جميع فصول : الفصل -الفصل 60

หลังทานข้าวเสร็จ ก็มีรถมารับเอลีน่าไป เธอปลีกตัวออกไปทิ้งฉันไว้กับน้าสาวตามลำพัง ปล่อยให้ฉันรับหน้าที่จ่ายค่าอาหารมื้อนั้นทั้งหมดคนเดียว“หลานพักที่ไหน” น้าสาวถาม“หนูว่าจะนอนกับน้านี่แหละค่ะ อีกสองวันถึงจะไปบ้านยัยผมทองหน่อย แม่ของหล่อนบอกให้หนูไปหาถ้ามาโรมาเนีย”“อยากเห็นแล้วสิ... ว่าคนรู้จักของหลานจะเป็นคนยังไงกันแน่”“ได้ค่ะ เดี๋ยวหนูจะโทรบอกเธอก่อนว่าจะมีแขกไปเพิ่ม”“รอให้น้าจัดการงานเสร็จก่อน ฝากงานไว้กับส้มแล้วน้าจะไปกับหลานเอง”ทว่าแทนที่จะได้นอนพัก จิบชา กินอาหารอร่อยตามแผนที่คิดไว้ ฉันกลับโดนลากไปช่วยงานที่บูธจัดแสดงเสียนี่! นี่มันแรงงานฟรีชัดๆ แถมพอเลิกงานก็ต้องจ่ายค่าอาหารให้น้าสาวและพนักงานอีกต่างหาก แต่ความเหนื่อยล้าก็มลายหายไปเมื่อตกดึก... เราสองคนโหยหากันจนแทบหายใจไม่ทัน ร่องอันเปียกชื้นของเราบดเบียดกัน เธอดูดปากฉันราวกับคนกระหายน้ำที่เจอโอเอซิสกลางทะเลทราย“พร... อดอยากมาจากไหน...”“อ๊า... ยอดรัก... ฉันจะเสร็จแล้ว...”ฉันจับสะโพกของเธอขยับให้เร็วและแรงขึ้น ส่วนเธอก็ยกขาฉันพาด กอดบดเบียดร่างกายเข้าหากันจนแนบสนิท เราสองคนเสร็จสมพร้อมกันอย่างสุดเหวี่ยง เป็นครั้งแรกที่เธอ

รถแล่นผ่านป่าเมเปิ้ลแดงที่ใบเปลี่ยนสีเป็นแดงฉานตลอดสองข้างทาง ลัดเลาะไปตามเส้นทางธรรมชาติก่อนจะข้ามสะพานหินเก่าแก่ เบื้องหน้าปรากฏเป็นป้อมปราการหินขนาดมหึมาตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางขุนเขาและทะเลสาบขนาดใหญ่ บรรยากาศรอบด้านเงียบสงัดราวกับถูกตัดขาดจากโลกภายนอก อากาศที่นี่เย็นเยียบและมาพร้อมกับกลิ่นอายของประวัติศาสตร์ที่อบอวลไปทั่ว“เหมย... บ้านของเยเลน่าสวยมากเลยนะ ดูขลังจัง” น้าพรเอ่ยชมด้วยความทึ่ง“น้าอย่าเพิ่งตกใจไปเลยค่ะ เข้าไปด้านในก่อนเถอะ มืดแล้วหมอกแบบนี้อากาศข้างนอกจะยิ่งเย็นจัด”พอเข้ามาด้านในก็พบกับการตกแต่งสไตล์ประยุกต์ที่ผสานจุดเด่นของความเก่าแก่ยุคกลางเข้ากับความทันสมัยได้อย่างลงตัว ทว่าท่ามกลางความหรูหรากลับมีสาวใช้ที่แต่งกายย้อนยุคราวกับเมดในนิยายคอยบริการ สลับกับทหารรับจ้างในชุดเกราะยุทธวิธีเต็มยศที่เดินตรวจตราอยู่รอบปราสาทและตามจุดยุทธศาสตร์บนหอคอยอย่างเคร่งครัด“ยัยร่าน... มาถึงไม่กี่วันก็หาเด็กใหม่ได้แล้วเหรอ” เสียงของเอลีน่าดังขึ้นพร้อมสายตาเหยียดหยาม“ยัยหัวทอง ถ้าเธอคันนัก ฉันช่วยเกาให้ได้นะ” ฉันสวนกลับทันควัน“ปากเสีย!” เอลีน่าสะบัดหน้าหนีทันที บั้นท้ายของเธอนั้นฟ้

ก่อนจะปิดท้ายทริป ฉันแวะที่เมืองซีนายาเพื่อชม ‘ปราสาทเปเลส’ ความงดงามของมันแทบจะดูไม่เหมือนของจริง ราวกับหลุดออกมาจากนิทานกริมม์ ทุกรายละเอียดของงานแกะสลักไม้และกระจกสีสะท้อนแสงอาทิตย์ที่ลอดผ่านยอดไม้ลงมาเป็นประกาย ฉันใช้เวลาเดินเล่นในสวนรอบปราสาท ปล่อยให้ความเงียบของป่าคาร์เพเทียนช่วยชะล้างความตึงเครียดที่สะสมมาหลายวัน ที่นี่ต่างจากปราสาทบรานอย่างสิ้นเชิง มันมีความงามที่จรรโลงใจ มากกว่าความน่าสะพรึงกลัวของป้อมปราการในยุคกลางตกเย็นท่ามกลางอุณหภูมิที่ลดต่ำลงในจุดชมวิว ฉันจิบ ‘ไวน์ต้มผสมเครื่องเทศ’ อุ่นๆ ในร้านกาแฟเล็กๆ ที่มองเห็นยอดเขาไกลๆ การได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ในสองวันนี้ ทำให้ฉันเริ่มชินกับการมีชีวิตสองด้านเสียแล้ว... ชีวิตที่ต้องสลับไปมาระหว่างความโหดร้ายและมุมที่สงบสุขที่สุดหลังกลับเข้าพักที่โรงแรม ฉันได้รับสายจาก ‘เครือข่าย’ ในพื้นที่ เหมือนว่าโจรพวกนั้นจะโดนจับได้แล้ว ไม่ถึงสองชั่วโมงต่อมา กระเป๋าของแอมและเบลก็ถูกนำมาวางคืนตรงหน้าโรงแรม พร้อมรอยช้ำบนใบหน้าของพวกหัวขโมยที่ถูกคนของเยเลน่า ‘สั่งสอน’ มาให้เรียบร้อย ฉันไม่เสียเวลาฟังคำแก้ตัวจากพวกชั้นต่ำพวกนั้น แค่ให้พวกมันเอาของ

