All Chapters of ชีวิตวุ่นวานของเสี่ยวเหมย: Chapter 31 - Chapter 40

วันกลับ ฉันหลับยาวตลอดทาง แม้แต่ตอนเวะเที่ยวฉันก็ยังหลับยาวไม่ได้ลงจากรถ กว่าจะกลับมาถึงโรงแรมก็ปาเข้าไปสองทุ่ม คนอื่นยังไงไม่รู้ แต่ฉันถูกน้าพรเล่นจัดหนักใส่ฉันมาตลอดสองชั่วโมงเต็ม ทิ้งร่องรอยไว้ทั่วตัวราวกับแกเก็บกดมานานหลายร้อยปี กว่าจะกลับถึงโรงแรมก็ปาเข้าไปสองทุ่ม ฉันเผลอหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้ มารู้สึกตัวอีกทีก็ตอนตื่นมาพบว่าน้าสาวนอนกอดและยัง “เสียบ” แท่งเนื้อคาอยู่ที่ตัวฉัน ฉันจูบเธอเบา ๆ ก่อนจะมุดตัวซุกอกน้าพรแล้วหลับต่อจนเช้า“เหมย หลานไม่ทำงานเหรอ?” น้าพรเอ่ยถามในตอนเช้า“หนูขอพักหน่อยเถอะค่ะ ให้พวกหวานทำงานไปก่อน”“ก็ได้... น้าไปทำงะ... แค่ก ๆ” จู่ ๆ น้าพรก็เซจนล้มลงบนเตียง “นี่... ทำไมโลกถึงหมุนแบบนี้”ฉันรีบจับชีพจรทันที “น้าคะ น้าควรพักค่ะ”“ไม่เป็นไร...”“น้าไข้ขึ้นค่ะ!”“ยัยเหมย... ดูสิ เธอทำน้าจนป่วยเลยนะเนี่ย” น้าพรบ่นอุบฉันถอนหายใจยาว โทรสั่งให้หวานไปจัดการหาใบสั่งยาจากร้านขายยาจีนแถวสามพราน ส่วนฉันจำต้องสวมรอยเป็นน้าพรออกไปทำงานแทน เพราะวันนี้มีประชุมด่วนกับคู่ค้าจากรัสเซีย ตอนกำลังเดินตรวจบัญชีที่ออฟฟิศ ฉันก็เดินสวนกับ เสี่ยวฉี สาวจีนที่กลิ่นตัวหอมฟุ้งเหมือนตู้สมุน

เช้าวันต่อมา ฉันเดินออกมาจากห้องของมิ้นท์ด้วยความสดชื่น ในบรรดาสามสาวในห้อง มิ้นท์ไฟแรงสุด กว่าจะเอาเธอลงได้ก็เกือบเช้า ไม่รู้ว่าต่อไปพวกเธอจะหาแฟนได้ไหม หรือถ้ามีแฟนก็คงเลิกกันหลังจากเข้าห้องนอนแน่นอนตื้อดึ๊ง!“เจ้เหมยใช่ไหมคะ? หนูใบหม่อนค่ะ” ทันทีที่รับสายก็เจออีกฝั่งตะโกนเข้ามาเสียงดัง“อ้อ น้องจะมาวันไหน”“ช่วงบ่ายน่าจะไปถึงค่ะ หนูเพิ่งแข่งเสร็จจากขอนแก่น พี่สาวของหนูขับรถไปส่ง”“โอเค เดี๋ยวจัดห้องไว้รอ”“ขอบคุณค่ะ”ฉันเดินลงมาก็เจอหวานที่ลงมาทำงานแต่เช้า เลยให้เธอเช็คห้องว่างในช่วงสุดสัปดาห์นี้ เพราะดูเหมือนว่าพี่สาวของน้องใบหม่อนจะต้องมาพักด้วยกัน วันนี้ก็วันพุธ แสดงว่าเธอคงตกรอบไม่ผ่านการคัดเลือก หรือว่าฉันไปสร้างบาดแผลอะไรในใจไว้หรือเปล่านะ“เจ้เหมยจะมีแขกมาเหรอคะ?”“ใช่ ต้องไปใต้พร้อมกันวันศุกร์”“หนูไปด้วยสิ เราก็ไม่ได้ทำกันนานแล้วนะ เจ้เบื่อหนูเหรอ?”“อย่าคิดว่าไม่รู้นะ แอบไปหาผู้ชาย” หวานกลับทำหน้าบูดบึ้ง“เจ้รู้ไหม หนูอุตส่าห์คาดหวัง ผัวเก่าหนูมันนัดเคลียร์จบเรื่อง มันอุตส่าห์ใช้ยากับหนู เจ้รู้ไหมเป็นไง?”ฉันมองหวานด้วยความตื่นเต้น “เป็นไงต่อ? สุดเหวี่ยงไปเลยไหม?”เธอกลั

