All Chapters of ชีวิตวุ่นวานของเสี่ยวเหมย: Chapter 21 - Chapter 30

“จีน่า!”ฉันทักทายสาวลูกครึ่งเพื่อนเก่าที่อยู่ในชุดคลุมตัวใหญ่ทับชุดทำงานอีกที “ไม่เจอกันนานเลยนะ สั่งน้ำสิ ฉันเลี้ยงเอง”“กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย?” จีน่าถามด้วยความประหลาดใจ“ก็ก่อนปีใหม่น่ะ”“นี่จะสงกรานต์อยู่แล้ว ไม่คิดจะโทรหากันเลยหรือไง?”“ทำไม... คิดถึงกันเหรอ?” ฉันเลิกคิ้วถามกวนๆ“สิบกว่าปีไม่เจอหน้ากัน มันก็ต้องมีบ้างแหละน่า” จีน่าหัวเราะก่อนจะยิงคำถามกลับ “แล้วนี่แต่งงานหรือยัง?”พอฉันส่ายหน้า จีน่าก็หัวเราะร่าแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอวดรูปคู่กับสามี ฉันถึงกับอึ้งไปครู่หนึ่ง ไม่คิดว่าสาวเปรี้ยวอย่างเธอจะสละโสดไปเสียแล้ว “ยินดีด้วยนะ”“แล้วนี่จะไปงานเลี้ยงเลยไหม หรือจะแวะกลับไปที่คอนโดของเราก่อน?”“คิดอะไรกับเราเปล่าเนี่ย ชวนขึ้นห้องเฉยเลย”“บ้า! น้องสะใภ้เราอยู่ห้องคนเดียว จะแวะไปดูหน่อยแล้วค่อยไปงานเลี้ยงพร้อมกัน”ฉันตอบตกลงโดยไม่คิดอะไรมาก หลายปีผ่านไปเธอยังใช้น้ำหอมกลิ่นเดิม กลิ่นหอมนวลที่ไม่ฉุนจนเกินไป เธอบอกว่างานเลี้ยงคืนนี้จัดในธีม “ชุดนักเรียน” เพื่อย้อนวันวาน“แต่ฉันไม่มีชุดนี่สิ” ฉันมองดูตัวเองในกระจกเงาของลิฟต์ นึกไม่ออกจริงๆ ว่าถ้าคนอย่างฉันต้องกลับไปใส่ชุดนักเร

ฉันมองหน้าเพื่อนของแม่ที่จู่ๆ ก็โผล่มาพร้อมเอกสารกองโตที่วางอยู่ตรงหน้า เครื่องหมายคำถามมากมายปรากฏขึ้นในหัว แค่นี้เวลานอนพักก็แทบจะไม่มีอยู่แล้ว ป้าของฉันจะให้ไปทำอะไรอีกเนี่ย?“นี่คืองานของหนูนะ”“คุณป้าคะ... งานแบบไหนกัน?” ฉันถามพลางกวาดสายตามองเอกสาร“มหาวิทยาลัยของเพื่อนยัยพรน่ะสิ หล่อนแจ้งมาว่าขาดคนคุมนักศึกษาในวันทัศนศึกษา สองวันสามคืน”“ที่ไหนคะ? แล้วฟรีไหม?” ฉันถามจี้จุด“นี่เธอ!!” ป้าถอนหายใจยาวเมื่อเห็นฉันแสดงท่าทีหน้าเงิน “เป็นถึงจารชน ลูกสาวประธานาธิบดี และแฮกเกอร์ระดับโลก แต่กลับห่วงเรื่องของฟรีเนี่ยนะ”“แหม... ก็หนูเป็นพลเมืองดีนี่คะ เสียภาษีทุกเดือน หน้าที่หลักคือเปิดห้องพักหาเลี้ยงตัวนะ”ฉันพูดอย่างภูมิใจในหน้าที่พลเมือง ภาษีที่ฉันจ่ายไปนั้นมหาศาลจริงๆ แม้แต่ถนนจากทางหลวงเข้ามาถึงโรงแรม หรือถนนเข้าหมู่บ้าน ก็เป็นฉันที่ออกเงินสั่งสร้างเองทั้งหมดแท้ๆ แต่กลับมีพวกชอบเสนอหน้ามาถ่ายรูปเอาผลงานไปอ้างอยู่เรื่อย“ถนนสายนี้ฉันสร้าง ต้นไม้ฉันปลูก ฮ่าๆๆ” ฉันหัวเราะร่า“หลานทำตัวเหมือนโจรภูเขาเข้าไปทุกวันแล้วนะ” ป้าบ่นอุบ “สรุปจะไปไหม? จัดคนไปดูแลหน่อย ถ้าเป็นไปได้หนูควรไปเองนะเห

