ร่างของเธอถูกพันด้วยผ้าก๊อซจนเหมือนมัมมี่ เส้นทางอาชีพของเธอแทบจะดับวูบลงในทันที ส่วนอีกสองคนก็บาดเจ็บสาหัสจากอุบัติเหตุที่จงใจสร้างขึ้นชัด ๆ“กล้องวงจรปิดอยู่ที่ไหน? แล้วคิมซูเป็นยังไงบ้าง?”
Baca selengkapnya
Masuk