วันต่อมา ข่าวอุกกาบาตตกในเขตชานเมืองถูกทุกสำนักข่าวยกมาขึ้นเป็นข่าวเด่น ส่วนฉันก็นั่งเปลือยอยู่ในห้องซาวน่าอย่างสบายอารมณ์โดยไม่มีใครมารบกวน การอบซาวน่าหลังฝึกมวยนี่มันดีต่อร่างกายไม่น้อยเลยช่วงสาย ฉันพา ใบหม่อน ไปที่ห้องไดร์ฟกอล์ฟใกล้สระว่ายน้ำเพื่อทดสอบระยะของเหล็ก ตามด้วยการเข้าไปทดสอบสภาพร่างกายในยิม รวมถึงการว่ายน้ำ สรุปคือร่างกายของเธออยู่ในเกณฑ์เกือบดี แต่สภาพจิตใจยังไม่มั่นคงเท่าที่ควร เลยต้องให้ เสี่ยวฉี มาช่วยดูให้ ซึ่งนอกจากเธอจะเป็นหมอแผนจีนแล้ว ยังมีความเชี่ยวชาญด้านจิตวิทยาด้วย“ดรอปเรียนเพื่อมาแข่งอาชีพ ปัจจุบันอายุ 17 ปี... อืม ให้ตายเถอะ แบบนี้มันผิดกฎหมายชัด ๆ” ฉันบ่นพึมพำกับตัวเองด้วยความปวดหัว น้องสนใจเรื่องเพศจนเสียสมาธิ แต่ด้วยวัย 17 ปีกับอีก 11 เดือน จะสอนอะไรได้ก็ทำได้เพียงทฤษฎีและจิตวิทยาเท่านั้น จะให้ปฏิบัติจริงก็เสี่ยงคุกเสี่ยงตาราง แต่ก็นะ... มินามิเองก็อยู่มัธยมปลายเหมือนกัน แค่เรียนช้ากว่าคนอื่นไปหนึ่งปี ถ้าเทียบที่ไทยก็คงอายุ 19 แล้วแต่ก็ยังเรียนมัธยมปลาย“น้องทำไมถึงสนใจเรื่องพวกนี้ล่ะ?” ฉันถาม“ก็หนูเห็นเจ้เหมยทำกับน้าศาค่ะ หลังจากนั้นแกก็อารมณ์ดีขึ้น