เช้าวันต่อมา พวกเราแบ่งกำลังกันไว้หนึ่งคนเพื่อเฝ้าต้นทางและดูแลความปลอดภัยที่ห้องพัก หลังทานข้าวเช้าเสร็จ คณะเดินทางทั้งหมดก็นั่งรถบัสตรงไปที่เขาสามร้อยยอดนอกจากหน้าที่บอดี้การ์ดแล้ว ฉันยังต้องควบตำแหน่งช่างภาพจำเป็นอีกด้วย ไม่รู้ว่าตั้งแต่ตอนไหนที่กล้องหลายตัวมาห้อยอยู่ในมือฉัน สงสัยเป็นเพราะตอนอยู่ต่างประเทศฉันชอบศึกษาเรื่องมุมกล้องและจัดองค์ประกอบภาพบ่อยๆ พอจับกล้องปุ๊บ มุมภาพและแสงเงาเลยออกมาสวยงามดูเป็นมืออาชีพ จนกลายเป็นตากล้องหลักของทริปไปโดยไม่รู้ตัวนักศึกษาทั้ง 70 คน ถูกแบ่งออกเป็น 7 กลุ่ม โดยมีคนดูแลสองคนต่อกลุ่ม และครูผู้ดูแลอีก 1 คน สำหรับกลุ่มที่ฉันต้องรับผิดชอบคือกลุ่มของหัวหน้าห้องและพวกเด็กเรียนเก่ง โดยมี เสี่ยวอี้ เป็นคู่หูร่วมทาง และมี ครูฟ้า สาวใต้ผิวขาวตาคมชาวปราณบุรีที่ย้ายไปทำงานเป็นครูอยู่ในกรุงเทพฯ คอยประสานงานพวกเรานั่งเรือหางยาวออกไปชมจุดชมวิวและถ่ายรูปตามเกาะต่างๆ น่าแปลกใจตรงที่ต่อให้เกาะจะห่างไกลจากชายฝั่งแค่ไหน แต่ก็ยังมีร้านค้าของชาวบ้านตั้งอยู่“สุดยอดจริงๆ ในทะเลลึกแบบนี้ยังมีกาแฟเย็นขาย แถมยังมีก๋วยเตี๋ยวร้อนๆ อีกด้วย” ฉันพึมพำยิ้มๆ พลางมองภาพตรงหน