“พี่เหมย! ทางนี้ค่ะ!” หวานลดกระจกรถที่จอดอยู่หน้าเซเว่นลงพลางโบกมือเรียกฉัน“หวาน เธอมากับใครเนี่ย”“อ๋อ พอดีหนูมารับแขกที่สนามบินค่ะ เลยแวะมารับพี่ด้วยเลย”“โอเค ป่ะ... กลับบ้านกัน”พอขึ้นรถปุ๊บฉันก็ทิ้งตัวหลับยาวรวดเดียวจนมาถึง ‘ตำหนักพิรุณ’ ฉันเดินผ่านล็อบบี้ พยักหน้าทักทายพนักงานทุกคนอย่างคุ้นเคย แล้วพุ่งตรงไปที่ประตูหลังเพื่อเข้าสู่โซนบ้านพักส่วนตัว“อ่า... ถึงบ้านสักที...”ครืด... ครืด...ยังไม่ทันจะได้เอนหลังพัก โทรศัพท์ก็สั่นเตือนขึ้นมา ฉันหยิบขึ้นมาดูเบอร์ที่เมมไว้ว่า ‘ครูแพทสาวเหนือ’ “โทรมามีอะไรคะเนี่ย”‘เหมยคะ... แพทมีเรื่องรบกวนนิดหน่อยค่ะ’ เสียงปลายสายฟังดูอึกอัก“เป็นอะไรคะ ฉันเพิ่งกลับจากต่างประเทศเนี่ย”‘แพท... ขอยืมเงินหน่อยได้ไหมคะ’“เกิดอะไรขึ้น? ร้อยวันพันปีไม่เคยเห็นโทรมาคุยเรื่องเงินเลยนะ”‘คือ... ฉันตกบันไดค่ะ’ฉันถึงกับกุมขมับ หมดคำจะพูดเลยจริงๆ ผู้หญิงคนนี้หน้าตาดี สวยระดับนางแบบ หุ่นองค์ทรงเอวจัดว่าเป็นหน้าเป็นตาของโรงเรียนได้สบายๆ ความรู้ก็เยอะ แต่... ซุ่มซ่ามเก่งเป็นที่หนึ่ง!“ส่งบิลค่ารักษามาให้ฉัน เดี๋ยวฉันโอนจ่ายให้เอง”‘ขอบคุณค่ะเหมย! เดี๋ยวช่วงวันหยุด

เสียงสัญญาณเตือนภัยแหลมสูงกรีดร้องทำลายความเงียบของยามวิกาลจนหอพักหญิงสะเทือน ทุกชั้นของอาคารสว่างวาบขึ้นด้วยไฟฉายกำลังสูงที่กลุ่ม ‘ครูฝึก’ บุกเข้าประจำการตามจุดยุทธศาสตร์ ไม่ใช่แค่การตะโกน แต่คือการใช้แรงกดดันระดับสมรภูมิที่ทำให้นักศึกษาแปดร้อยชีวิตต้องตกอยู่ในภาวะตื่นตระหนกขีดสุด“เปิดไฟทำไม!! พวกเธอจะเปิดไฟล่อเป้าศัตรูให้ยิงถล่มหรือไง! ปิดให้หมด!! แล้วลงมาที่ลานรวมตัวภายใน 30 วินาที ใครช้าเตรียมตัวรับนรกได้เลย!!”เสียงแผดก้องของหัวหน้าครูฝึกหญิงทำให้นักศึกษาหญิงแปดร้อยคนต้องตะเกียกตะกายออกมาจากห้องพักในชุดนอนและสภาพหัวฟูฟ่อง พวกเธอวิ่งหน้าตั้งลงบันไดด้วยความงัวเงีย บางคนยังสวมรองเท้าสลับข้าง บางคนลืมแม้กระทั่งชุดชั้นใน แต่ไม่มีใครกล้าหยุด เพราะเสียงตะคอกที่ตามไล่หลังมานั้นรุนแรงจนแทบจะทำให้แก้วหูแตกปัง! ปัง! ปัง!โค้ชสาวจากจีนที่ฉันจ้างมาไม่ปราณีใคร เธอโยนประทัดลูกใหญ่ลงบนพื้นข้างๆ เท้ากลุ่มนักศึกษาที่วิ่งอืดอาด เสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหวทำเอาสาวๆ กรีดร้องลั่น แตกกระเจิงวิ่งหนีไม่คิดชีวิตราวกับฝูงกวางที่ถูกเสือไล่ล่า ฉันยืนพิงกำแพงกอดอกมองภาพความโกลาหลนั้นด้วยรอยยิ้มมุมปาก ความเหนื่