เขานิ่งค้างไปทันทีเมื่อได้ยินเสียงลงหลุมอันไพเราะ แล้วหัวเราะออกมาเหมือนคนบ้า บางครั้งก็ร้องไห้ออกมา“ผมคิดได้แล้ว... คิดได้แล้ว! ฮ่า ฮ่า ฮ่า! ต่อไปนี้ชาเลนจ์ใหม่ของสนามคือใช้เหล็กองศาสูงสุดตีใกล้หลุม!”ฉันหัวเราะแห้ง ๆ มองดูเจ้าของสนามที่กลายเป็นคนบ้าไปเสียแล้ว วันอาทิตย์นั้นฉันเลยไม่ได้ออกรอบอีก เพราะขืนตีต่อไปคนอื่นที่ออกตามหลังคงได้สติหลุดกันหมดแน่“ปล่อยเด็ก ๆ ไปออกรอบไป ส่วนเราสองคน... มารำลึกความหลังกันหน่อยไหมคะ?” ยูน่ากระซิบข้างหูฉัน “เรากลับไปที่วิลล่ากันเถอะ”“ก็ได้ ยัยปีศาจจิ้งจอก”เราใช้เวลาครึ่งวันกันได้คุ้มค่าสุด ๆ จนสภาพห้องเละเทะไม่เหลือชิ้นดี แต่พอดูนาฬิกาแล้วก็ยังพอมีเวลา ระหว่างที่ยูน่ายังหลับอยู่ ฉันรีบจัดการทำความสะอาดห้องนอน ห้องนั่งเล่น และห้องครัวให้กลับมาอยู่ในสภาพเดิม ก่อนจะหิ้วนางไปอาบน้ำ ทว่ามือของยูน่ายังไม่ยอมหยุดนิ่ง ลูบไล้กอดจูบฉันไม่เลิกจนต้องจัดให้อีกรอบ“แรงดีเหมือนเดิมเลยนะ”“ก็นั่นสินะ”ฉันที่นอนหนุนตักยูน่าอยู่บนโซฟาอ้าปากรับองุ่นเข้าปากอย่างสบายใจ นาฬิกาบอกเวลาเที่ยงวัน คิดว่าอีกไม่นานใบหม่อนคงจบรอบแล้ว“สมัครได้ไหม?”“แน่นอน รายการนี้ฉันเป็นคนส

อากาศในเกาหลีเหนือนั้นต่างจากฝั่งใต้อย่างสิ้นเชิง ฉันนอนรับลมเย็นสบายอยู่ที่ระเบียงหน้าห้อง ไม่มีแสงสีเสียงรบกวน มองเห็นดวงดาวพร่างพราวเต็มท้องฟ้า...“ดาวงั้นเหรอ...” ฉันนึกอะไรบางอย่างออก จึงเดินกลับเข้าไปในห้อง ปิดไฟแล้วนั่งลงกลางห้อง “คำนวณตำแหน่งดวงดาวดูแล้ว เหมือนว่าตำแหน่งดาวนอกระบบสุริยะมีการเปลี่ยนแปลงไป”“สหายเหมยคะ ฉันจิน โซ คังค่ะ”เสียงเรียกจากหน้าประตูดึงสมาธิฉันกลับมา“เข้ามาเถอะ”“สหายคะ พวกมันตายหมดแล้ว ท่านนายพลเลยให้ฉันมาเชิญคุณไปดูอะไรบางอย่างค่ะ”“พระราชวังเก่าอยู่ที่ไหน?” ฉันถามสวนทันที“พระราชวังเก่าเหรอคะ?”“ใช่... พระราชวังเก่าอยู่ที่ไหน”“ทางเหนือค่ะ พวกเราจะพาท่านไปที่นั่น”“ขอบคุณมาก... งั้นไปพักผ่อนเถอะ”ฉันยืนเงยหน้ามองท้องฟ้ายามค่ำคืนที่ส่องสว่างท่ามกลางความมืดมิดของชานเมืองเปียงยาง“พรุ่งนี้เช้าใบหม่อนคงเริ่มลงสนามแข่งแล้วสินะ” ฉันสลัดความคิดเรื่องลูกศิษย์ออกไปจากหัวก่อนจะเอนตัวลงนอนเช้าวันต่อมา ฉันนั่งรถไฟฟ้าส่วนตัวตรงไปยังพระราชวังเก่าที่ซ่อนตัวอยู่ในหุบเขาทางเหนือ ซึ่งเป็นสถานที่แห่งเดียวที่ไม่ถูกทำลายในช่วงการยึดครองของจักรวรรดิ ต้องขอบคุณภูมิประเท