หลังจากต้องกรำศึกหนักและเคลียร์ภารกิจต่อเนื่องกันมาหลายวัน ในที่สุดทีมของฉันก็ได้ตารางพักผ่อนสบายๆ เป็นเวลาสองวันเต็ม โดยสลับให้อีกทีมหนึ่งที่มีจำนวนกำลังพลมากกว่าเข้ามารับช่วงทำหน้าที่ดูแลความปลอดภัยแทนชั่วคราวเมื่อไม่มีความกดดันจากงาน ฉันจึงปล่อยตัวตามสบาย วันนี้ลมทะเลพัดเย็นฉ่ำ บรรยากาศรอบรีสอร์ทเงียบสงบจนน่าเอนหลังนอนยาวๆ แต่สายตาของฉันกลับถูกดึงดูดไปด้วยร่างระหงของแม่สาวผมทองที่เดินนวยนาดเข้ามาใกล้“เสี่ยวอี้... เธอหุ่นดีใช่เล่นเลยนะเนี่ย” ฉันเอ่ยปากชมจากใจจริงพลางมองกวาดสายตาไล่ไปตามร่างของเธอเสี่ยวอี้อยู่ในชุดว่ายน้ำสุดเซ็กซี่ที่ขับเน้นส่วนเว้าส่วนโค้งให้เด่นชัด ผิวของเธอเนียนละเอียดตัดกับสีผม ผิวพรรณดูสุขภาพดีและมีไลน์กล้ามเนื้อที่เพรียวสวยงามสมส่วน ไม่ได้ดูเป็นมัดๆ จนหนาเตอะแบบพวกบ้ากล้ามในยิมทั่วไป เรียกได้ว่าเป็นหุ่นในฝันของสาวๆ หลายคนเลยทีเดียว“เจ้... พวกเราว่าจะไปตีเทนนิสกันหน่อย เจ้ไปไหม? ออกกำลังกายให้เหงื่อออกซักหน่อยค่อยไปลงเล่นน้ำทะเลกันต่อ” เสี่ยวอี้เอ่ยชวนพร้อมส่งยิ้มสดใส“โอเคสิ แล้วเรื่องรองเท้ากับชุดล่ะ?” ฉันเลิกคิ้วถาม เพราะมองซ้ายมองขวาก็ยังไม่เห็นกระเป๋าใส

ในที่สุดก็มาถึงวันที่หกของการทัศนศึกษา ฉันในชุดกางเกงขาสั้นสวมเสื้อโปโลและหมวกปีกกว้างกำลังยืนยืดกล้ามเนื้อเตรียมออกรอบที่สนามกอล์ฟ ฉันถูกจัดให้อยู่ในกลุ่มแรกพร้อมกับ มิ้นท์ ผู้อำนวยการ และพันตรีหญิงท่านหนึ่งที่พานักกอล์ฟหญิงมาด้วยเพี้ยะ!!!ฉันหวดลูกกอล์ฟเต็มแรง ตามด้วยเสียง ตึบ!! ลูกกอล์ฟพุ่งแหวกอากาศไปตกลงข้างธงอย่างแม่นยำ“เหมย... เธอตีกอล์ฟแบบนี้แล้วใครจะกล้าเล่นด้วยล่ะเนี่ย” ผอ.ออย ที่กำลังรอขึ้นทีออฟมองค้อนฉันด้วยความหมั่นไส้ในระหว่างที่คนอื่นกำลังง่วนอยู่กับการตี ฉันที่ทำหน้าที่บอดี้การ์ดคอยดูแล VIP ทั้งสองท่านก็ทำได้เพียงรอพัตต์ จึงพอมีเวลาสอดส่องสายตาไปรอบสนาม เกร็ง! เสียงลูกกอล์ฟกระทบหลุมฟังดูเสนาะหูไพเราะยิ่งนัก พอกลับมาถึงซุ้มพักแรก คำถามก็ถูกยิงมารัวๆ น้องนักกอล์ฟอยากรู้เคล็ดลับว่าทำอย่างไรถึงตีได้ไกลขนาดนี้ มิ้นท์ที่รู้ว่าฉัน "แข็ง... แรง..." แค่ไหนได้แต่ก้มหน้าทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ส่วน ผอ.ออย ก็ได้แต่นั่งหัวเราะ“เซ็กซ์ไง”“หะ!?” พันตรีหญิงถึงกับสำลักน้ำ คนขายของในซุ้มพักพากันหันมามองฉันเป็นตาเดียว“ใช่ เซ็กซ์ไง น้องเคยช่วยตัวเองไหมล่ะ?” ฉันถามตรงๆ“มันเกี่ยวอะไรกันคะ”